บทที่ 720 เป่ายิงฉุบ สายลับรายงานว่า......

เอ่อ......

เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของซูเหวินชิง ด้วยท่าทางของความเจ็บปวดและเสียใจ เฟิ่งชิงเฉินเลิกทำใบหน้าเยือกเย็น แต่ก็ยังไม่ใช้ใบหน้าที่ดีเท่าไหร่นัก

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้โกรธ นางกลอกตามองซูเหวินชิง “เจ้ายังกล้ามาโทษข้า เจ้าเคยให้โอกาสข้าได้พูดออกไปบ้างไหม? พอข้าบอกว่าไตเจ้าไม่ดี เจ้าก็ร้องตะโกนออกไป ทำให้ทุกคนรู้ว่าไตของเจ้ามีปัญหา กลัวว่าคนอื่นไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้ากำลังสุขภาพไม่ดี”

“ข้าก็แค่ตกใจกลัวเองไม่ใช่หรือไง” ซูเหวินชิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ไตมีปัญหา มันก็เท่ากับว่าต้องตายเร็วกว่าเดิม ทำเอาหน้าตาของเขาดูไม่ได้

“เข้าใจแล้ว ข้ารู้แล้วว่าเจ้าแค่ตกใจ เพื่อลดความตื่นตระหนกให้เจ้า ครั้งนี้ข้าจะไม่เก็บค่ารักษา” เฟิ่งชิงเฉินโบกมือ เมื่อนึกถึงอาชีพของซูเหวินชิง นางจึงกล่าวเสริมออกมาว่า “หรือจะจ่ายทองคำหนึ่งพันตำลึง?”

“เจ้ากำลังทำการปล้น แค่นี้ถึงกับต้องจ่ายทองคำหนึ่งพันตำลึงเลยงั้นหรือ? ข้าทำงานหนึ่งปียังไม่ได้มากถึงขนาดนี้” หมอเป็นอาชีพที่ป่าเถื่อน ไม่แปลกเลยว่าทำไมตาแก่แห่งหุบเขาซวนยีไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ ซูเหวินชิงรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เขาเพิ่งจะได้รับความเสียหายครั้งยิ่งใหญ่มา

“สิ่งที่ข้าทำคือเก็บค่ารักษาสามปี หลังจากนั้นสามปีก็จะไม่เก็บข้ารักษา ก่อนหน้านี้ข้าทำการรักษาโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย แม้แต่ค่ารักษาของชุยห้าวถิงก็ไม่ได้เก็บ และค่ารักษาของเย่เย่ก็ไม่ได้เก็บเช่นกัน ข้าไม่ได้เก็บค่ารักษามานานมากแล้ว.....ใช่แล้ว เย่เย่บอกว่าจะจ่ายค่ารักษาให้กับข้า เมื่อกลับไปแล้วเตือนข้าด้วย อย่าคิดว่าร่างกายของเขาอ่อนแอเช่นนั้นแล้วข้าจะลืม” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างชั่วร้าย ถ้าหากมอบมีดให้นาง ซูเหวินชิงคงไม่สงสัยในอาชีพของเฟิ่งชิงเฉิน แน่นอนว่านางไม่ใช่หมอแต่เป็นคนเชือดสัตว์

แต่สภาพของเฟิ่งชิงเฉินในตอนนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากคนเชือดสัตว์สักเท่าไหร่ คนเชือดสัตว์มีหน้าที่ถือมืดเพื่อฆ่าสัตว์ ส่วนเฟิ่งชิงเฉินเป็นผู้ถือมีดเพื่อควบคุมชีวิตของพวกเขา ซูเหวินชิงขดตัว “จัดยาให้ข้า ข้าจะกลับแล้ว”

ซูเหวินชิงเกรงว่าหากตนเองอยู่นานเกินไปเฟิ่งชิงเฉินจะต้องเสียใจ จึงรีบให้อีกฝ่ายจ่ายใบสั่งยา เงินทองเป็นสิ่งล้ำค่า แต่สุขภาพล้ำค่ามากกว่า ทองคำหนึ่งพันตำลึงเมื่อแลกกับการรักษาไตของเขาแล้วถือเป็นสิ่งที่คุ้มค่า แต่......เฟิ่งชิงเฉินบอกแล้วว่าจะไม่เก็บค่ารักษา เมื่อได้โอกาสแล้วจะไม่คว้าไว้ได้อย่างไร อีกอย่างเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องเงิน

“เดี๋ยวก่อน” เฟิ่งชิงเฉินหันกลับไปทางห้องของนาง รอนางกลับออกมาจากห้องของนางอีกครั้ง นางถือตะกร้ายาอยู่ในมือ “นี่คือตัวยารักษา ข้าได้เขียนวิธีการใช้งานไว้หมดแล้ว เจ้าก็ลองกลับไปดูเอง มีตรงไหนไม่เข้าใจก็มาหาข้า”

นางไม่เชี่ยวชาญด้านการรักษาไต ดังนั้นจึงมอบยาบำรุงร่างกายเท่านั้น เพื่อไม่ให้เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเหนื่อยมากเกินไป และฟื้นฟูร่างกายให้ดี

