บทที่ 750-2 ขึ้นเตียง คืนนี้เจ้าเป็นของข้า

พัฟ……

เลือดกระฉูดออกมาจากแขนขาของเซวียนเส้าเจี๋ยและหลังจากถูกฟัน เพียงสามครั้ง เซวียนเส้าเจี๋ยก็หมดสติไป

เมื่อมีดสุดท้ายฟันเซวียนเส้าเจี๋ยล้มไป ร่างกายของลู่อีหรานก็สั่นเทาและมองไปที่ลูกชายของเขาที่นอนจมกองเลือดและรีบทิ้งตัวลงข้างๆ และร้องไห้เสียงดัง

"ไม่...เซวียนเส้าฉี เจ้ามันไม่ใช่มนุษย์ เขาเป็นน้องชายของเจ้า เขาเป็นน้องชายของเจ้านะ" ลู่อีหรานลุกขึ้นจากพื้น พุ่งไปข้างหน้าเซวียนเส้าฉีอีกครั้งและต่อยเตะเขา

"เซวียนเส้าฉี เจ้าไม่ใช่มนุษย์ เจ้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าจะสาปแช่งเจ้า ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าตาย ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าไม่มีวันได้ครอบครองลูกสาวของลู่อีโม่ ข้าขอสาปแช่งเจ้า ขอสาปแช่งเจ้า..."

"ฮึ่ม..." เซวียนเส้าฉีไม่หวั่นไหว เอื้อมมือไปจับมือลู่อีหรานและดึงนางเข้ามาใกล้ ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน: "ลู่อีหราน ก่อนที่คำสาปแช่งของเจ้าจะเป็นจริง ข้าจะส่งเจ้าและลูกสาวเจ้าไปตายเสียก่อน... เสี่ยวเฟยดูเหมือนชิงเฉินมาก เอาร่างนางไปแลกทองคำสองสามพันชั่งดีไหม?"

น้ำเสียงของเซวียนเส้าฉีเหมือนปีศาจ ทำให้ลู่อีหรานหวาดกลัวจนตาแทบหลุดออกจากเบ้า: "ไม่ ไม่ ไม่ โลกแห่งนักฆ่าไม่อาจยอมรับได้ ไม่..."

“ไม่เป็นไร ข้าจะลองดู แล้วถ้านักฆ่ายอมรับล่ะ ข้าไม่สนใจความเป็นความตายของเสี่ยวเฟย” เซวียนเส้าฉีขู่

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคุกคาม หากชีวิตของเซวียนโม่เฟยมีประโยชน์จริง ๆ เขาทำไปนานแล้ว ทองคำสองแสนชั่ง ผู้คนในโลกนักฆ่าจะไม่ตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

"เจ้าต้องการอะไร เซวียนเส้าฉี เจ้าต้องการอะไร?" ตอนนี้นางมีเพียงลูกชายและลูกสาว หากเซวียนโม่เฟยตาย แล้วนางหล่ะ?

"อยู่ในเผ่าอย่างเชื่อฟัง ดูแลพ่อของข้าให้ดี อย่าออกไปข้างนอก" เซวียนเส้าฉีกระซิบข้างหูของลู่อีหรานเบา ๆ

เซวียนเส้าฉียืนขึ้น ปัดขี้เถ้าบนร่างกายและพูดเบา ๆ : " ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้หมอที่ดีที่สุดในเผ่าไปรักษาบาดแผลของเซวียนเส้าเจี๋ยจะไม่เป็นไร แม้ว่าเขาจะดื้อรั้น แต่เขาเป็นน้องชายต่างมารดา ข้าจะเอาชีวิตเจ้าได้อย่างไร?”

"ขอบคุณ ขอบคุณ หัวหน้าเผ่า" ลู่อีหรานพูดด้วยความมึนงง มองไปที่ดวงตาของเซวียนเส้าฉีมีความกลัวและความกังวลใจที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

เซวียนเส้าฉีกลัวจริงง เธอไม่เคยคิดว่าเซวียนเส้าฉีจะโหดร้ายกับน้องชาย และน้องสาวของเธอถึงเพียงนี้ แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายผิด แต่เส้าเจี๋ยและเซวียนเฟยไม่ได้ผิด

"น้าหราน ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าต้องการส่งคนให้แจ้งข้ามาได้เลย" เซวียนเส้าฉีโบกมือให้คนรับใช้ "น้าหรานพักผ่อนเถอะ ข้ามีเรื่องต้องทำต่อ"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและเดินไปที่แท่น ทันทีที่เขาหันกลับมา เซวียนเส้าฉีก็แสดงความสงสัย

จังหวะของการโจมตีในตอนกลางคืนโดยกองกำลังพันธมิตรสามก๊ก และจังหวะที่เสี่ยวเจี๋ยหลบหนีนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญดังนั้นเขาจึงอดสงสัยไม่ได้

หลานจิ่วชิง เจ้ามีจุดประสงค์อะไร!

เซวียนเส้าฉีเดินไปที่แท่นบัญชาการ เขาใช้ความเป็นหัวหน้าเผ่าได้สั่งให้คนของเผ่าเสวียนเซียวป้องกัน อีกฝ่ายก่อกวนพื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น และเผ่าเสวียนเซียวไม่ตกอยู่ในอันตราย

เซวียนเส้าฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมกับพยักหน้าให้ผู้อาวุโสเคราขาวของเผ่าเพื่อแสดงความขอบคุณ จากนั้นจึงอยู่ในห้องบัญชาการอย่างเงียบ ๆ รอการโจมตีระลอกต่อไปจากกองกำลังของพันธมิตรสามก๊ก

เขาสงสัยว่าหลานจิ่วชิงอยู่ในเผ่าเสวียนเซียวเพื่อสกัดกั้นลู่อีหรานและอีกสามคน เขาสั่งให้คนตรวจตราในวัง รวมถึงเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิง ตอนนี้เขาแค่รอหลานจิ่วชิงออกมา...

เมื่อเกิดความโกลาหลขึ้นในเผ่าเสวียนเซียว เสด็จอาเก้าไปที่ห้องของเฟิ่งชิงเฉิน แน่นอนว่าไม่ใช่สุภาพบุรุษที่เคาะประตู แต่เสี่ยวเซียวบุกเข้ามาทางหน้าต่าง เฟิ่งชิงเฉินแทบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ: " ลุงเก้าจักรพรรดิ ทำไมเป็นคุณล่ะ”