บทที่ 821 สมบัติในกำมือ

จูบนี้จะดำเนินต่อไปนานเท่าใด เฟิ่งชิงเฉินเองก็ไม่รู้ นางรู้เพียงแค่หากปล่อยให้จูบนี้ดำเนินต่อไป นางจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในการดำเนินการขั้นต่อไป

ในตอนที่ตนเองกำลังหมดลมหายใจ เฟิ่งชิงเฉินใช้แรงจูบของนางดูดปลายลิ้นของเสด็จอาเก้า กัดผลไม้ซึ่งไร้รสชาติในปากของเสด็จอาเก้าออกมาครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ถอยออกมา เอนกายลงบนร่างของเสด็จอาเก้า ถามออกมาพร้อมหายใจหอบเล็กน้อย “ที่รัก อร่อยไหม?”

คำว่าที่รักเป็นคำที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน แต่เมื่อมันออกมาจากปากของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้ารู้สึกชื่นชอบมันเป็นอย่างมาก มันทำให้เขารู้สึกว่าเขาอยู่ในอุ้มมือของเฟิ่งชิงเฉิน

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินถามออกมา เสด็จอาเก้าตอบกลับไปโดยไม่คิด “อร่อย” เขาเคี้ยวเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็กลืนผลไม้ในปากเข้าไป พระเจ้ายังไม่รู้เลยว่าเข้ากินอะไรเข้าไป แต่ที่รู้ก็คือ สิ่งที่เสด็จอาเก้าบอกว่าอร่อยก็คือริมฝีปากของเฟิ่งชิงเฉิน

เห็นได้ชัด เฟิ่งชิงเฉินเองก็รู้เช่นกัน นางวาดวงกลมบนหน้าอกของเสด็จอาเก้าพร้อมกับถามออกมาว่า “หวานไหม?”

“หวาน” เสด็จอาเก้าสูดลมหายใจเข้า จากนั้นหายใจออก เขาคิดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วเฟิ่งชิงเฉินจะมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ แค่จูบเพียงครั้งเดียวมันกลับทำให้เขาสูญเสียการควบคุมได้ถึงขนาดนี้

“รู้สึกผ่อนคลายไหม?” เฟิ่งชิงเฉินดึงเท้าทั้งสองข้างของนางกลับมา เลิกปรนนิบัติให้กับเสด็จอาเก้า

“ทำต่อไป” เสด็จอาเก้าไม่พอใจ กอดเฟิ่งชิงเฉินไว้แน่น กดทับหน้าท้องส่วนล่างของเฟิ่งชิงเฉิน ทำให้น้องชายของตนเองใกล้ชิดกับน้องสาวของเฟิ่งชิงเฉินมากยิ่งขึ้น มันแนบชิดกัน ทำให้อดคิดที่จะเสียบเข้าไปไม่ได้ ทำให้หัวใจของผู้คนสั่นไหวอย่างรุนแรง

ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกาย เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกได้ว่าร่างกายของนางร้อนขึ้น ไม่ใช่เรื่องแปลก ตอนแกล้งคนอื่นก็อาจจะถูกคนอื่นแกล้งกลับ เฟิ่งชิงเฉินใช้ร่างของนางถูไปถูมาบนร่างของเสด็จอาเก้า ยิ้มพร้อมกับพูดออกมาอย่างเสน่หา “ยังอยากกินอีกไหม?”

