บทที่ 746-2 น่าทึ่ง การฝึกซ้อมบนโต๊ะทราย

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้เลยว่า ทำไมตนเองถึงทำความเคารพเหล่าทหารขุนนางโดยสัญชาตญาณ และทำให้คนเหล่านี้ตกใจ ชายชราขุนนางเหล่านั้น แม้ว่าเคราจะสั่น แต่ดวงตาของนั้นก็เต็มไปด้วยความสุข

ถ้าพวกเขาเต็มใจจะพูด พวกเขาจะพูดว่า : เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้น่าสนใจจริง ๆ

เสด็จอาเก้ายังสงสัยว่าเขาต้องการคุยกับเฟิ่งชิงเฉินหรือไม่ เขารู้สึกเสมอว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นเหมือนทหารมากกว่าแพทย์ และเขาน่าจะสามารถเจาะลึกวิธีการฝึกฝนมากมายจากเธอ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พูดถึงกลอุบายที่เฟิ่งชิงเฉินเคยต่อสู้ที่ประตูเมืองในวันนั้น มันน่าตื่นเต้นมาก ทุกการเคลื่อนไหวนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง การเคลื่อนไหวกระทบแกนกลาง โดยเฉพาะการเตะจุดสำคัญที่สุดอันนั้น เคล็ดลับนั้นดูน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก

ท่าเหล่านี้เหมาะมากสำหรับการต่อสู้ระยะประชิดกับศัตรูในสนามรบ มีเพียงสองท่าเท่านั้นที่กลับไปกลับมา แต่ถ้าคุณเชี่ยวชาญ คุณสามารถฆ่าคนทั้งถนนให้เปื้อนเลือดได้

เสด็จอาเก้ามองดูเฟิ่งชิงเฉินสื่อสารกับผู้คนในเสวียนเซียวกงอย่างตรงไปตรงมา และฟังเธอโดยใช้คำที่เรียบง่ายและตรงจุดมากที่สุดเพื่อออกคำสั่งลงไป เสด็จอาเก้ายิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเฟิ่งชิงเฉินมีพรสวรรค์ในด้านการสู้รบ

หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟัง และหน้าที่ของนายพลคือการออกคำสั่งให้ทหารปฏิบัติตาม ในสนามรบ ความเรียบง่ายเท่านั้นจึงจะมีประสิทธิภาพ และความแน่วแน่สามารถคว้าโอกาสไว้ได้ แม่ทัพที่เก่งกาจน่ากลัวกว่ากองทัพที่มีทหารเป็นแสนนาย

เสด็จอาเก้านั่งบนแท่น มองดูเฟิ่งชิงเฉินและเสวียนเส้าฉีสั่งการ

เฟิ่งชิงเฉินเด็ดเดี่ยวในการฆ่า ดูปราดเปรียวและเชี่ยวชาญ นางเป็นแม่ทัพที่ดุร้ายและเป็นแม่ทัพที่ฉลาด เมื่อกำกับการต่อสู้ นางไม่ได้มีความอ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิง และไม่มีความใจดีแบบนั้นด้วย

เมื่อเทียบกับเฟิ่งชิงเฉิน เสวียนเส้าฉีแย่กว่ามากในแง่นี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยสัมผัสกับฉากสงครามขนาดใหญ่เช่นนี้ แม้ว่าเสวียนเส้าฉีจะดูสงบ แต่เขาระมัดระวังในการกองกำลังมากกว่า และเป็นดั่งกับผู้กำกับกองกำลังพล

เสวียนเส้าฉีเป็นคนใจกว้าง เขาจัดเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงให้อยู่ตรงกลางของกองทัพทั้งสอง ทั้งสองคนสามารถมองเห็นแผนผังของทั้งสองฝ่ายได้อย่างชัดเจน และยังได้ยินการจัดเรียงของเขาและเฟิ่งชิงเฉินอีกด้วย

เขาเปิดเผยทุกอย่างแก่เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิง เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องคิดมาก

ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด แม้ว่าเสวียนเส้าฉีจะไม่ทำเช่นนี้ เมื่อเริ่มต้นสงคราม เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงจะเข้าใจ แทนที่จะเป็นเช่นนี้เป็นคนดียังจะดีกว่า อีกอย่าง...

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินสั่งการเปิดและปรับ นางใช้ภาษาลับที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ ไม่เพียงเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงเท่านั้นที่ไม่รู้จักภาษาลับเหล่านี้ แม้ว่าพวกเขาจะเรียนรู้แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะว่า... ภาษาลับนี้เปลี่ยนไปได้ตลอดเวลา

กองทัพทั้งสองได้รับการจัดวางอย่างเหมาะสม และสงครามกำลังจะเริ่มต้น สีหน้าของเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงก็จริงจังมากขึ้นเช่นกัน

แม้ว่าจะไม่มีทหารใดเคยฝึกซ้อม แต่นี่ก็เป็นการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่แท้จริง การต่อสู้ที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเลือดเดือดพล่านได้

"ตื่นเต้นแล้วรึ?" หวังจิ่นหลิงหัวเราะเมื่อมองดูเสด็จอาเก้าแตะที่พักแขนของเก้าอี้เร็วขึ้นและเร็วขึ้น

เสด็จอาเก้าเหลือบมองไปทางด้านข้างของหวังจิ่นหลิง ใบหน้าของหวังจิ่นหลิงแดงก่ำ เขาไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาเองก็ต้องตั้งตารอเช่นกัน "องค์ชายใหญ่ ท่านอยากลองไหม?"

"ลอง? จะลองได้อย่างไร?" แน่นอนว่าหวังจิ่นหลิงก็ตื่นเต้นเช่นกัน เขามีชีวิตอยู่มานานกว่า 20 ปี เขาต้องทำหลายสิ่งหลายอย่างทุกวัน แต่ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เข้าร่วมในการต่อสู้อันงดงามเช่นนี้ได้

ในบรรยากาศที่ตึงเครียดเช่นนี้ ทำให้เขามีเลือดแห่งการต่อสู้เดือดพล่าน

ในสนามรบ ผู้คนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารได้ง่าย ๆ เพราะในบรรยากาศเช่นนี้ คุณจะทนไม่ได้จนต้องปล่อยสัตว์ร้ายในหัวใจของคุณออกมา และปล่อยให้พวกมันกัดกินศัตรูจนตาย

"ง่ายมาก"

"แปะ ๆ ..." เสด็จอาเก้าตบมือ และคนใช้ของเสวียนเซียวกงก็ก้าวไปข้างหน้าทันที

"ไป เอาโต๊ะทรายของเฟิ่งชิงเฉินมา แล้วบอกว่าข้าต้องการมัน" หลังจากที่เสด็จอาเก้าดูเฟิ่งชิงเฉินเล่นมันหนึ่งครั้ง และน่าเสียดาย เขาใช้มันเป็นแล้ว ดังนั้น...