บทที่ 695 อาหารหมด จักรพรรดิเข้าบรรเทาทุกข์

เป็นไปดังที่เฟิ่งชิงเฉินคิดเอาไว้ หลังจากที่เซียวชินอ๋องได้ยินรายงานจากทงจือก็ได้ยิ้มแล้วให้คนพาพยุงลุกขึ้น ก่อนจะกล่าวอย่างเต็มปากเต็มคำว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องกังวลใจไป เรื่องนี้เขาจะจัดการเอง แล้วจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่ผู้ประสบภัยเหล่านั้นอย่างแน่นอน

ทงจือเคยทำความรู้จักกับขุนนางมากมายและเข้าใจดีถึงการกระทำอันผิวเผินเช่นนี้ ที่ทำแต่สัญญาต่อหน้า และลับหลังก็ทำอีกแบบหนึ่ง ดังนั้นนางจึงทำสีหน้าผิดหวัง นั่นหมายความว่าเรื่องนี้คงล้มเหลวเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าเซียวชินอ๋องจะหันหลังกลับไปพร้อมกับท่าทางน่าเกรงขาม

“จงไปนำชุดราชสำนักมา ข้าจะเข้าวัง”

บรรดาเหล่าทหารผ่านศึกที่ยอมสละชีวิตของตนเพื่อออกไปสู้รบ สิ่งที่ต้องการนั้นก็คือความสงบสุขของบรรดาประชาชนมิใช่หรือ ไม่อย่างนั้น เขาจะยอมออกไปสูญเสียทั้งชีวิตและความสงบสุขต่างๆ ได้อย่างไร แต่ไอ้พวกทาสรับใช้เหล่านั้น กลับรังแกประชาชนชาวบ้านภายใต้การดูแลของเขา เรื่องนี้ไม่อาจให้อภัยได้

เซียวชินอ๋องเดินทางเข้าวังในทันที ทงจือยืนอยู่ตรงด้านนอกประตูแล้วแส่งสายตามองไปจนกระทั่งเซียวชินอ๋องหายลับตา เมื่อนางไม่อาจมองเห็นเซียวชินอ๋องได้ จึงได้หันหลังกลับมุ่งตรงไปที่นอกเมือง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณหนูรู้จักขุนนางระดับสูงมากมาย แต่กลับเดินทางมาหาเซียวชินอ๋องผู้ที่ไม่สนใจเรื่องขนบธรรมเนียม ที่แท้เพราะเซียวชินอ๋องเป็นเช่นเดียวกับตงหมิงซื่อจื่อ เป็นผู้ไม่ชื่นชอบความชั่วร้าย

คุณหนูกล่าวได้ถูกต้องแล้ว เพียงแค่นางกล่าวตามที่ถูกกำชับมา บ่งบอกถึงสถานการณ์ความเป็นจริงของผู้ประสบภัยเหล่านั้นให้แก่เซียวชินอ๋องฟัง เซียวชินอ๋องก็จะเข้ามาจัดการเรื่องนี้ เมื่อมีเซียวชินอ๋องรับมือด้วยตนเองพวกเขาจะเกรงกลัวอะไรเล่า

เพียงแค่หัวหน้าทหารราบคนหนึ่ง ไม่คู่ควรด้วยซ้ำที่จะถือรองเท้าให้แก่เซียวชินอ๋อง

เซียวชินอ๋องรีบบุกเข้าไปในพระราชวังและขอเข้าพบองค์จักรพรรดิอย่างรวดเร็ว เซียวชินอ๋องไม่ได้เป็นเช่นตี๋ตงหมิงและเฟิ่งชิงเฉิน อีกอย่างที่นี่ไม่ใช่นอกเมือง แต่เป็นพระราชวัง เซียวชินอ๋องไม่จำเป็นจะต้องกังวลสิ่งใดต่อองค์จักรพรรดิ ดังนั้นเขาจึงได้เล่าเรื่องของขุนนางจากทหารราบเก้าประตูทั้งหมดออกมาให้องค์จักรพรรดิฟัง และไม่ลืมที่จะเล่าเรื่องผู้ประสบภัยต้องก้มลงไปเลียอาหารจากที่พื้นให้ฟัง

เซียวชินอ๋องเป็นคนจริงจัง เขาไม่ใส่สีตีไข่และไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น เขาเพียงต้องการสะท้อนเหตุการณ์จริงให้เห็น แต่เพราะรู้ว่าเขาเป็นเช่นนั้น จึงทำให้องค์จักรพรรดิรู้สึกโมโห

ขายหน้า ขายหน้าเหลือเกิน!