“ข้ายังไม่อิ่ม” เสด็จอาเก้าอ้าปาก บ่งบอกว่าตนเองกำลังรอให้เฟิ่งชิงเฉินป้อนอาหาร ส่วนอะไรที่ยังไม่อิ่ม ทุกคนต่างรู้และเข้าใจกันดี

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน เลียริมฝีปากของนางเบา ๆ “มันหวานจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าถึงยังอยากกินมันอยู่”

ด้วยนิ้วที่ขาวราวกับหยก นางหยิบผลไม้สองสามชิ้นจากจานผลไม้ นางไม่ได้คิดจะใส่มันเข้าไปในปาก แต่กลับนำมันมาวางไว้บนหัวนมทั้งสองของเสด็จอาเก้า

ดวงตาของเสด็จอาเก้าเบิกกว้าง เป็นอย่างที่คิด......วินาทีถัดมา เฟิ่งชิงเฉินก้มศีรษะของนางลง กวาดหน้าอกของเขาด้วยริมฝีปาก จากนั้นกัดจุดสีแดงเล็ก ๆ สองจุดพร้อมกับกินผลไม้เข้าไป

“อ่า......” เสด็จอาเก้ารู้สึกเจ็บแต่ก็รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมา และทันทีที่เสด็จอาเก้าส่งเสียงออกมา เขาถึงตระหนักได้ว่าเขาก็เหมือนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ทำไมถึงส่งเสียงร้องที่น่าอายเช่นนั้นออกมา เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินต้องการแสดงเป็นหมาป่า เสด็จอาเก้าจึงให้ความร่วมมือ ซึ่งการแสดงของเสด็จอาเก้าในตอนนั้นถือว่าเล่นได้ดีมาก

“ที่รัก อย่ารีบร้อน ข้ามาแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินยื่นมือออกไปลูบตามลำคอของเสด็จอาเก้า ร่างกายของนางขึ้นไปอยู่ด้านบน กัดไปที่ติ่งหูของเสด็จอาเก้า เรียนรู้จากเสด็จอาเก้า กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“เสียงของที่รักช่างน่าฟังเหลือเกิน ข้าชอบมันเหลือเกิน อย่ากดดันตัวเอง ร้องออกมาตามสบาย ข้าชอบฟังเสียงของเจ้า มันทำให้ข้ารู้สึกตื่นเต้น”

เมื่อเสียงเงียบลง นางจูบไปยังใบหูของเสด็จอาเก้า จับคอพร้อมกับเลื่อนขึ้นเลื่อนลงบนร่างกายของเสด็จอาเก้า......

ภูเขาอันงดงามทั้งสองถูไปมาบนหน้าอกของเสด็จอาเก้า ส่วนร่างกายของนางก็เลื่อนขึ้นเลื่อนลงบนท้องส่วนล่างของเสด็จอาเก้า กระทบเข้ากับน้องชายของเสด็จอาเก้าเป็นครั้งคราว

การกระตุ้นเช่นนี้ทำให้ร่างกายของเสด็จอาเก้าตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาลืมเสียงร้องของตนเองไปนานแล้ว

เสด็จอาเก้ารู้สึกว่าเขากำลังจะสูญเสียสติทั้งหมดของเขาไป เมื่อขาของเฟิ่งชิงเฉินหนีบเขาอีกครั้ง เขาก็ไม่สามารถควบคุมได้ และทำได้เพียงกระตุกตามสัญชาตญาณ

ต้นขาของเฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เนื่องจากการเสียดสีอันร้อนแรงของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินกางขาออกเล็กน้อย แต่กลับทำให้เสด็จอาเก้าไม่พอใจ เฟิ่งชิงเฉินทำได้เพียงพูดปลอบโยนออกไป “ไม่ต้องรีบร้อน อย่าทำเร็วเกินไป ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะไม่ได้รับรางวัลในตอนท้ายสุด”

เฟิ่งชิงเฉินจูบเสด็จอาเก้าเพื่อปลอบโยน จูบริมฝีปากของเสด็จอาเก้าและนั่งลงบนร่างของเขาอีกครั้ง หันหลังให้กับเสด็จอาเก้า เมื่อเห็นเสด็จอาเก้าไม่พอใจ เฟิ่งชิงเฉินจึงนำมือทั้งสองข้างของนางกำน้องชายของเสด็จอาเก้าไว้แน่น