“แค่นี้เองงั้นหรือ? ทำไมเจ้าไม่ให้มากกว่านี้อีกสักหน่อย หรือว่าเป็นเพราะไม่เก็บค่ารักษา จึงลดตัวยาให้ข้า?” ซูเหวินชิงมองดูตัวยาดังกล่าว เฟิ่งชิงเฉินเขียนไว้ละเอียดมาก ไม่มีอะไรต้องสงสัย แม้แต่ข้อควรระวังก็เขียนไว้ รวมถึงอาหารที่ไม่ควรกินเข้าไปก็ด้วย

เป็นห่วงเป็นใย เป็นหมอที่ดีจริงๆ

เฟิ่งชิงเฉินขี้เกียจที่จะพูดกับชายที่เป็นโรคไตผู้นี้ “เจ้ากินยาให้หมดก่อนค่อยกลับมาหาข้าใหม่ เจ้าคิดว่ายาเป็นอาหารหรืออย่างไรที่ยิ่งกินเยอะยิ่งดี พักผ่อนให้เต็มที่ อย่าทำงานหนักเกินไป นอกจากนั้น......ทางที่ดีช่วงนี้มีเพศสัมพันธ์ให้น้อยลง”

เฟิ่งชิงเฉินพบว่า นางในตอนนี้ขี้อายมากขึ้น นางไม่สามารถพูดเรื่องเพศได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เป็นอย่างที่คิด......เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร ก็จะเป็นเช่นนั้นด้วย นางได้ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้เต็มตัว และไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

“แฮ่ม แฮ่ม ข้ารู้แล้ว” ซูเหวินชิงกระแอมออกมาสองครั้งโดยไม่ตั้งใจ ในสายตาของเฟิ่งชิงเฉินมันเป็นเรื่องน่าอาย แต่ในสายตาของซูเหวินชิงนั้น การพูดเรื่องนี้ถือเป็นความกล้าอันยิ่งใหญ่ และมันก็เป็นเหมือนเช่นเคย ซูเหวินชิงมองว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนกล้าหาญ

เมื่อเรื่องราวทั้งหมดจบลง ซูเหวินชิงก็ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อไป รับยาจากเฟิ่งชิงเฉินพร้อมจากไป “ไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน” เขารีบกลับไปกินยา

“เจ้าไปเถอะ” เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้รั้งเอาไว้ โบกมือเป็นสัญญาณบอกซูเหวินชิงว่ากลับไปได้แล้ว

ราวกับซูเหวินชิงได้รับอภัยโทษ เขาเดินออกไปด้านนอกพร้อมกับยาในมือ พบเจอกับคนรับใช้ในตระกูลเฟิ่ง ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวและหันมากล่าวทักทาย “คารวะคุณชายซู”

“คารวะคุณชายซู”

หากปกติ ด้วยความสง่างามของตนเอง ซูเหวินชิงจะหยุดและหันมายิ้มทักทายให้กับทุกคน แต่วันนี้......

เขากลับรู้สึกว่าสายตาที่ทุกคนมองมาที่เขา ต่างกำลังบอกเขาว่าที่แท้คุณชายซูก็เป็นโรคไต

น่าสงสาร อายุเท่านี้ก็เป็นโรคไตเสียแล้ว

คุณชายซูเพิ่งจะอายุเท่านี้เอง แต่กลับเป็นโรคไตเสียแล้ว น่าสงสาร!

ลองนึกดู เขาที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้จะยิ้มออกมาได้อย่างไร เขาจะสงบได้อย่างไร เขาจะเดินออกไปอย่างสบายใจได้อย่างไร

ซูเหวินชิงเห็นคนรับใช้ในจวนเฟิ่งราวกับเห็นผี เขาจึงวิ่งหนี ทำให้ยาในตะกร้าหล่นลงมาโดยไม่ตั้งใจ “คุณชายซู คุณชายซู ยาของท่านหล่นลงพื้นแล้ว”

คนรับใช้คนหนึ่งหยิบขวดยาขึ้นมา วิ่งไล่ตามคุณชายซูออกไป ซูเหวินชิงหยุดลง ในตอนที่กำลังจะกล่าวคำว่าขอบคุณ เขาเห็นตัวอักษรขนาดใหญ่ข้างขวดยา “ยาบำรุงไต”

บำรุงไตบ้าอะไร.....

ราวกับการไล่ล่าอันโหดเหี้ยม ซูเหวินชิงแย่งยาในมือและรีบขึ้นรถม้าทันที

จวนเฟิ่ง เขาจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว มันช่างน่าปวดใจเหลือเกิน

เกิดเป็นชาย เจ้าจะป่วยไม่ได้!

คนรับใช้ยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยความมึนงง คิดไม่ออกว่าตนเองทำอะไรผิด

เฮ้อ......หากเฟิ่งชิงเฉินอยู่ตรงนี้ นางจะต้องบอกกับซูเหวินชิงอย่างแน่นอนว่า เจ้าเป็นแค่โรคไตแต่กลับหวาดกลัวถึงขนาดนี้ และเหล่าคนรับใช้ของเขามีแค่ไม่กี่คนที่อ่านออกเขียนได้ ก็แค่โรคไตไม่ใช่หรือไง เจ้าจะต้องไปอายอะไร เจ้าทำแบบนี้คนที่ไม่รู้ต่างคิดว่าเจ้าเป็นโรคเพศสัมพันธ์กันไปหมดแล้ว