บทที่ 744-1 ผลลัพธ์ เบาะแสของแผนที่

ศึกใหญ่!

การต่อสู้ที่เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงส่งคนไปโจมตีเสวียนเซียวกง และผลประโยชน์ของชนะชัยชนะจากการต่อสู้สามารถเปลี่ยนของปลอมให้กลายเป็นของจริงได้ และดึงดูดผู้คนจากซีหลิงเทียนเหล่ย หนานหลิงจิ่นฝานและตงหลิง ศึกนี้เป็นศึกใหญ่ที่บุคคลฝ่ายที่สามได้รับผลประโยชน์

จักรพรรดิเคยชินกับการเก็บลูกพีช และครั้งนี้เขาต้องการเลือกลูกพีชของเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิง ทั้งสองคนวางแผนที่จะโจมตีอีกฝ่าย โจมตีพวกเขาโดยไม่ให้ทันได้ตั้งตัว

อ้อ อีกอย่าง... ข่าวที่ว่าเสด็จอาเก้า หวังจิ่นหลิง และเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในเสวียนเซียวกงถูกเก็บเป็นความลับไว้ ยกเว้นคนในเสวียนเซียวกงเท่านั้นที่รู้ และคนนอกไม่มีใครรู้ว่าสามคนนี้อยู่เสวียนเซียวกง

พูดแล้วต้องชื่นชมท่านเจ้าสำนัก เพราะเขาปิดวัง ข่าวเสวียนเซียวกงจะไม่รั่วไหลอย่างง่ายดาย หากอยากรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเสวียนเซียวกง เป็นเรื่องยาก บวกกับความคิดริเริ่มในช่วงนี้ของเสวียนเส้าฉี นั่นทำให้เสวียนเซียวกงเป็นเหมือนดั่งเหล็กกล้า ที่ไม่สามารถถูกทำลายได้ง่าย

ปู้จิงหยุนออกมาด้วยตัวเอง และข้อมูลที่เขาได้รับนั้นเกี่ยวกับเรื่องภายนอกเท่านั้น จนถึงตอนนี้ เขายังไม่พบเบาะแสของแผนที่ เขาคิดที่จะเริ่มต้นจากเหล่าข้าราชบริพาลของเซวียนเฟยทางด้านนั้น แต่เซวียนเฟยไม่รู้อะไรเลย และคนอื่น ๆ ... ช่างเถอะ ตอนนี้คนในเสวียนเซียวกงไม่ได้โง่เขลาอีกต่อไป

เกี่ยวกับข่าวที่ไม่พบแผนที่จนถึงขณะนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขากำลังเร่งรีบ แต่ยังรวมถึงเสด็จอาเก้า พวกเขาอยู่ในเสวียนเซียวกงมาครึ่งเดือนแล้ว และพวกเขาก็ไม่มีเหตุผลและไม่มีเวลาที่จะอยู่ต่อไปได้อีก ถ้าพวกเขาหาแผนที่ไม่พบก่อนออกจากเสวียนเซียวกง ครั้งนี้ของพวกเขาเกรงว่าจะเสียเวลามาก

ใช่แล้ว หากไม่สามารถหาแผนที่ได้พบ สำหรับเสด็จอาเก้า การต่อสู้ครั้งใหญ่ของเสวียนเซียวกงจะเป็นการเสียเวลา และผลประโยชน์อื่น ๆ ก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา

เป้าหมายหลักของเสด็จอาเก้าเมื่อมาถึงเสวียนเซียวกงคือแผนที่ของจิ่วโจว สิ่งอื่น ๆ ไม่สำคัญ ผู้ที่ต้องการทำลายตงหลิง ซีหลิงและหนานหลิง ล้วนมีโอกาสบ้าง แต่โอกาสที่จะหาแผนที่นั้นมีไม่มาก

หลายปีมานี้ เขารู้จักเพียงสองแผนที่นี้เท่านั้น พูดอะไรก็ไม่มีผิด

แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะกังวล แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการใด ๆ บนพื้นผิว อย่างน้อยหวังจิ่นหลิงก็ไม่สามารถมองเห็นความตื่นตระหนกของเขาได้ หลังจากที่ทั้งสองเดินไปรอบ ๆ เสวียนเซียวกง พวกเขาก็กำลังจะกลับ ก่อนที่พวกเขาจะเดินได้สองก้าว พวกเขาได้ยินเสียงเฟิ่งชิงเฉิน และเสวียนเส้าฉี

"ข้าฝังสิ่งที่อันตรายมากไว้ใต้ผืนทรายที่เจ้าบอกพิกัดไว้ ตราบใดที่มีคนเหยียบมัน ระเบิดขนาดใหญ่จะปะทุขึ้นแน่นอน ระยะการโจมตีประมาณสิบถึงห้าสิบเมตร ส่วนเรื่องจำนวนเฉพาะยังไม่แน่ชัด เพราะยังไม่มีการคำนวณที่แม่นยำ สิ่งนี้จำเป็นต้องทดสอบผลลัพธ์

ร่องลึกเหล่านั้นของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ ข้าส่งคนไปขุดให้ลึกและซับซ้อนขึ้นแล้ว เมื่อกลับไปจะมีคนให้แบบแปลนแก่เจ้า มีเขาวงกตอยู่ใต้ร่องลึกนี้ หากตกลงไปจะต้องถูกความมืดมิดกัดกินจนตาย และออกมาได้ยาก และอากาศข้างในบางเบามาก และคนทั่วไปหากตกลงไปแล้วจะตายภายในหนึ่งวัน..."

เฟิ่งชิงเฉินพูดสั้น ๆ เกี่ยวกับผลงานที่ค่อนข้างยุ่งของเธอในช่วงเวลานี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของเฟิ่งชิงเฉิน ทว่าเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงก็สามารถจินตนาการได้ว่ารังสีของแสงที่เบ่งบานในดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินในเวลานี้ จะมีความพร่างพรายแค่ไหน

เฮ้อ... ไม่คาดคิดเลยว่า เฟิ่งชิงเฉินมาที่เสวียนเซียวกง ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิง แต่ไปช่วยเสวียนเส้าฉีวางกับดักเหล่านั้นแทน

"เอาล่ะ ในเมื่อเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงกำลังจะสร้างสงครามครั้งใหญ่ เพื่อหลอกลวงศัตรูในความมืด งั้นเราลองทดสอบกับดักเหล่านี้ในวันพรุ่งนี้ ดูสิว่าหลังจากที่พวกมันมาอยู่ในมือของเจ้า จะมีผลลัพธ์เป็นอย่างไร?" เสวียนเส้าฉีฟังเฟิ่งชิงเฉินพูดจบ เขาก็เสนอความคิดเห็นของเขา

เขายังต้องการเห็นว่า อาวุธและกับดักที่ซ่อนอยู่นั้น ทรงพลังเพียงใดภายใต้การเปลี่ยนแปลงของเฟิ่งชิงเฉิน เขาต้องรู้ว่าการให้เฟิ่งชิงเฉินอยู่ในการดูฐานลับของเสวียนเซียวกง นั่นเป็นความกดดันที่เขาจับตาดูอยู่...