บทที่ 764 วันส่งท้ายปีเก่า สร้างความปั่นป่วนวังหลังซีหลิง

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ถูกมองว่าเป็นศัตรูของทั้งสี่แคว้น แต่แน่นอนว่านักฆ่าเป็นศัตรูของสาธารณชน การที่เฟิ่งชิงเฉินได้รับการปกป้องจากจั่วอั้นนั้นเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น

สำหรับเรื่องนี้แล้วเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงเห็นตรงกันคือ หากเฟิ่งชิงเฉินสามารถนำพันธมิตรนักฆ่ามาใช้ประโยชน์ได้ ก็สามารถแก้ปัญหาค่าหัวได้

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ปัญหาง่ายๆ แม้ว่าเสด็จอาเก้าอยากได้พันธมิตรนักฆ่ามาครอบครอง แต่ต้องยอมรับว่าพันธมิตรนักฆ่านั้นเป็นกระดูกที่แข็ง ซึ่งไม่ง่ายที่จะเคี้ยว หากไม่ระวังฟันจะหักได้

แต่พวกเขาต้องแทะกระดูกนี้ มิฉะนั้นเฟิ่งชิงเฉินจะไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุข

เมื่อนึกถึงเรื่องนักฆ่าทีไร เสด็จอาเก้าก็ปวดหัว เขามุ่งมั่นที่จะปราบจั่วอั้น และทำให้จั่วอั้นปั่นป่วน!

“ชิงเฉิน เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องราชวงศ์ซีหลิง ข้าจะช่วยเจ้าเอง และสิ่งที่เจ้าต้องทำคือทำทุกวิถีทางให้ได้จั่วอั้นมา ขอเพียงรักษาเขาไว้ได้สามถึงห้าปี ระหว่างนั้นเราจะหาทางออก"

"เข้าใจแล้ว ข้าจะใช้วิธีที่ทำให้เขายอมช่วยอย่างเต็มใจ" แม้ว่าจะไม่มีการลอบสังหารระหว่างที่มาซีหลิง แต่เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจถึงกลิ่นอายของเลือดที่กำลังจะโชยมา

ไม่ใช่ว่าไม่มีนักฆ่า แต่นักฆ่าเหล่านั้นถูกเสด็จอาเก้าจัดการก่อนแล้ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องหาคนที่มีความสามารถมาปกป้องนาง การปราบจั่วอั้นนั้นง่าย แต่มันไม่ง่ายที่จั่วอั้นจะปกป้องเฟิ่งชิงเฉินด้วยความเต็มใจ ท้ายที่สุดไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเป็นหรือตายก็ไม่เป็นผลต่อจั่วอั้น

เฟิ่งชิงเฉินมีความคิดบางอย่าง แต่เป็นเพียงแผนสำรองเท่านั้น เสด็จอาเก้าสามารถใช้แผนนี้ได้ หากอยากที่จะปราบจั่วอั้น ต้องใช้เวลา

เสด็จอาเก้าเดินไปเดินมาอย่างไม่เร่งรีบ รอให้เฟิ่งชิงเฉินนั่งคิดอย่างเงียบ ๆ

เสด็จอาเก้ามาที่ซีหลิงเพื่อมาหาจั่วอั้นและเตรียมของขวัญให้เหยาหวา เขาไม่ลืมเรื่องของซีหลิงเทียนเหล่ย และอุปสรรคขององค์หญิงเหยาหวาต่อเฟิ่งชิงเฉิน

พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องกันตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

จนกระทั่งค่ำแล้ว เฟิ่งชิงเฉินยังคิดวิธีไม่ออก เสด็จอาเก้าไม่ได้เร่งรีบ เพียงแค่บอกให้เฟิ่งชิงเฉินระวังตัวเวลาออกไปตอนกลางคืน

"ไปเถอะ ข้าไม่เป็นไรหรอก" เฟิ่งชิงเฉินช่วยเสด็จอาเก้าเตรียมเสื้อผ้า และไปส่งเขาด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าพวกเขาจะมีหน้าตาอย่างไร แต่พวกเขาดูเหมือนคู่บ่าวสาวจริง ๆ ในเวลานั้นเสด็จอาเก้าออกไปอย่างอุ่นใจ

การที่เสด็จอาเก้าจะมาที่ซีหลิงนั้นไม่ง่ายเลย เขาต้องไปพบปะกับคนที่เขาวางไว้ในใจ และในขณะเดียวกันเขาต้องเตรียมการบางอย่าง

เจ้าของโรงเตี๊ยมเตรียมการเรียบร้อย เสด็จอาเก้าออกจากโรงเตี๊ยมและขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้ จากนั้นเขาก็ได้วางแผนบางอย่าง

เมื่อผ่านถนนซิ่วจื่อ รถม้าก็ลดความเร็วลง และวิ่งเคียงข้างกับรถม้าสีเขียวอีกคันที่หัวมุมถนน คนในรถม้าอีกคันก็ลงจากรถเปลี่ยนไปนั่งรถม้าของเสด็จอาเก้า

"พบนายท่าน" ทันทีที่ผู้มาเยือนขึ้นไปในรถม้า เขาก็คุกเข่าลง ไม่รู้ว่าเขาคุกเข่าในที่แคบได้อย่างไร

“ลุกขึ้น” เสด็จอาเก้ามองสายลับที่เขาส่งเข้ามาในซีหลิงกว่าสิบห้าปี

โอวหยางเฉิงอัน ตอนอายุได้สิบห้าปีเขาเล่าเรียนเหมือนเด็กทั่ว ๆ ไป ฐานะของเขายากจนและเกือบอดตาย ใครจะคิดว่าสิบห้าปีผ่านไปเด็กคนนี้จะเป็นหน่วยข่าวกรองที่ดีที่สุดในซีหลิง รองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร

องครักษ์เสื้อแพรในซีหลิงมีหน้าที่เหมือนกับองครักษ์เสื้อแพรในตงหลิง เป็นผู้มีอำนาจที่อยู่ในมือของจักรพรรดิ มองเผิน ๆ แล้วเป็นหน่วยงานธรรมดา ๆ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นหน่วยงานข่าวกรองที่ใหญ่ที่สุด พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในความมืดและ เชี่ยวชาญในการรวบรวมข้อมูลและความลับสำหรับจักรพรรดิ องค์กรของภารกิจมีลักษณะเดียวกันกับกองพลทหารเสินจีของเสด็จอาเก้า

"ขอบคุณนายท่าน"