ผู้บัญชาการทหารราบเก้าประตูแม้จะไม่ใช่ทหารของจักรพรรดิ แต่ก็นับว่าเป็นคนรู้ใจของจักรพรรดิ เขากล้าทำเรื่องเช่นนี้ในเมืองหลวงได้อย่างไร และยังถูกคนอื่นจับได้คาหนังคาเขา ช่างน่าอับอายเหลือเกิน

“เซียวชินอ๋องวางใจเถิด เรื่องนี้ข้าจะสอบสวนอย่างเคร่งครัด ไม่ปล่อยให้ทหารคนใดกดขี่ประชาชน ข้าจะมอบความยุติธรรมให้แก่บรรดาผู้ประสบภัยเหล่านั้น” องค์จักรพรรดิรู้สึกโมโหและให้คำสัญญาในทันที

เรื่องภัยพิบัติทางหิมะนั้นทำให้องค์จักรพรรดิปวดหัวเสียเต็มทน เนื่องจากบนโต๊ะเต็มไปด้วยรายงานภัยพิบัติในที่ต่างๆ ผู้ที่เสียชีวิตเนื่องจากภัยพิบัติทางหิมะมากขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ของเขาก็ย่ำแย่ลงเช่นกัน

บัดนี้ใครก็ตามที่เอ่ยถึงเรื่องเหตุการณ์หิมะถล่ม ผู้นั้นมักเป็นคนโชคร้าย ในครั้งนี้ทหารราบเก้าประตูทำดีในสิ่งที่ไม่สมควรทำขึ้นเสียแล้วสิ

“ฝ่าบาททรงมีสติปัญญาลักษณ์แหลม หากมีฝ่าบาทอยู่ พวกเราคงจะสามารถเอาชีวิตรอดจากพายุหิมะครั้งนี้ร่วมกับพระองค์ได้อย่างแน่นอน” เซียวชินอ๋องรู้จักกาลเทศะดีกว่าตี๋ตงหมิง เขาจะไม่พุ่งหัวชนสุ่มสี่สุ่มห้า เมื่อได้รับคำสัญญาจากองค์จักรพรรดิแล้วเขาก็รีบเอ่ยสรรเสริญเชิญชม

ผู้ที่ทำผิดนั้นคือขุนนางชั้นต่ำ และผู้ที่ลงโทษขุนนางเหล่านั้นได้ก็คือองค์จักรพรรดิ แน่นอนว่าองค์จักรพรรดิจะต้องคืนความเป็นธรรมให้แก่ประชาชน

“ข้าเชื่อว่าประชากรของข้าจะต้องผ่านพ้นจากภัยพิบัติหิมะครั้งนี้ให้ได้” แววตาขององค์จักรพรรดิเป็นประกายด้วยความแน่วแน่ เขาไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเทวดาฟ้าดินเขาก็ไม่ยอม

ภัยพิบัติทางหิมะครั้งใหญ่นี้เรียกได้ว่าหนึ่งร้อยปีมีครั้งเดียว แต่เขากลับเผชิญเข้ากับมัน อีกทั้งก่อนหน้านี้เหตุการณ์ที่เรียกว่า “ฟ้าผ่าในฤดูหนาว” จึงทำให้ประชาชนพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเขากันมากขึ้น หากในครั้งนี้เขาจัดการได้ไม่ดีล่ะก็ เขาคงจะไม่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากประชาชน

จักรพรรดิผู้ไม่ได้รับหัวใจจากประชากรจะมีไว้ทำไมเล่า?

