บทที่ 666 ความลำบากและขมขื่นของสายลับ

เสด็จอาเก้าไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน เขาไม่ได้ตัดสินอย่างไร้เหตุผลหรือขาดสติเพียงเพราะเรื่องการจากไปของแม่ทัพเฟิ่งและเฟิ่งฮูหยิน

ม้วนกระดาษบางๆหนึ่งแผ่น เฟิ่งชิงเฉินสามารถมองเห็นได้เพียง 3 ส่วน แต่เขาสามารถมองเห็นได้มากกว่า 7 ส่วน เขาไม่มีทางปล่อยให้อารมณ์ของตนมีผลกระทบต่อการตัดสิน

อีกอย่างเรื่องแบบนี้มีแค่พวกที่มองปัญหาไม่ออกเท่านั้นที่ยังสับสนอยู่ เขาแค่เป็นกังวลเกี่ยวกับเฟิ่งชิงเฉิน เสียดายเรื่องการจากไปของแม่ทัพเฟิ่งกับเฟิ่งฮูหยิน และอีกอย่าง......

ต้องขอโทษด้วยที่เขาหัวใจของเขาเย็นชา

พ่อแม่ของเขาจากไปหมดแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่ายังมีเรื่องอะไรให้ต้องเสียใจอีก ทุกคนบนโลกนี้เกิดมาล้วนต้องตาย ต่อให้เสียใจต่อไปมันก็ไม่สามารถทำให้คนตายฟื้นคืนกลับมาได้

เสด็จอาเก้ารีบเดินทางมาเป็นเพราะเกรงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะใช้อารมณ์ในการตัดสินปัญหา ทำอะไรไม่รอบคอบ ติดกับดักของคนอื่น ทุกคนที่ออกมาจากพระราชวังต่างมีจิตใจยุ่งเหยิง เห็นว่าอีกฝ่ายดีกับเจ้า แต่แท้จริงแล้วในใจกลับคิดร้าย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจในตัวเฟิ่งชิงเฉิน แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เฟิ่งชิงเฉินอ่อนแอที่สุด และเหมาะกับการใช้ประโยชน์ เห็นเฟิ่งชิงเฉินสงบสติอารมณ์ได้ เสด็จอาเก้าลองคำนวณเวลาจากนั้นกล่าวออกมาว่า “เฟิ่งชิงเฉิน พวกเราลองมาทบทวนความคิดกันหน่อย ว่าหลังจากนี้ควรทำอย่างไร”

คำพูดที่จะเกลี้ยกล่อมเฟิ่งชิงเฉินในคืนนี้เกินขีดจำกัดของเขาแล้ว เขาไม่สามารถพูดคำอันขมขื่นและดูริษยาได้อีกต่อไปแล้ว หน้าของเขาบาง

เสด็จอาเก้าชุดคลุมบนร่างกายของเขา เตรียมตัวนั่งลงเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญกับเฟิ่งชิงเฉิน รอบนี้กว่าเขาจะออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไม่ได้

แต่ใครจะบอกเขาได้ว่า ทำไมเสื้อของเขาถึงได้เป็นแบบนี้?

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าสามารถอธิบายได้หรือไม่?” เสด็จอาเก้าก้มมองรอยเปื้อนบนหน้าอกของเขา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวโดยไม่สามารถควบคุมได้

น้ำมูก น้ำตา......เปื้อนไปทั่วตัวเขา

สกปรกมา!

เสด็จอาเก้ารู้สึกว่าหนังศีรษะของตนกำลังด้านชา

เขารังเกียจความรู้สึกเช่นนี้เหลือเกิน สกปรก สกปรกมาก!

เสด็จอาเก้าตัวแข็งทื่อ มองหน้าอกตนเองด้วยความรังเกียจ……

เฟิ่งชิงเฉินทำท่าทางเหมือนถูกจับได้เมื่อกระทำความผิด ใบหน้าหวาดผวา ก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นในห้อง

สายลับอุดหูและอยู่นิ่งๆต่อไป

……

เฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่คนโง่เง่า หลังจากเสด็จอาเก้าได้พูดคุยเกี่ยวกับความสงสัยและสิ่งที่ได้พบเจอมาให้กับเฟิ่งชิงเฉินฟัง เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจทันที ตอนนั้นการแสดงออกของนางว่านอนสอนง่าย ไม่สร้างความวุ่นวาย และไม่บุกเข้าไปแก้แค้นกับฮ่องเต้และฮองเฮา

เมื่ออากาศแจ่มใส นางเลือกสถานที่อันร่มรื่นและสุขสบาย เลือกวันฤกษ์ดีในการฝั่งพ่อแม่ของนาง หลังจากนั้น......ไปยังเผ่าเสวียนเซียวกง นางเองก็อยากรู้ว่าแม่ของนางแท้จริงแล้วเป็นใคร เท่าที่รู้มาตอนแรกแม่ของนางก็เป็น “ชนชั้นต่ำ”

เมื่อรู้ความต้องการของเฟิ่งชิงเฉินเป็นอันเรียบร้อย เสด็จอาเก้าก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก่อนจะจากไป เขาทิ้งประโยคไว้ว่า “ของพวกนั้น ข้าได้สั่งให้คนไปจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล”

อาวุธอันตรายแบบนี้เก็บไว้ที่ตนเองจะดีกว่า อีกอย่างเฟิ่งชิงเฉินอาจขาดสติ เข้าไประเบิดพระราชวังคงไม่ดีแน่

เฟิ่งชิงเฉินเป็นของเขา เสด็จอาเก้าทำแบบนี้แล้วรู้สึกสบายใจ

แล้วจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร!

ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินปราศจากซึ่งความโกรธ แต่ก่อนที่นางจะเอ่ยปากออกมา เสด็จอาเก้าก็หันมามองด้วยสายตาอันเยือกเย็น

ถ้ายังหยิ่งผยองต่อไปมันก็น่าเกลียด เฟิ่งชิงเฉินคงไม่คิดว่าตนไม่มีอารมณ์หรอกนะ!

เอ่อ……

เฟิ่งชิงเฉินไม่กล้าพูดอย่างที่คิด นางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เฝ้ามองการจากไปของเสด็จอาเก้า มองร่างของเสด็จอาเก้าหายไปท่ามกลางหิมะ ยืนอยู่เช่นนานไม่เคลื่อนไหว......

ผู้ชายคนนี้คิดว่านางทำจนถึงที่สุดแล้ว หากนางยังไม่พอใจ แบบนี้มันก็ดูโลภเกินไปแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอันอ่อนโยน

ท่านพ่อ ท่านเห็นแล้วหรือยัง ท่านยังไม่ทันเลือกผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกให้กับข้า ข้าตามหามันด้วยตัวเองจนพบ เขาอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก แต่จะต้องเป็นผู้ชายที่เหมาะสมกับข้าเฟิ่งชิงเฉินที่สุดอย่างแน่นอน!

เฟิ่งชิงเฉินปิดประตูห้องหนังสือ เดินกลับออกมา จากนั้นเผากระดาษสีเหลืองสองสามแผ่น