บทที่ 781 จุดเริ่มต้น ก่อความวุ่นวายแล้วคิดหนี

ไม่ว่าจะเป็นมือสังหารหรือนักการเมืองก็ไม่สามารถใช้คำว่า “คิดไม่ถึง” มาอธิบายความล้มเหลวของตนเองได้ ล้มเหลวก็คือล้มเหลว จะอธิบายออกมาอย่างไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้ และความล้มเหลวในครั้งนี้ มันเพียงพอจะฆ่าพวกเขาหรือลบล้างพวกเขาไปตลอดกาลได้

สำหรับจวงฮั่น คำว่า “คาดไม่ถึง” สองครั้งนี้ของเขา มันเพียงพอที่จะทำให้ชีวิตของเขาต้องจบลงตรงนี้ ในฐานะผู้บัญชาการขององครักษ์เสื้อแพร มันคือการตัดสินใจที่ผิด และโลภมากคนเกินไปที่จะจับกุมเสด็จอาเก้านอกเขตพื้นที่เมือง

ในฐานะผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร จวงฮั่นคิดเพียงต้องการรับผลประโยชน์จากการจับตัวเสด็จอาเก้า แต่ไม่ได้ถึงว่าหากทุกอย่างล้มเหลว จะทำให้เกิดความวุ่นวายกับองครักษ์เสื้อแพรแห่งซีหลิง และทำให้ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

บางทีในใจของจวงฮั่น การลงมาจับกุมเสด็จอาเก้าด้วยตนเองอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาด แต่คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้น และเรื่องไม่คาดฝันในครั้งนี้ก็บังเอิญมาพรากชีวิตของเขาไป

ช่วงแรกของการร่วมมือกันระหว่างเสด็จอาเก้าและจั่วอั้นอาจดูติดขัดไปบ้าง แต่หลังจากผ่านไปสามกระบวนท่า ภายใต้การร่วมมือของเสด็จอาเก้า จั่วอั้นพบว่ากระบวนท่าของเขาสามารถแสดงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้

จั่วอั้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตกใจในความแข็งแกร่งที่เปลี่ยนไปในกระบวนท่าของตนเอง แต่เขาตกใจที่เย่อหยิ่งอย่างเสด็จอาเก้ายอมลดตัวลงมาให้ความร่วมมือกับตนเอง นี่มันไม่ใช่ภาพลักษณ์ของเสด็จอาเก้าคนที่เขารู้จัก

แต่ความประหลาดใจก็คือความประหลาดใจ ภายใต้ความร่วมมือของเสด็จอาเก้า จั่วอั้นปลดปล่อยพลังของมือสังหารอันดับหนึ่งแห่งจิ่วโจวอย่างเต็มที่ แสดงความเย่อหยิ่งอย่างสุดขีดให้เฟิ่งชิงเฉินได้เห็นว่าสิ่งที่เขาทำนั้นคุ้มค่ากับผลตอบแทนมากแค่ไหน

สิบกระบวนท่า

ภายใต้การช่วยเหลือของเสด็จอาเก้า จั่วอั้นสามารถแทงเข้าไปยังคอหอยของจวงฮั่นได้โดยใช้เพียงแค่สิบกระบวนท่าเท่านั้น ตอนนี้ไม่เพียงจั่วอั้นเท่านั้นที่ไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเองทำ แม้แต่จวงฮั่นเองก็ไม่เชื่อ ว่าคนอย่างเขาจะมาพ่ายแพ้ให้กับมือสังหารหนุ่มผู้นี้

“เป็นไปไม่ได้” ดาบในมือของจวงฮั่นยังอยู่ในท่าของการฟันลงไป แต่ในตอนนั้นเขาไม่มีแรงที่จะฟันมันลงไปอีกแล้ว

จวงฮั่นก้มหน้าลง ดวงตาของเขาจ้องมองดาบที่แทงอยู่ตรงคอหอยของตนเอง ถึงตอนนี้เขายังไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะต้องมาตายแบบนี้

“ข้าเองก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนี้” จั่วอั้นฟื้นขึ้นมาจากความตกใจของตนเอง พลิกข้อมืออย่างเยือกเย็น ตรวจสอบให้แน่ใจก่อนที่จะดึงดาบออกมาจากลำคอ

ตุบ......

ทันทีที่ดาบถูกดึงออกมา ดาบใหญ่ในมือของจวงฮั่นตกลงพื้น ร่างของเขายังยืนอยู่อย่างมั่นคง หากไม่มีเลือดซึ่งไหลออกมาจากลำคอของเขาอย่างต่อเนื่อง เสด็จอาเก้าและจั่วอั้นคงสงสัยว่าจวงฮั่นยังไม่ตาย

หัวหน้าผู้รายงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในซีหลิง ผู้ควบคุมอำนาจมืดในซีหลิงจวงฮั่นต้องมาตายแบบนี้ แม้จะมีการวางแผนสังหารจวงฮั่น แต่เมื่อจวงฮั่นตายไปจริง ๆ เสด็จอาเก้าก็ยังกลับรู้สึกเสียดาย

นี่คือบุคคลที่มีบทบาทในการปกครองของซีหลิงมามากกว่ายี่สิบปี ในมือไม่รู้ว่ากุมความลับไว้มากมายแค่ไหน สุดท้ายต้องมาตายลงทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

หากจักรพรรดิแห่งซีหลิงรู้เรื่องนี้ เกรงว่าคงจะดีใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ อย่างน้อยจวงฮั่นก็ตายไปโดยที่ไม่ได้เผยความลับของซีหลิงออกมาเลย

จวงฮั่นเสียชีวิตลง อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินที่จะเดินทางออกจากซีหลิงก็ได้หายไป ทั้งสองถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้ว่าในช่วงระยะเวลาอันสั้น พวกเขาไม่มีทางถูกคนของซีหลิงไล่ล่า

หลังจากจวงฮั่นตายไป ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์เสื้อแพรหรือทางการของซีหลิง ความโกลาหลจะเกิดขึ้นมาชั่วขณะ ในระยะเวลาอันสั้นคนของซีหลิงคงไม่มีกะจิตกะใจไล่ล่าเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถออกเดินทางได้อย่างปลอดภัย

“ไปกันเถอะ” เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินขี่ม้าไปด้วยกัน จั่วอั้นขี่ม้าของตนเอง แน่นอนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องสื่อสารอะไรกันมา หลังจากทั้งสามขึ้นบนหลังมา พวกเขาก็เดินทางไปตามถนนอย่างเป็นทางการ

พวกเขาต้องการออกจากซ่างจิงให้เร็วที่สุด ยิ่งห่างจากซ่างจิงได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี ส่วนศพซึ่งกองอยู่ด้านหลัง ทั้งสามไม่สนใจ คนตายเพียงคนเดียวไม่สามารถเปลี่ยนโลกใบนี้ได้

คนตายไม่สามารถเปลี่ยนโลกได้ คนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นถึงสามารถทำได้ ตอนเช้าตรู่จักรพรรดิแห่งซีหลิงรับรู้ถึงการจากไปของเสด็จอาเก้า และข่าวการตายของจวงฮั่น เขาโกรธจนบ้วนน้ำล้างปากออกมา ทำให้รังนกนางแอ่นด้านหน้าของเขาแหลกสลาย รีบสั่งการออกไปทันทีให้แม่ทัพบริเวณชายแดนทำการปิดทางเข้าออกชายแดนไว้ จับตัวเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย