บทที่ 670 บุญคุณ สติปัญญาของเฟิ่งชิงเฉิน

หลังจากได้รับพระราชโองการ เฟิ่งชิงเฉินก็ตามคุณชายหยวนซีไปดูอาการของชุยห้าวถิง อาหารเที่ยง สุดท้ายเฟิ่งชิงเฉินก็ยังไม่ได้ทาน ไม่ใช่ไม่ให้นางทาน แต่เป็นเพราะตัวนางไม่มีอารมณ์ที่จะทาน

ในเวลานี้นางต้องการข่าวดีสักข่าว ทำให้ความหดหู่ในหัวใจหายไป สำหรับหมอ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้เห็นคนไข้ฟื้นตัว เฟิ่งชิงเฉินตัดสินใจรีบไปดูอาการของชุยห้าวถิง

ตอนที่เฟิ่งชิงเฉินไปถึงชุยห้าวถิงเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาพอดี ประโยคแรกที่เขาพูดออกมาก็คือ “ข้ายังไม่ตาย!”

ใช่ ยังไม่ตาย! ยังลืมตาขึ้นมาได้นั่นแปลว่าการผ่าตัดของเฟิ่งชิงเฉินประสบความสำเร็จ อาการป่วยของเขาหายดีแล้ว

“เจ้าจะตายได้อย่างไร ข้าบอกไปแล้วว่ามันต้องสำเร็จ นี่แสดงว่าเจ้าไม่เชื่อใจข้า” เห็นชุยห้าวถิงฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินเผยให้เห็นรอยยิ้ม มันคือรอยยิ้มจากใจจริง

แม้ว่านางไม่มีความสามารถแย่งชีวิตคนเหมือนพญายม แต่นางก็ไม่ต้องการทำลายทุบหม้อข้าวของตนเอง เรื่องการผ่าตัดนางไม่กังวล สิ่งที่นางกังวลคือการปฏิเสธของไขกระดูก ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

ชุยห้าวถิงโชคดีไม่เบา!

“ห้าวถิง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว?” คุณชายหยวนซีผลักเฟิ่งชิงเฉินออกไป พุ่งออกมาด้านหน้า กอดชุยห้าวถิงไว้ในอ้อมแขน น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง......

“ท่านอา ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” ชุยห้าวถิงไม่ได้ยินในสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินพูดออกมา ตอนนี้สมองของเขาโล่ง เขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น เขารู้เพียงแค่ว่ายังมีชีวิตอยู่ เฟิ่งชิงเฉินลบเงาแห่งความตายที่แขวนไว้บนศีรษะของเขาออกไปให้

ตั้งแต่นี้ไปเขากลายเป็นปกติ อยากยิ้มก็ยิ้ม อยากร้องก็ร้อง ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้วว่าตนเองจะตายไปตอนไหน

“ข้ายังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน!” ดวงตาของชุยห้าวถิงฉายแววของน้ำตา หลังจากนี้เขาไม่ต้องทรมานกับความเจ็บปวดของอาการป่วยอีกต่อไป ไม่ต้องทนกับความเห็นอกเห็นใจ การเยาะเย้ย และความสงสารอีกต่อไป

เขาชุยห้าวถิงสามารถมีชีวิตอยู่เหมือนกับคนปกติทั่วไปได้

เห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความดีใจจนไม่อยากจะเชื่อของชุยห้าวถิง เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกสดใสขึ้นเช่นกัน ในเวลานี้ ความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดทั้งหมดหายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

“การมีสุขภาพแข็งแรงเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้” ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินมีรอยยิ้มของความอ่อนโยน

นางยังมีอะไรต้องให้บ่น ชุยห้าวถิง เมื่อเทียบกับพวกของหยุนเซียว นางเฟิ่งชิงเฉินรู้สึกมีความสุขมาก นางเฟิ่งชิงเฉินไม่เพียงแค่สามารถทำให้ร่างกายของตนแข็งแรง แต่ยังสามารถทำให้ร่างกายของผู้อื่นแข็งแรงได้อีกด้วย

“ใช่ การมีร่างกายที่แข็งแรงคือพรอันยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก เฟิ่งชิงเฉิน ขอบคุณเจ้ามา ขอบคุณที่ทำให้ข้าแข็งแรงขึ้น ทำให้ข้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บป่วยอีกต่อไป”

นอกจากประโยคนี้ชุยห้าวถิงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมา ในตอนนี้เขารู้สึกว่าคำพูดของเขาไร้ความหมาย มันไม่มีอะไรที่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกของเขาได้

“เอาล่ะ ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ากำลังมีความสุข แต่......ตอนนี้เจ้ายังอยู่ในช่วงเวลาพักฟื้น ไม่ต้องตื่นตัวจนมากเกินไป ตอนนี้ให้ข้าตรวจสอบร่างกายของเจ้าก่อนว่าเป็นอย่างไรบ้าง” เฟิ่งชิงเฉินก้าวมาด้านหน้า หยุดการเคลื่อนไหวแห่งความดีใจของชุยห้าวถิง

“อ่า อ่า......” เมื่อได้ยินน้ำเสียงขี้เล่นของเฟิ่งชิงเฉิน ใบหน้าของชุยห้าวถิงแดงขึ้นมา นอนลงบนเตียงด้วยความเขินอาย ไม่กล้าเคลื่อนไหว

เมื่อสักครู่เขาเสียกิริยาไปจริงๆ ในตอนนั้นเขาลืมคำสอนที่ได้เล่าเรียนมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ เขาแสดงออกมาให้เห็นถึงความดีใจอย่างสุดกำลังของเขา

จู่ๆเฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกว่าชุยห้าวถิงในสภาพแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน ในที่สุดก็เหมือนกับชายหนุ่มทั่วไป นางไม่ชอบชุยห้าวถิงในท่าทางของหนุ่มน้อยที่มีท่าทางเหมือนชายชราที่สงบราวกับถูกทารุณกรรม

อายุของชุยห้าวถิงในตอนนี้ถ้าหากใช้ชีวิตได้เป็นปกติก็น่าจะเรียนประมาณมหาลัย นั่นถึงจะเหมาะสมกับวัยของเขา