บทที่​ 792 หลักฐาน​ แม้ว่าจะรู้ว่านางเป็นคนทำ แต่ต้องทน

คุณหนูจะมาตอนไหน ?

ทงเหยาส่ายหน้า​ และบอกว่านางไม่รู้ คุณหนูมีกฎของตัวเอง​และนางไม่ได้บอกแผนอย่างละเอียด สิ่งที่ทงเหยารู้เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ และนางก็ทำตามที่คุณหนูบอกเท่านั้น

ตอนนี้ไม่มีใคร​น่ากลัวจริง ๆ​

แววตาของทนายซ่งเต็มไปด้วยความกังวล​ ตอนนี้เขาอยู่ในศาลต้าหลี่ และไม่สามารถทำอะไรได้ เขาได้แต่หวังว่าเฟิ่งชิงเฉินมาเร็ว ๆ​

เฟิ่งชิงเฉินจะมาตอนไหน แม้แต่สาวใช้ของเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่อาจตอบได้ หากสิ่งต่าง ๆ เป็นไปด้วยดี นางอาจจะมาปรากฏตัววันนี้ แต่ถ้าไม่ นางคงไม่มา

แน่นอนว่านางจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ แต่นางยังต้องหาวิธีจัดการกับซุนซือสิง นางต้องหาวิธีซ่อนตัวซุนซือสิง ไม่ให้ใครหาเจอ

การฟ้องนั้นสำคัญ แต่ความปลอดภัยของซุนซือสิงนั้นสำคัญยิ่งกว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องซ่อนซุนซือสิง และไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้ซุนซือสิงซ่อนอยู่ที่จวนเฟิ่ง

ตอนนี้จวนเฟิ่งกำลังฟ้ององครักษ์เสื้อสีโลหิต​ที่ทำให้ซุนซือสิงหายตัวไป หากมีคนพบเขาในจวนตระกูลเฟิ่ง สิ่งต่าง ๆ จะลำบาก ดังนั้นจะต้องไม่มีใครหาซุนซือสิงเจอในเวลาอันสั้น

การผ่าตัดเป็นไปอย่างเรียบร้อย​ เฟิ่งชิงเฉินพาซุนซือสิงออกจากห้องผ่าตัด​ ชุดผ่าตัดยังคงเปื้อนเลือด แต่นางไม่ได้สนใจ ดังนั้นนางจึงเรียกองครักษ์ที่ซ่อนอยู่​ออกมา​ และขอให้พวกเขานำเปลหามออกมาไปนอกจวน

องครักษ์มองเฟิ่งชิงเฉินด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก้มศีรษะลง ทำตามคำแนะนำของเฟิ่งชิงเฉินโดยยกเปลออกไปไว้ในรถม้าและออกไปโดยใช้ช่องทางลับ

หลังจากนั้น ผู้หญิงในชุดคลุมสีขาวที่มีรูปร่างคล้ายกับเฟิ่งชิงเฉินก็ขึ้นรถม้าเช่นกัน นางถือกล่องเครื่องมือผ่าตัดไว้

หลังจากที่นั่งในรถ​ รถม้าก็ขับออกจากเมืองด้วยท่าทางระมัดระวัง

"นายท่าน มีคนน่าสงสัยออกมาจวนตระกูลเฟิ่ง และในเปลไม้ดูเหมือนจะเป็นคน" หน่วยสืบราชการลับที่เฝ้าจวนเฟิ่งพบสถานการณ์นี้จึงรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบทันที

“ตามไป อย่าปล่อยให้คนหนีไป จับเมื่อจำเป็น และอย่าให้คนพวกนี้ออกจากเมือง​ ” ผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองกล่าวด้วยใบหน้าสงบ ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในความมืดทำให้ผู้คนไม่สามารถเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาได้

คนครึ่งหนึ่งที่เฝ้าจวนเฟิ่งไล่ตามรถม้า และอีกครึ่งหนึ่งอยู่ข้างนอกจวนเพื่อเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของจวนเฟิ่ง

ไม่นานหลังจากที่รถม้าออกไป ถังไม้ขนาดใหญ่วางอยู่บนเกวียนก็ส่งกลิ่นเหม็นจากระยะไกล แม้ว่าคนจากองครักษ์เสื้อสีโลหิตกำลังทำบางอย่างอยู่หน้าที่ของพวกเขาคือตรวจสอบ​ เมื่อเห็นคนสองคนลักษณะบึกบึน​ องครักษ์เสื้อสีโลหิตก็ไม่ได้ตามไป

พวกเขารู้ลักษณะซุนซือสิงเป็นอย่างดี แน่นอนเขารู้ลักษณะของซุนซือสิงเป็นอย่างดี

เด็กหนุ่มสองคนที่เข็นรถม้าก้มศีรษะ​ลง พวกเขามองไม่เห็นพวกเขาไม่เห็นในระยะไกล พวกเขาเข็นรถม้า​ และเดินออกไปด้วยสายตาไม่สนใจโลก

เมื่อพวกเขาทั้งสองออกจากพื้นที่เฝ้าระวังขององครักษ์เสื้อสีโลหิต ทั้งสองก็หยุดและวางรถเข็นในที่ราบทันที และดึงช่องใต้รถเข็นออกมา มีคนนอนอยู่ในนั้น ถ้ามองใกล้​ ๆ​ จะพบว่าคน​ ๆ นั้น คือซุนซือสิง

"พาตัวไป" เด็กหนุ่มร่างผอมเปิดเผยตัวตนของเขาทันทีที่เขาเปิดปาก น้ำเสียงเย็นชาของเขามีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิง คน​ ๆ​ นี้คือเฟิ่งชิงเฉิน และอีกคนคือจั่วอั้น