บทที่ 73 เป้ายิงธนู

เมื่อภัยอันตรายถูกขจัดออกไปแล้ว ทว่า กลิ่นของยาปลุกกำหนัดยังคงลอยอยู่ในอากาศ หากนางยังคงทนกับมันเช่นนี้อีก นางจะต้องได้รับผลกระทบของมันอย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่า ภายในตำแหนักแยกของราชวงวศ์จะมีภัยอันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ ทว่า สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสำหรับการอยู่นานเกินไปนัก อีกทั้ง เฟิ่งชิงเฉินเองก็หาได้เป็นสตรีที่เจอเรื่องอะไรแล้วก็หลบไปตามสัญชาตญาณไม่

หากจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้คนที่คิดจะใส่ร้ายนางเข้ามาโจมตีนั้น นางย่อมเดินออกไปจากตำหนักนี้อย่างซึ่ง ๆ หน้า เสียจะดีกว่า บางทีนางอาจจะได้กำไรในเรื่องนี้ก็เป็นได้

เมื่อยิงปืนเพื่อคลายล็อคประตูตำหนักเสร็จสิ้นแล้วนั้น เฟิ่งชิงเฉินก็พลันผลักประตูเปิดประตูออกมา จากนั้นก็เก็บปลอกกระสุนตามเดิม และเดินจากไปโดยไม่มองย้อนกลับไปอีก

เดินออกไปด้านนอกไม่เท่าไหร่ เฟิ่งชิงเฉินก็พลันได้ยินเสียงแย้มยิ้มและหัวเราะของอิสตรีที่เข้าร่วมชมงามเทศดลาดอกท้อในทันที

ภายใต้แสงแดดที่สาดส่องลงมานั้น ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินพลันทอประกายออกมาด้วยสายตาที่เย็นเฉียบและไร้อารมณ์

แน่นอนว่า ในคราหลังองค์หญิงเจ้าอันผิงต้องการจะพาคุณหนูพวกนี้ ไปชื่นชมกับการแสดงของเฟิ่งชิงเฉินภายในตำหนักนั้นอย่างแน่นอน

ทว่า น่าเสียดายนัก

น่าเสียดาย น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้ลงมือเลย

ในเมื่อเฟิ่งชิงเฉินปลอดภัยแล้ว หลานจิ่วชิงก็จักไม่อยู่อีกต่อไป พลันหันกายหนีออกไปจากตำหนักแยกของราชวงศ์ในทันที

สถานที่แห่งนี้ เขาไม่สามารถอยู่นาน ๆ ได้!

...

"เฟิ่งชิงเฉิน?"

องค์หญิงอันผิงขยี้ตาของตนเองเบาๆ เนื่องจาก นางคิดว่าตนเองตาลายไปชั่วครู่

แต่ไม่ว่า พระนางจะะกะพริบตาหรือขยี้ตาอย่างไร ร่างของเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่อาจจางหายไปได้ อีกทั้งร่างนั้นยังค่อย ๆ เดินเข้าหาพระนางอย่างช้าๆ

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเฟิ่งชิงเฉินถึงมิได้เป็นอะไรเลย

ดวงตาขององค์หญิงอันผิงพลันเบิกกว้างในทันที มือของพระนางพลันจิกกันแน่นอยู่ภายใต้แขนเสื้อตัวยาว พร้อมทั้งส่งสายตาให้กับนางกำนัลที่อยู่ข้างกาย หลังจากนั้นก็ให้นางไปสืบเรื่องราวว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

นางกำนัลสาวใช้ที่อยู่ภายในวัง พลันค่อย ๆ ถอยกายจากไป นอกจากเฟิ่งชิงเฉินแล้วนั้น ก็ไม่มีผู้ใดสังเกตุเห็นอีก

ในยามนี้ ผู้ที่สามารถดึงดูดความสนใจจากทุกคนไปได้นั้น ก็คือเฟิ่งชิงเฉินที่เดินออกมาจากที่ใดก็ไม่รู้

ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเดินไปที่ใด ทุกคนต่างก็หยุดและยอมหลีกทางให้นางทั้งนั้น ทุกคนจ้องมองมาที่นาง เสมือนกับว่านางเป็นมนุษย์ต่างดาวที่เพิ่งมากจากนอกโลกเสียอย่างไรอย่างนั้น

เฟิ่งชิงเฉินชินชากับสายตาที่ทุกคนจับจ้องมองมาที่นางเช่นนี้แล้ว ทว่า สายตาของผู้คนตรงหน้าที่มองมาที่นางนั้น คล้ายจะเป็นดวงตาที่"ร้อนรุ่ม" ของบรรดาคุณหนูในตระกูลต่าง ๆ เฟิ่งชิงเฉินจึงเดินตรงไปหาองค์หญิงอันผิง ด้วยความสุภาพเรียบร้อยจากนั้นก็โค้งกายทำความเคารพอย่างมีมารยาท

"เฟิ่งชิงเฉินขอเข้าเฝ้าองค์หญิงเคคะ ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญเป็นพัน ๆ ณ ลานตำหนักแยกของพระราชวงศ์ มวลดอกท้อที่บานสะพรั่ง ได้ชูช่อให้หม่อมฉันชื่นชมกับความงามอันล้นหลามของมัน ทำให้ชิงเฉินรู้สึกหลงใหลมันนักเพคะ จึงมิทันได้ระวังตัว หลงทางอยู่ภายในตำหนักเสียได้ จึงมาสายเช่นนี้ องค์หญิงโปรดอภัยให้กับความโง่เขลาของหม่อมฉันด้วยเพคะ"

