บทที่ 754 ฆ่า, หนีกันเถอะ!

คัดค้าน?

เขาจะคัดค้านอะไรได้ เฟิ่งชิงเฉินเรียกร้องผลประโยชน์สูงสุดให้เขาแล้ว มีเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องกังวล

เซวียนเสี่ยวฉี เลิกคิ้วและพูดด้วยรอยยิ้ม “เซวียนเส้าฉี ไม่คัดค้าน”

เซวียนเส้าฉีเป็นคนที่เก่งมากเช่นกัน เมื่อรู้ว่าเสด็จอาเก้าเสียเปรียบในการต่อสู้ครั้งนี้ แต่เสด็จอาเก้าจงใจพูดให้เซวียนเส้าฉี

"ในเมื่อหัวหน้าเผ่าเสวียนเซียวไม่คัดค้าน งั้นพวกเราแยกกัน" ตอนนี้เราได้ตกลงที่จะเปิดเผยความร่วมมือแล้ว เสด็จอาเก้าจึงไม่ต้องลังเล ทุกสิ่งกำลังมีการเปลี่ยนแปลง ใครจะรู้ว่าการสูญเสียนั้นจะได้ประโยชน์อะไรกลับมา

หากฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมรับมือ การที่เสวียนเส้าฉีโจมตีอย่างต่อเนื่องก็ไม่เป็นการดี ดังนั้นเขาจึงพูดว่า: "ตกลง ข้าจะพากำลังพล 30,000 นายของเผ่าเสวียนเซียวลงจากภูเขา เพื่อสกัดกั้นและฆ่าพวกเขา หลังจากนั้นก็จะปล่อยให้เสด็จอาเก้าจัดการต่อ”

เซวียนเส้าฉีชี้ให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขา และในขณะเดียวกันเขาก็แสดงออกถึงความไว้วางใจ

เผ่าเสวียนเซียวอ้างว่ามีกองกำลังกว่า 100,000 นาย เมื่อมาถึงจุดนี้เหลือเพียง 50,000 นายซึ่งก็ไม่เลว เมื่อคืนมีคนเสียชีวิตและบาดเจ็บมากกว่า 7,000 นาย และอีก 30,000 นาย ดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว..

เซวียนเส้าฉีมอบกองกำลังของเผ่าเสวียนเซียนให้เสด็จอาเก้า เขานำกองกำลังจากเผ่าเสวียนเซียวลงมาจากภูเขา

หัวหน้าเผ่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเสด็จอาเก้าก็เหมือนหญิงงามเปลือยเปล่า

ถ้าลุงเก้าจักรพรรดินำกำลังพล 30,000 นายของเขาและรีบไปโจมตีเผ่าเสวียนเซียว เผ่าเสวียนเซียวก็จะอ่อนกำลังลง

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่สนใจเผ่าเสวียนเซียว” เสด็จอาเก้าย้ำอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจเผ่าเสวียนเซียว แต่เขาสนใจเซวียนเส้าฉีมากกว่า เพราะกองกำลังในมือของเซวียนเส้าฉีนั้นธรรมดา และมีเพียงเซวียนเส้าฉีเท่านั้นที่จะรักษาเผ่าเสวียนเซียวไว้ได้ ความร่วมมือหลังจากนี้จะแน่นแฟ้นและไว้วางใจกันมากขึ้น...

ใครจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ในมุมมองของเสด็จอาเก้า ตราบใดที่เขาทำได้ ทุกอย่างก็เป็นไปได้

เสด็จอาเก้าได้ระบุตำแหน่งของเขาอีกครั้ง ดังนั้นเซวียนเส้าฉีจึงไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ แต่เขาสงสัยมากว่า ทำไมเสด็จอาเก้าไม่มาที่เผ่าเสวียนเซียว ทำไมเขาถึงต้องทำงานหนักเพื่อเผ่าเสวียนเซียว?

แน่นอนว่า เผ่าเสวียนเซียวรู้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่บอกเขา เขาแค่อยากรู้อยากเห็น

เสด็จอาเก้ารออยู่ที่เผ่าเสวียนเซียว เพื่อเตรียมการสั่งกองกำลัง 30,000 นาย ต่อสู้กับแนวป้องกันของเผ่าเสวียนเซียว ขณะที่เซวียนเส้าฉีกำลังนำกำลังพลของวังลงจากภูเขาจากทางลับ เพื่อเตรียมร่วมมือกับเสด็จอาเก้า

หลังจากเผ่าเสวียนเซียวรู้ถึงสัญญาณการจู่โจม พวกเขาก็สร้างการป้องกัน แม้แต่คนสิบแปดคนในเผ่าเสวียนเซียวที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ออกมาคัดค้าน

การมอบเผ่าเสวียนเซียวให้เสด็จอาเก้านั้นไม่ได้หมายถึงการมอบแกะให้เสือรักษา ถึงเวลานั้นพวกเขาจะได้กลับมาคืนไหม?

