บทที่ 628 สายไปแล้ว ปลุกฝังความหลงไหล

เสด็จอาเก้า แม้ว่าเขาจะอยู่ในคุกเหมือนกัน แต่หาได้เหมือนเฟิ่งชิงเฉินไม่ เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะมิได้เห็นด้วยตา แต่ทว่า ทุกเรื่องเขาล้วนแต่เข้าใจได้เป็นอย่างดี เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น ล้วนแต่เป็นไปตามที่เขาได้วางแผนเอาไว้

ด้วยหน้าต่างเล็ก ๆ ภายในคุกนั้น เสด็จอาเก้าที่นำมือสองข้างไพล่หลังเอาไว้ พร้อมทั้งกล่าวพึมพำกับตนเองว่า "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าควรจะได้ออกไปข้างนอก วางใจเถิด ความอยุติธรรมที่เจ้าได้รับ ย่อมไม่สูญเปล่าอย่างแน่นอน"

จวนกั๋วกงนั้น ก่อนหน้านั้นที่เขามิคิดลงมือ เนื่องจากว่าสิ่งที่ต้องแลกมันมานับว่ามีราคาแพงเกินไป แต่ทว่าในยามนี้ เพื่อเฟิ่งชิงเฉินแล้ว ด้วยราคาเช่นนี้ เขายินยอมที่จะจ่ายมัน เช่นนั้นมันเกี่ยวข้องกับข่าวลือความไม่พอใจของพระเจ้างั้นหรือ?

ฮึ เสด็จพี่ของเขาช่างไร้เดียงสาเสียจริง ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ เขาหาได้เคยรับปากสิ่งใดไปไม่ เขาเพียงแค่ทำในสิ่งที่เขาต้องการจะทำเท่านั้น อีกทั้งการที่เฟิ่งชิงเฉินได้ออกจากคุกนั้น ก็เป็นเพราะว่า นางคือผู้บริสุทธิ์ที่แท้จริง

ตึกตึกตึก เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาค่อย ๆ เดินเข้ามา ใบหูของเสด็จอาเก้าพลันขยับไปมาเล็กน้อย ทว่า เสด็จอาเก้าก็ยังคงรักษาท่วงทาของตนเองไว้เช่นเดิม คล้ายกับว่า เขาหาได้ยินเสียงสิ่งใดไม่

"เสด็จอาเก้าพ่ะย่ะค่ะ" ตงหลิงจื่อลั่วที่ยืนอยู่ตรงข้ามห้องคุมขังนั้น พลันมองไปยังแผ่นหลังของเสด็จอาเก้าด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง

เสด็จอาผู้นี้ ทำให้รู้สึกเข้าใจยากยิ่งนัก ถึงแม้ว่าพระองค์จะดูคล้ายไม่แยแสสิ่งใด แต่ทว่า เพียงแค่พลิกฝ่ามือกลายเป็นเมฆ คว่ำมือกลายเป็นฝน แม้ว่าตนเองจะอยู่ภายในห้องขัง แต่กลับสามารถควบคุมเรื่องราวภายนอกได้เป็นอย่างดี

เรื่องที่ค้นพบระเบิดเทียนเหล่ยที่จวนกั๋วกงนั้น หากมีผู้ใดบอกว่ามันไม่มีความเกี่ยวข้องกับเสด็จอาเก้านั้น ต่อให้ตีเขาจนตายเขาก็ไม่เชื่ออย่างแน่นอน แต่ทว่า เขามิค่อยเข้าใจนัก เสด็จอาเก้าที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกเช่นนี้ แต่เหตุใดเขาถึงสามารถควบคุมเรื่องราวภายนอกได้กัน?

อำนาจและคนที่เสด็จอาเก้ามีอยู่นั้น แข็งแกร่งมากเพียงใด ถึงสามารถทำให้เสด็จพ่อของเขาอิจฉาริษยา จนกระทั่งอยากได้มันมาครอบครองมากถึงเพียงนี้ ต้องแข็งแกร่งมากเพียงใด ถึงได้จัดการเรื่องราวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวและไร้ที่ติได้

เสด็จอาเก้าหาได้สนใจตงหลิงจื่อลั่วไม่ พระองค์เพียงแค่ยืนหันหลังให้กับตงหลิงจื่อลั่วอยู่เช่นนั้น ชายอาภรณ์ที่นิ่งสงัด มิมีการเคลื่อนไหวอันใด ราวกับจะเป็นการบอกกล่าวอย่างไร้เสียงว่า เจ้าของอาภรณ์ของพวกมันนั้น มีความเย่อหยิ่งมากเพียงใดกัน