เฟิ่งชิงเฉินเน้นย้ำกับคำว่า "หลงทาง" เป็นพิเศษนัก ในสถานที่ ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นเฟิ่งชิงเฉินก็พลันส่งสัญาณอันตรายไปให้องค์หญิงอันผิงในทันที เพื่อส่งสารเตือนองค์หญิงอันผิง

องค์หญิงอันผิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ทั่วร่างพลันเกิดอาการแข็งทื่อไปในทันที

ในยามนี้ นางกำนัลที่ถูกส่งตัวไปถามข่าวคราวนั้น ก็พลันหน้าซีดเดินเข้ามาคุกเข้าอยู่ด้านข้าง พร้อมกับกระซิบข้างหูเล่าเรื่องราวให้พระนางฟังอยู่ครู่หนึ่ง

องค์หญิงอันผิงพลันหลับตาลง พร้อมกับพยักหน้าเบา ๆ แล้วจึงโบกมือให้นางกำนัลในวังล่าถอยออกไป ในยามที่องค์หญิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความตกใจและความสงสัยก็ลดลงไปในทันที พร้อมกับเหลือบมองเฟิ่งชิงเฉินอย่างมีความหมาย องค์หญิงอันผิงจึงแย้มยิ้มกล่าวขึ้นมาว่า "คุณหนูเฟิ่งไม่ต้องมากพิธี"

ถึงแม้ว่าพระนางจะมิได้กัดฟันกล่าวออกมานั้น แต่เฟิ่งชิงเฉินก็สามารถเข้าใจความหนาวเย็นและความโกรธเกรี้ยวภายในน้ำเสียงขององค์หญิงได้เป็นอย่างดี

ทว่า เฟิ่งชิงเฉินหาได้สนใจมันไม่ อย่างไรก็ตาม มันมักจะมีคนบางประเภท ที่มิได้เกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกัน โดยเฉพาะคนเช่นนางและองค์หญิงอันผิงผู้นี้ ในเมื่อพวกเขาถูกลิขิตให้มาเป็นศัตรูกันเช่นนี้ แล้วเหตุใดนางจะต้องไปญาติดีกับคนเช่นนี้ด้วยเล่า

หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวขอบคุณเจ้าหญิงอันผิงแล้วนั้น ในยามที่กำลังจะหลีกทางไปอีกฝั่ง

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีเดือดร้อน นางก็ไม่อยากจะอยู่ให้ความเดือดร้อนมาหาตัวเช่นเดียวกัน อย่างไร บัญชีแค้นในครานี้ นางจักต้องหาทางชำระคืนมาให้ได้อยู่แล้ว

แต่ทว่า เฟิ่งชิงเฉินประเมินความรังเกียจขององค์หญิงอันผิงที่มีต่อนางต่ำเกินไป ในยามที่เฟิ่งชิงหลิงหันกับหลังไปนั้น องค์หญิงอันผิงพลันหันกลับมากล่าวอะไรบางอย่างที่ยื้อนางไว้เล็กน้อย

"คุณหนูเฟิ่ง ในเมื่อเจ้ามาสายเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องถูกลงโทษตามกฏของพวกเรา นับว่าโชคดีนัก ที่พวกเรากำลังจะเริ่มการประลองยิงธนูพอดี เช่นนั้น ไม่สู้ให้คุณหนูเฟิ่งไปยืนเป็นเป้าล่อให้พวกเราเสียหน่อย "

พวกนางหาได้ปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินมีโอกาสปฏิเสธคำขอไม่ พลันโบกมือเรียกนางกำนัลให้นำผลแอปเปิ้ลมาให้ในทันที "คุณหนูเฟิ่ง บทลงโทษของเจ้าในวันนี้ เปิ่นกงต้องการให้เจ้านำลูกแอปเปิ้ลวางไว้บนหัวและเดินห่างออกไปร้อยเมตร เพื่อเป็นเป้าล่อให้กับคุณหนูที่ทำการประลองทุกนาง "

สาวใช้ภายในวังพลันส่งแอปเปิลมาให้เฟิ่งชิงเฉินในทันที นั่นก็ชัดเจนแล้วว่า พวกนางจะมิยอมเปิดโอกาสให้เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธไปได้

คุณหนูอีกสองสามนางที่มีคันธนูและลูกธนูอยู่ในมือนั้น พลันเข้าใจความหมายที่องค์หญิงอันผิงสื่อออกมาในทันที หนึ่งในพวกนาง พลันมีคุณหนูที่ดวงตาเป็นประกายวิบวับและคลี่ยิ้มฟันขาวของนางออกมา พร้อมทั้งก้าวไปข้างหน้าและพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจว่า

"คุณหนูเฟิ่งไม่ต้องเป็นห่วงนะเพคะ ทักษะการยิงธนูของหม่อมฉันดีมาก ในระยะร้อยเมตรนี้ ไม่เป็นปัญหาอันใดแน่นอนเพคะ เพียงแค่คุณหนูเฟิ่งต้องยืนให้ดี เช่นนั้น การกะระยะของหม่อมฉันย่อมไม่พลาดไปแน่เพคะ "