เซวียนเส้าฉีไม่ได้พูดอะไรมาก แต่มองไปที่เสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้า มองอย่างเย็นชาและพูดเบา ๆ ว่า: "ข้าขอย้ำ ข้าไม่ได้สนใจในเผ่าเสวียนเซียว เสือไม่สนใจอาหารที่ส่งถึงปากพวกเขา ข้าผู้นี้ชอบล่าสัตว์ หากข้าต้องการเป่าเสวียนเซียว ข้าจะฆ่าอย่างเปิดเผย”

คำพูดของเสด็จอาเก้าเกือบทำให้คนในเผ่าเสวียนเซียวโกรธจนตาย แต่เสด็จอาเก้าไม่แม้แต่จะมอง

ทันทีที่เสด็จอาเก้าผู้ยิ่งใหญ่คำพูดนี้ออกมา เชื่อหรือไม่ว่าผู้คนในเผ่าเสวียนเซียวไม่ได้คัดค้านใด ๆ และประจำตำแหน่งของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าลุงเสด็จอาเก้าทำให้สถานการณ์มีเสถียรภาพ หวังจิ่นหลิงก็พาเฟิ่งชิงเฉินออกมา

"อย่ากังวล เราจะชนะการต่อสู้ครั้งนี้" หวังจิ่นหลิงรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะแสดงออกแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในสนามรบ แต่...

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินสามารถแทรกแซงได้ ฉากแห่งการนองเลือดโหดร้ายเกินไป นอกจากนี้ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่ยังเป็นเรื่องของความไว้วางใจระหว่างเสด็จอาเก้าและเซวียนเส้าฉี ถ้าเฟิ่งชิงเฉินแทรกแซง เซวียนเส้าฉีจะไม่ไว้ใจเสด็จอาเก้า

เซวียนเส้าฉีกล้าที่จะมอบเผ่าเสวียนเซียวให้เสด็จอาเก้าเพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพราะเขาเชื่อในเสด็จอาเก้า แต่เพราะเขาเชื่อในเฟิ่งชิงเฉิน และเขาเชื่อว่าการมีเฟิ่งชิงเฉินอยู่เคียงข้างเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าจะไม่ยึดเผ่ายเสวียนเซียว

เขาพาเฟิ่งชิงเฉินไปก็เพื่อเสด็จอาเก้า ท้ายที่สุดเขาและเสด็จอาเก้าเป็นแค่คนที่ร่วมมือกัน พวกเขายังต้องเกาะติดกัน การทำให้เซวียนเส้าฉีเชื่อใจเสด็จอาเก้านั้นสำคัญ

หลังจากออกมาเฟิ่งชิงเฉินก็ดึงมือเธอออกจากหวังจิ่นหลิงและพูดว่า: “ข้าเชื่อว่าพวกเขาต้องชนะ”

พันธมิตรสามก๊กสูญเสียกองกำลังกว่าครึ่งของ 100,000 นาย ในวันเดียว ขวัญกำลังใจของพวกเขาต้ลดลงอย่างมาก หากพวกเขาเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้าและเซวียนเส้าฉีพวกเขาจะไม่มีทางไปต่อ

"แน่นอนว่าพวกเขาต้องชนะ ดังนั้นไม่ต้องกังวล และเราไม่มีอะไรที่ต้องกังวล เฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้า และเซวียนเส้าฉีกำลังยุ่งอยู่ หาอะไรสนุก ๆ ทำกันเถอะ" หวังจิ่นหลิง มองไปไม่ไกล ดวงตาของม้าศึกเป็นประกาย และจู่ๆ เขาก็อยากจะดื่มด่ำสักครั้ง

"เจ้าจะทำอะไร?" เป็นเรื่องยากสำหรับเพิ่งชิงเฉินที่เห็นหวังจิ่นหลิงมีชีวิตชีวา และนางอยู่นี่ก็ไม่มีอะไรทำ นางจึงปล่อยให้หวังจิ่นหลิงตัดสินใจ

หวังจิ่นหลิงชี้ไปข้างหน้า และจับมือของเฟิ่งชิงเฉินก้าวไปข้างหน้า เฟิ่งชิงเฉินไม่ปฏิเสธ