ภัยพิบัติทางหิมะในครั้งนี้สำหรับเขาถือว่าเป็นโอกาส เขาจะต้องระงับผลของภัยพิบัติครั้งนี้ให้ได้ และพยายามลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากภัยพิบัติทางหิมะลง

“กระหม่อมยินดีบริจาคอาหารทั้งหมดในตระกูลที่มีอยู่ เพื่อให้ชาวบ้านได้ผ่านพ้นจากความเดือดร้อนในครั้งนี้” เซียวชินอ๋องไม่เพียงแต่จะถอยออกมา เขายังเข้าอกเข้าใจถึงความคิดขององค์จักรพรรดิ คำพูดขององค์จักรพรรดิเมื่อครู่ก็เพียงเพื่อต้องการจะรับมือกับการบรรเทาภัย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้เขานำอาหารในคลังที่บ้านออกมามอบให้เพื่อเป็นตัวอย่าง และองค์จักรพรรดิจะได้ไปขอความช่วยเหลือจากขุนนางคนอื่นได้

“ขอบใจยิ่งนัก มีเซียวชินอ๋องคอยสนับสนุน ข้าจะไปกังวลสิ่งใดอีกเล่า” เป็นจริงดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวชินอ๋องดูเจิดจ้า

เขาคือจักรพรรดิผู้สง่างาม จะยอมให้คนที่ไม่รู้จักว่าเป็นใคร มาแย่งผลงานได้อย่างไรเล่า อีกฝ่ายหนึ่งได้มอบโจ๊กและหมั่นโถว เขาซึ่งเป็นถึงองค์จักรพรรดิจะทำไม่ได้หรือ

“องค์จักรพรรดิช่างมีเมตตายิ่งนัก นี่นับว่าเป็นโชคดีของประชาชน” เซียวชินอ๋องไม่กล้าที่จะกระทำการบุ่มบ่าม เขาจึงได้เอ่ยชมองค์จักรพรรดิออกมา และองค์จักรพรรดิก็รู้ถึงความหมายของเซียวชินอ๋อง จึงได้สั่งให้ทหารปิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ประตูเมืองเอาไว้

ในขณะเดียวกัน......

เขาตั้งใจจะเดินทางไปเอ่ยถามขุนนางทั้งหลายถึงเรื่องของเสบียง เนื่องจากเสบียงอาหารที่เหล่าผู้ประสบภัยต้องการมากมายจนไม่อาจนับได้ หากอาศัยเพียงกำลังของทางการจะไปเพียงพอได้อย่างไร

เป็นไปดังที่เฟิ่งชิงเฉินคิดเอาไว้ล่วงหน้า ในไม่ช้าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงประตูเมืองก็ถูกระงับเอาไว้ ตี๋ตงหมิงเป็นผู้ที่ได้รับผลงาน และคนจากทหารราบเก้าประตูก็ถูกจับ ผู้บัญชาการถูกเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ได้ยินว่าคนๆ นั้นมาจากตระกูลเวิน มองดูแล้วตระกูลใหญ่แต่ละตระกูลได้พากันเข้ามาพึ่งพาองค์จักรพรรดิ เหลือเพียงแค่ตระกูลหวังเท่านั้นที่ยังดิ้นรน

เมื่อตระกูลขุนนางชั้นสูงเหล่านั้นพากันมาพึ่งพาช่วยเหลือองค์จักรพรรดิ พวกเขาก็ไม่ห่างเหินกันอีกต่อไป พวกเขาทั้งหลายกลายเป็นหมากในมือขององค์จักรพรรดิตัวหนึ่งและให้องค์จักรพรรดิ หยิบยกพวกเขาเอามาใช้ได้ตามใจชอบ แต่ว่า ...... หากไม่เข้าไปพักพิงพึ่งพิงองค์จักรพรรดิ ในไม่ช้าพวกเขาก็จะต้องล้มลง

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเฟิ่งชิงเฉิน สิ่งที่นางกำลังทำอยู่ทุกวันนี้นั่นก็คือเดินทางมาระหว่างจวนเฟิ่งและโรงพยาบาลเพื่อประชาชน ส่วนซุนซือสิงช่วยดูแลชุยห้าวถิง