บทที่ 732-2 ข้าไม่จำเป็นต้องโอ้อวด

“เขาไปไหน? ทำไมแค่ประเดี๋ยวเดียวถึงได้ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอย?” เฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงเดินหาทั่วโรงน้ำชา แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเสด็จอาเก้า

“ขอโทษที่รบกวน เมื่อสักครู่พวกท่านเห็นชายสวมชุดสีฟ้าคนหนึ่งเดินเข้ามาบ้างหรือไม่ ที่เป็นเจ้าของม้าตัวนั้น?” เฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงถามแขกในโรงน้ำชา สุดท้ายแขกเหล่านั้นไม่แม้แต่จะหันมามองพวกเขา ส่วนเถ้าแก่และพนักงานในร้านต่างบอกว่ายุ่งมากจนไม่ได้ทันสังเกต

ม้าก็อยู่ที่นี่ คนก็น่าจะไปได้ไม่ไกล เฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงควบคุมอารมณ์ได้ดี เมื่อเผชิญหน้ากับความไม่สนใจของแขกในร้าน พวกเขาก็ยังยิ้มออกไปโดนไม่พูดอะไร

แต่เมื่อยังหาไม่เจอ ทั้งสองคนเองก็รู้สึกตื่นตระหนก เสด็จอาเก้าไม่ใช่คนที่ทำอะไรโดยไร้เหตุผล การหายไปอย่างกะทันหันของเขาทำให้ทั้งสองคนรู้สึกกังวล

ช่วยไม่ได้ ทั้งสองคนทำได้แค่ก้มหน้าและเดินออกไปถามแขกที่นั่งอยู่โต๊ะด้านนอก

“ขอโทษที่......”

ยังไม่ทันพูดจบก็ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเป็นอย่างมาก “เจ้าบ้าพวกนี้มาจากไหน ไม่เห็นหรือไงว่าข้ากำลังดื่มชาอยู่ ไม่รู้จักมารยาทเลยแม้แต่น้อย อยากตายนักหรือไง”

ปัง......เมื่อพูดจบ คนผู้นั้นก็หยิบมีดขนาดใหญ่ข้างตัวมาวางบนโต๊ะอย่างรุนแรง ยกเท้าขึ้นไว้บนเก้าอี้ ท่าทางเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเคือง

ดวงตาของหวังจิ่นหลิงฉายแววแห่งความรังเกียจ แต่ยังคงควบคุมท่าทางอันเงียบสงบไว้ได้ “ต้องขอโทษด้วย พวกเขากำลังตามหาคนอยู่”

“ตามหาคน? หาคนนี่สามารถตามหาที่ไหนก็ได้เลยอย่างนั้นหรือ เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นหอนางโลมหรืออย่างไร?” พูดออกมาพร้อมกับมองลักษณะท่าทางของหวังจิ่นหลิง ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนน่ากลั่นแกล้งและเอาเปรียบได้ง่าย

เสื้อผ้าธรรมดาไม่สามารถปิดยังรัศมีขององค์ชายได้ นี่คือหวังจิ่นหลิง แม้จะเรียบง่ายแต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ความจริงที่ว่าเขาดีกว่า สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เมื่อเผชิญหน้ากับความดุร้ายของชายร่างใหญ่ คิ้วของหวังจิ่นหลิงขมวดขึ้นเล็กน้อย การแสดงออกของเขายังคงสงบ แต่เขาไม่สามารถซ่อนความเย่อหยิ่งและการดูถูกจากก้นบึ้งหัวใจของเขาได้ สบสายตากับอีกฝ่าย ภายใต้สายตาอันอบอุ่นแต่อีกฝ่ายกลับไม่สามารถตอบโต้ได้

พวกของชายร่างใหญ่ถูกรัศมีของหวังจิ่นหลิงคุกคาม พวกเขานำมือขึ้นมากอดอกโดยไม่รู้ตัว นั่นเป็นสัญญาณของการป้องกันตัวเอง

มีแค่ชายร่างเตี้ยที่ไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตะโกนออกว่า “ลูกพี่ ต่อให้ที่นี่เป็นหอนางโลมก็ไม่สามารถเข้าออกตามใจชอบได้ เจ้าเด็กนี่มันทำเกินไป คิดว่าตัวเองหน้าตาดีหน่อยแล้วจะไปรังแกใครก็ได้งั้นหรือ วันนี้ไม่ว่าอย่างไรพวกเจ้าก็ต้องชดใช้!”

คำพูดของชายร่างเตี้ยเป็นการเตือนสติของทุกคน พวกของชายร่างใหญ่ได้สติกลับคืนมา หยิบอาวุธของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะ ล้อมเฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงเป็นวงกลม เฟิ่งชิงเฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะออกมาด้วยความดูถูก

เจ้าพวกนี้ อยากตายงั้นหรือ!

“พวกเจ้าจะเอาอย่างไง?” หวังจิ่นหลิงไม่ใช่คนที่เกิดในตระกูลร่ำรวยแล้วจะไม่รู้จักทำอะไรด้วยตัวเอง เขาออกเดินทาง เรื่องแบบนี้ก็เคยพบเจอมาไม่น้อย แต่ทุกครั้งที่พบเจอ ข้างกายของเขาจะมีองครักษ์อยู่ด้วยตลอด แต่ครั้งนี้.......

หวังจิ่นหลิงค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาด้านหน้าของเฟิ่งชิงเฉินเพื่อปกป้องนาง จากนั้นยิ้มและจ้องมองไปยังอีกฝ่าย เขาไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย สายลับของเขาก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ คนพวกนี้คิดจะทำร้ายเขา นอกจากลงมือทันทีในตอนแรก ทำให้เหล่าสายลับตั้งตัวไม่ทัน ที่เหลือก็คงไม่มีทาง อย่างเช่นตอนนี้......

เจ้าพวกนี้หมดโอกาสโดยสิ้นเชิง

“จะเอายังไง พวกเจ้าสองคนเข้า ๆ ออก ๆ ทำให้ไอแห่งความหนาวเข้ามา ทำให้พวกข้ารู้สึกหนาว ทำไม? พวกเจ้าไม่คิดจะจ่ายเงินให้พวกข้าอย่างนั้นหรือ อย่างน้อยก็เพื่อบรรเทาอาการหนาวให้พวกพี่ชายข้า” เผยคราบโจร เฟิ่งชิงเฉินระเบิดเสียงหัวเราะของนางออกมา การกระทำของนางเหมือนเป็นการเย้ยหยันเหล่าชายร่างใหญ่

น้องสาว พวกเขามีตั้งห้าคน แต่ละคนร่างกายสูงใหญ่ อาวุธครบมือ ส่วนพวกเจ้าหญิงคนชายคน คนหนึ่งขาวคนหนึ่งดำ ดูเหมือนคนอ่อนแอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แต่กลับกล้าหัวเราะเยาะพวกเขา ความรู้สึกนี้ช่างน่ารังเกียจ

ควับ......ยื่นมีดในมือออกมาชี้ไปยังเฟิ่งชิงเฉิน “ยัยขี้เหร่ เจ้าขำอะไรของเจ้า? ข้าจะบอกเจ้าเอาไว้ หากวันนี้พวกเจ้าไม่มอบเงินให้กับเหล่าพี่น้องของข้าเพื่อบรรเทาความหนาว พวกเจ้าก็อย่าคิดจะไปไหน”

ขี้เหร่?

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเจ็บปวด ยื่นมือออกไปลูบรอยแผลเป็นของตนเอง เงยหน้ามองหวังจิ่นหลิงและถามว่า “ข้าขี้เหร่มากเลยงั้นหรือ?”