บทที่ 806 เวลา อย่าดูถูกคำถามของเฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดอย่างไร นางแค่ทำให้สิ่งที่ตนเองต้องการ ทำในสิ่งที่ตนเองคิดว่าถูกต้อง เพื่อจัดการกับจวนซุ่นหนิงโหว ก่อนหน้านี้นางได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

หลังจากสมองได้ไตร่ตรองและเรียงลำดับของคำถามซึ่งจะถามออกมาเป็นอันเรียบร้อย เฟิ่งชิงเฉินจึงเริ่มถามออกมา “ทนายฉิง ขอถามว่าคดีนี้เกิดขึ้นตอนกี่โมง?”

“ประมาณเก้าโมงกว่า” ทนายฉิงตอบกลับไป

“เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ไหน ?”

“ในห้องส่วนตัวของคุณหนูลิ่ว”

“ปีนี้คุณหนูลิ่วอายุเท่าไหร่?”

“16 ปี”

“จวนของพวกเจ้า มีตำหนักของคุณหนูอยู่ทั้งหมดกี่หลัง พวกนางได้อยู่ด้วยกันหรือไม่?” เฟิ่งชิงเฉินถามออกไปทั้งที่รู้ โดยพื้นฐานแล้วคุณหนูของตระกูลที่ร่ำรวยจะไม่อาศัยอยู่ด้วยกัน แต่พวกเขาจะอาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน

“ในจวนมีคุณหนูอยู่ทั้งหมดห้าท่าน พวกนางแยกกันอยู่ แต่ว่าอาศัยอยู่ใกล้กันมาก” ทนายฉิงตอบกลับมามากกว่าสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินถาม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เฟิ่งชิงเฉินถามเพิ่ม แต่เขาไม่รู้ว่ามันคือสิ่งไม่จำเป็น

“คุณหนูในจวนของพวกเจ้า คนรับใช้จัดลำดับการปรนนิบัติอย่างไร?”

“คุณหนูทุกท่านล้วนมีแม่นมอยู่ด้วยหนึ่งคน และหัวหน้าสาวใช้สองคน สาวใช้ธรรมดาแปดคน และสาวใช้ที่ทำงานทั่วไปอีกสิบคน” นี่เป็นข้อมูลทั่วไป ทนายฉิงรับรู้มันเป็นอย่างดี ดูเหมือนว่าเขาเองก็เตรียมตัวมาไม่น้อย

แต่ทนายฉิงกลับลืมไปว่าเขามาที่นี่เพื่อฟ้องร้องเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ใช่ถูกเฟิ่งชิงเฉินฟ้องร้อง

“นี่ก็แสดงว่ารอบตัวคุณหนูลิ่วของพวกเจ้ามีคนรับใช้คอยดูแลถึงยี่สิบเอ็ดคนเลยใช่ไหม?” เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าตนเองก็ไม่ธรรมดา แต่ทั้งจวนเฟิ่งของนางก็มีคนรับใช้อยู่เพียงยี่สิบคนเท่านั้น

“ใช่” ทนายฉิงยังสังเกตไม่เห็นถึงความผิดปกติ เขาแค่รู้สึกรำคาญ คำถามง่าย ๆ แบบนี้เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอต่อความสามารถของเขา

คำถามที่เฟิ่งชิงเฉินถามออกมาเหล่านี้มันไม่เกี่ยวข้องกับคดี แต่ผู้พิพากษาทั้งสามไม่ได้พูดอะไร แล้วเขาจะไปทำอะไรได้ เขาก็ทำได้เพียงตอบคำถามถามอย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น

“คุณหนูลิ่วของพวกเจ้าเป็นที่รักใคร่ในจวนหรือไม่?” ความอยากรู้อยากเห็นของเฟิ่งชิงเฉินในตอนนี้เหมือนกับผู้พิพากษาทั้งสามในเมื่อสักครู่มาก แม้แต่ผู้พิพากษาทั้งสามเองก็ยังสงสัยว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องการทำอะไร แต่หลังจากได้รับสายตาแจ้งเตือนของตี๋ตงหมิง พวกเขาก็เพิกเฉยและปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินทำตามความต้องการของนางอย่างเต็มที่

“การชื่นชมความสนุกก็ต้องใช้จิตวิญญาณในการชื่นชม จะเข้าไปรบกวนผู้แสดงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเสด็จอาเก้าคงไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่” ตี๋ตงหมิงพูดในใจ

ไม่มีใครคอยให้การสนับสนุน ทนายฉิงจึงทำได้เพียงตอบคำถามออกมาแต่โดยดี “คุณหนูลิ่วเป็นคนมีพรสวรรค์มาก ฮูหยินชื่นชอบนางเป็นอย่างมาก”

ในความเป็นจริงเขาไม่เคยเห็นคุณหนูลิ่วมาก่อน แต่ก่อนหน้านี้เขาได้พูดคุยกับทางจวนโหวไว้เป็นอย่างดี บอกว่าคุณหนูลิ่วเป็นคนดี แบบนั้นถึงสามารถทำให้คนเชื่อได้ว่าซุนซือสิงเป็นคนข่มขืนนาง

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้า บ่งบอกว่าตนเองเข้าใจ เลิกถามเกี่ยวกับเรื่องของคุณหนูลิ่ว แต่หันไปถามเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สลับกับถามเกี่ยวกับว่าซุนซือสิงเข้าไปในจวนเมื่อไหร่ เข้าไปรักษาผู้ป่วยในจวนตอนไหน และออกมาจากตำหนักของผู้ป่วยตอนไหน รวมถึงออกมาจากจวนซุ่นหนิงโหวตอนไหนด้วย ถูกส่งไปให้กับองครักษ์เสื้อโลหิตเมื่อไหร่ ให้อีกฝ่ายบอกเวลามาอย่างชัดเจน

ชุดคำถามนี้ของเฟิ่งชิงเฉินถูกยิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงด้านที่ดุร้ายและแหลมคมของนาง และในตอนนี้ทนายฉิงถึงตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาตนเองประมาทเกินไป

แต่อารมณ์ที่ผ่อนคลายไม่สามารถย้อนกลับมาได้ในชั่วพริบตา ประกอบกับคำถามของเฟิ่งชิงเฉินที่มีความเกี่ยวข้องกับเวลา และบางคำถามก็ไม่มีประโยชน์ ทุกคำถามของนางสามารถตอบออกไปได้โดยไม่ต้องคิดอะไร