บทที่ 735-1 น้ำลึก ชีวิตของข้ามีค่าเช่นนั้นหรือ

แค่อาวุธลับเพียงชิ้นเดียวถึงกับต้องฆ่าคน?

เหตุผลนี้มีแค่เฟิ่งชิงเฉินเท่านั้นที่คิดได้ ใบหน้าของมือสังหารเต็มไปด้วยความดูถูก ยิ้มและกล่าวออกมาว่า “ได้ยินมาว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนฉลาด มีไหวพริบ ตอนแรกเห็นเจ้าปลอมตัว ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนเช่นนั้น แต่ตอนนี้ดูแล้วมันก็ไม่เท่าไหร่”

มันก็ไม่เท่าไหร่ น้ำเสียงที่พูดออกมาตอนท้ายประโยคคำนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดูถูกเฟิ่งชิงเฉินมากแค่ไหน

เอ่อ......มือที่จับปืนของเฟิ่งชิงเฉินสั่น “งั้นทำไม่เจ้าต้องฆ่าข้าด้วย? เจ้ากับข้าไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน ฆ่าข้าแล้วเจ้าจะได้อะไร? อีกฝ่ายจ่ายให้เจ้าเท่าไหร่ หากเจ้าไม่ฆ่าข้า ข้าจะให้มากกว่านั้นสองเท่า”

จากความคิดของเฟิ่งชิงเฉิน มือสังหารก็เหมือนกับทหารรับจ้างที่ทำงานเพื่อแลกเงิน

“เจ้าจะจ่ายเป็นสองเท่า? เจ้าจ่ายไหวอย่างนั้นหรือ? เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ารู้หรือเปล่าว่าค่าหัวของเจ้ามีค่าเท่าไหร่?” มือสังหารโยนกระสุนปืนขึ้นไปด้านบน กระสุนปืนพุ่งขึ้นไปด้วยความรวดเร็ว และตกลงมาบนฝ่ามือของมือสังหาร มือสังหารกำมือแน่น แสดงออกถึงความต้องการฆ่า ทำให้ร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินหนาวสั่นไปทั้งตัว

“มีค่าเท่าไหร่?” เฟิ่งชิงเฉินถามออกไปด้วยความสงสัย นางสงสัยว่าชีวิตของตนจะมีค่าสักแค่ไหน คนที่นางมีเรื่องด้วย ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องจ้างมือสังหารเพื่อมากำจัดนางเช่นนี้

นี่เป็นการเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์

“ขนาดเจ้าเองยังไม่รู้ว่าชีวิตของเจ้ามีค่าแค่ไหน แต่เจ้ากลับกล้าพูดว่าจะจ่ายเป็นสองเท่า เจ้าช่างโอหังเหลือเกิน เฟิ่งชิงเฉิน ภาพวาดของเจ้าถูกส่งไปยังมือสังหารทั่วโลกแล้ว และค่าหัวของเจ้าก็มีค่าสูงที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปีของโลกแห่งมือสังหาร”

“ค่าหัวที่แพงที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปีงั้นหรือ ใครกันที่ให้ค่าข้ามากถึงขนาดนั้น” ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินเบิกกว้าง นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าใครจะยอมลงทุนถึงขนาดนี้เพื่อแลกกับการเอาชีวิตของนาง ช่างเปล่าประโยชน์เหลือเกิน

“ใช่ อีกฝ่ายให้ความสำคัญในตัวเจ้ามาก แค่ยินดีลงมือก็จะได้รับไปก่อนสองพัน ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ เงินจำนวนนี้ไม่จำเป็นต้องคืน และหากนำศพของเจ้ากลับไปได้ก็จะได้เพิ่มอีกสองแสน” ในตอนที่มือสังหารกล่าวออกมา เขาก็จ้องมองเพื่อตรวจสอบเฟิ่งชิงเฉินอย่างต่อเนื่อง ราวกับต้องการเห็นว่าสิ่งใดในตัวของเฟิ่งชิงเฉินมีค่าถึงสองแสน

น่าเสียดายที่มือสังหารต้องผิดหวัง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มองไม่ออกว่าเฟิ่งชิงเฉินมีค่าตรงไหน จากสภาพของเฟิ่งชิงเฉิน ขอแค่เขาต้องการ จะให้ฆ่าวันละสิบรอบก็ไม่ใช่เรื่องยาก

“สองแสนมันก็ไม่ได้มากมายอะไร ดูจากสภาพแล้วมือสังหารน่าจะกำลังขาดเงิน” ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินดูถูกเหยียดหยามราวกับล้อเลียนเครื่องแต่งกายที่ต่ำต้อยของมือสังหาร

ที่จริงเฟิ่งชิงเฉินเองก็อยากรู้ว่าใครกันที่วางจนมาตั้งค่าหัวตนเองในราคาสองแสน แม้จำนวนสองแสนจะไม่ได้มากมายอะไร แต่มันก็ไม่น้อย แต่นางรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถามคำถามแบบนี้

“ขาดเงินงั้นหรือ? ข้าลืมบอกไป สองแสนที่ว่ามันคือสองแสนแผ่นทอง ไม่ใช่แผ่นเงิน” มือสังหารเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง มองลงมาที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยความดูถูก

ขาดแคลนเรื่องเงิน มือสังหารระดับสูงที่ไหนเขาขาดแคลนเรื่องเงินกัน และหากจำนวนตัวเลยมันไม่มากจนน่าตกใจ มันจะไปดึงดูดความสนใจของพวกเขาและทำให้โลกของมือสังหารแตกตื่นได้หรือไม่

“แผ่นทอง?” เสียงของเฟิ่งชิงเฉินดังขึ้นอย่างกะทันหัน “เจ้าบ้านั่นมันจะว่างเกินไปหรือเปล่า ถึงกับนำสองแสนแผ่นทองมาแลกกับชีวิตข้า? ไม่สนใจว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ ขอแค่รับให้ความร่วมมือก็รับไปก่อนสองพันแผ่นทอง นี่จะรวยเกินไปหรือเปล่า ขนาดข้าเองยังใจสั่น” ปืนที่เฟิ่งชิงเฉินถืออยู่ในมือสั่นไหวอีกครั้ง

สองแสนแผ่นทองเป็นตัวเลขที่สามารถเปลี่ยนคนให้กลายเป็นปีศาจได้อย่างแน่นอน หากเป็นปัจจุบันสอนแสนแผ่นทองก็น่าจะประมาณสองหมื่นล้าน ในการเผชิญหน้ากับเงินจำนวนมากขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหว

เอาเถอะ หากชีวิตที่ต้องการไม่ใช่ชีวิตของตนเอง เฟิ่งชิงเฉินเองก็คงอยากเข้าร่วมงานนี้ด้วย สังหารคนเพียงคนเดียวก็ได้รับเงินตั้งสองแสนแผ่นเงิน ไม่ว่าจะมองยังไงก็คุ้มค่า ทำงานเพียงนิดเดียวแต่กลับได้สิ่งตอบแทนอย่างมหาศาล แถมหลังจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องจับมีดไปฆ่าใครอีก