ตงหลิงจื่อลั่วเอง ก็หาได้โวยวายไม่ ยังคงเอาแต่รำพึงรำพันกับตนเองว่า "เสด็จอาเก้าพ่ะย่ะค่ะ ทั้ง ๆ ที่พระองค์ใส่ใจเฟิ่งชิงเฉินถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงมิคิดพูดออกมากัน ท่านทำเพื่อนางมากมายถึงเพียงนั้น เสียสละทุกอย่างมากถึงเพียงนี้ แต่ทว่า นางหาได้รู้เรื่องอันใดไม่ ในสายตาของคนภายนอก ย่อมเห็นแต่เพียงหวังจิ่นหลิงและหยุนเซียวเท่านั้น ที่กำลังวิ่งเต้นทำทุกอย่างเพื่อเฟิ่งชิงเฉิน เพื่อที่จะชำระล้างมลทินให้กับนาง หาได้มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับท่านไม่"

"เสด็จอาเก้าพ่ะย่ะค่ะ ท่านทำถึงเพียงนี้ มันคุ้มแล้วหรือเพียงเพราะสตรีนางเดียว นางเป็นเพียงแค่ของเล่นของท่านมิใช่หรือ ในใต้หล้ามีสตรีนางใดบ้าง ที่ท่านไม่สามารถไขว่คว้านางมาได้ ท่านก็เป็นคนพูดออกมาเองมิใช่หรือ ก็แค่สตรีนางเดียว เหตุใดต้องเป็นเดือดเป็นร้อนแทนนางด้วย แต่ท่านหาได้ทำตามที่ตนเองเคยพูดไม่? เสด็จอาเก้าพ่ะย่ะค่ะ หลานมิค่อยเข้าใจในตัวท่านเลย"

เขารู้สึกสับสนยิ่งนัก สิ่งที่เสด็จอาเก้าพูดในวันนั้น และทัศนคติของพระองค์หาได้เป็นสิ่งหลอกลวงไม่ ยามที่เขาคิดว่า เสด็จอาเก้าคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นของเล่นของตนนั้น เสด็จอาเก้ากลับกระทำในสิ่งที่เขาต้องตกใจออกมา

เสด็จอาเก้า เหตุใดท่านถึงเข้าใจได้ยากถึงเพียงนี้

ตงหลิงจื่อลั่วเอาแต่พูดเช่นนั้น ทว่า เขาหาได้เป็นการถามเพื่อต้องการคำตอบไม่ หากแต่เป็นการกระทำตัวที่คล้ายกับบรรพบุรุษกำลังถามไถ่ลูกหลานของตนเอง พลันระบายความสับสนและความว้าวุ่นภายในใจของตนเองออกมา

สองวันก่อน เหยาหวามาหาเขา พร้อมทั้งกล่าวว่า นางมิต้องการแต่งให้กับจื่อชุน เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น เป็นแผนการที่เสด็จอาเก้าได้เตรียมเอาไว้ หาได้เป็นนางที่ทำตนเองไม่ ผู้ที่นางรักก็คือเขา นางยินยอมที่จะติดตามเขาไปโดยมิสนใจแม้แต่ชื่อเสียงของตนเองเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังพูดออกมาอีกว่า หากเขารักนางจริง เขาย่อมต้องไม่เอาความกับนางเรื่องในคืนนั้นด้วยเช่นกัน

คำพูดของเหยาหวานั้น ทำเอาเขาใจเต้นไปชั่วขณะเลยทีเดียว เหยาหวานางคือสตรีรักแรกพบของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะมิได้รักนาง แต่เขาก็รู้สึกผูกพันกับนาง ทว่า

สตรีถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแต่ของเล่นเท่านั้น เ พื่อเหยาหวาแล้ว เขาจะกระทำตัวต่อต้านจื่อชุนเพื่อความแค้นของตนเองได้อย่างไร จื่อชุนเป็นที่รักที่โปรดปรานของเสด็จพ่อมากนัก หากเขากระทำการหักหน้าจื่อชุนเช่นนั้น เสด็จพ่อย่อมไม่ปล่อยเขาเอาไว้อย่างแน่นอน

ฉะนั้นแล้ว การที่เขามาหาเสด็จอาเก้า ก็เพื่อต้องการจะพูดคุยกับเสด็จอาเก้า บางทีเขาอาจจะได้คำตอบอะไรบ้างจากการพูดกับเสด็จอาเก้าในครั้งนี้ก็เป็นได้

ตงหลิงจื่อลั่วเอาแต่พูดอยู่อย่างนั้น เสด็จอาเก้าเองก็หาได้ตอบอันใดกลับไปไม่ จนกระทั่งตงหลิงจื่อลั่วกล่าวถามว่า "เสด็จอาเก้าพ่ะย่ะค่ะ ท่านคิดว่า ต้องทำเช่นไรถึงจะเป็นองค์ชายที่ดีได้กัน? ทำเช่นไรถึงจะเหมาะสมต่อการเป็นคนในราชวงศ์?"

"จิตใจแปลกประหลาด อารมณ์มากหลากหลาย ความคิดยากที่จะคาดเดา แม้แต่กระทั่งตนเองก็สามารถหลอกลวงตนเองได้" เสด็จอาเก้าพลันหันกายกลับมา ริมฝีปากที่บางเบาของเขา ก็ค่อย ๆ ขยับไปมา นี่เป็นประโยคแรกที่เขาจะพูดกับตงหลิงจื่อลั่วในวันนี้