บทที่ 837 ปีนขึ้นเตียง บอกเสด็จอาเก้าไป

จวนเฟิ่งไม่ได้ใหญ่เหมือนจวนอ๋องเก้า ทั้งสองทำได้แค่กลับไปอาบน้ำที่ห้องตนเอง หลังจากนั้นเสด็จอาเก้าก็เดินกลับมาที่ห้องเฟิ่งชิงเฉินอีกครั้ง

ภายใต้แสงเทียน เฟิ่งชิงเฉินปล่อยผมยาวสลวยเพื่อรอให้ผมแห้ง ทันทีที่เสด็จอาเก้าเข้ามาเห็นฉากนั้น แสงเทียนสีส้มทำให้ร่างกายของดูอ่อนโยนและน่าหลงใหล ทำให้เสด็จอาเก้าอดไม่ได้ที่จะเข้าไปโอบกอดเฟิ่งชิงเฉิน

ฝีเท้าของเสด็จอาเก้าช้าลง เห็นผู้หญิงที่อยู่ภายใต้แสงเทียน หัวใจของเขารู้สึกอ่อนลง

ครอบครัว กลิ่นอายบนร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินทำให้เขารู้สึกเหมือนคนในครอบครัว ผู้หญิงของเขานั่งอยู่ภายใต้แสงเทียนและกำลังรอเขากลับบ้าน เห็นเสด็จอาเก้าเข้ามา เฟิ่งชิงเฉินเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขา “กลับมาแล้วหรือ”

“ข้ากลับมาแล้ว”

คำถามที่ดูเรียบง่าย แต่ทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกเจ็บปวดหัวใจ ในที่สุดบ้านของเขาก็ไม่ใช่จวนที่เย็นชาอีกต่อไป เสด็จอาเก้าหยิบผ้าขนหนูซึ่งวางอยู่ตรงด้านข้างขึ้นมา เช็ดผมให้เฟิ่งชิงเฉิน รอจนผมของนางแห้ง เสด็จอาเก้าก็ไม่เกรงใจ อุ้มนางขึ้นไปบนเตียง “คืนนี้ พวกเราเข้านอนกันเถิด”

ครอบครัว มีภรรยา มีลูก เวลานี้สิ่งที่เขายังขาดอยู่ก็คือลูก......

หลังจากผ่านไปไม่นาน เสียง อื่อ ๆ อ้า ๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านในของห้อง เสด็จอาเก้าไม่ใช่สัตว์กินพืช เขาจะนอนกอดเฟิ่งชิงเฉินนิ่ง ๆ อยู่ใต้ผ้าห่มได้อย่างไร

หลังจากเสียงเหล่านี้ดังขึ้น ใช้เวลาประมาณต้มน้ำเดือด และทั้งคืนก็มีแค่ครั้งเดียว สายลับและสาวใช้ซึ่งเป็นสายลับทั้งสองคนตกใจเป็นอย่างมาก เจ้านายของพวกเขาไม่ไหวเลย เมื่อลองคำนวณจากเวลา ทั้งหมดมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวเอง......

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก ร่างกายของนางเต็มไปด้วยพลัง หลังจากทานอาหารเช้าเป็นที่เรียบร้อย นางก็เดินทางไปยังศาลต้าหลี่ สำหรับเสด็จอาเก้า วันนี้อาจไม่ใช้วันที่ดีของเขา เนื่องจากต้องเดินทางเข้าไปในราชสำนักตั้งแต่เช้า

แม้สายลับจะนำเสื้อผ้ามาให้เสด็จอาเก้า พวกเขาเองก็ต้องตื่นมาตั้งแต่เช้า หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เดินทางไปยังราชสำนัก ส่วนอาหารเช้า? ขอโทษ คนรับใช้จวนเฟิ่งไม่ชินกับการเตรียมอาหารในตอนเช้าตรู่ เมื่อวานก็ไม่มีใครสั่ง ดังนั้นจึงทำได้เพียงปล่อยให้เสด็จอาเก้าเข้าวังไปทั้งท้องหิวแบบนั้น

มีเสด็จอาเก้าคอยเปิดทางให้ วันนี้เรื่องทุกอย่างของเฟิ่งชิงเฉินเป็นไปอย่างราบรื่น เดินทางมาถึงพร้อมกับจวนซุ่นหนิงโหว และคนที่จวนซุ่นหนิงโหวส่งมาก็ยังคงเป็นทนายฉิงและคุณชายเฉิน

ก่อนหน้านี้ได้พูดคุยกับหัวหน้าศาลต้าหลี่เอาไว้แล้ว และทักทายคนจากจวนซุ่นหนิงโหว ดังนั้นการพิพากษาคดีในวันนี้จึงไม่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้ามา ระหว่างทั้งสองฝ่ายมีทางเดินขนาดใหญ่ขวางอยู่ ราวกับแม่น้ำที่ไหลผ่านทั้งสองฝ่าย แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน เผชิญหน้ากับท่าทางอันเย่อหยิ่งของจวนซุ่นหนิงโหว เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดอะไรมาก นางกัดฟันและกล่าวออกมาว่า “ขอใต้เท้าโปรดอนุญาตให้ทำการชันสูตรศพเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของซุนซือสิง”

“ความตายเป็นเรื่องสำคัญ เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าหมายความว่าอย่างไร ซุนซือสิงสังหารน้องลิ่วของข้า และเวลานี้นางก็จากไปแล้ว แต่เจ้ากลับทำให้นางไม่สบายใจ พวกเจ้าอาจารย์และศิษย์ มันจะไม่มากเกินไปหรือ” คุณชายเฉินตะโกนออกมา

ตอนแรกคิดว่า หลายวันที่ผ่านมาเฟิ่งชิงเฉินไม่เคลื่อนไหว อาจเป็นเพราะนางหวาดกลัวจวนซุ่นหนิงโหว คิดไม่ถึงว่าทันทีที่เข้ามาในศาล นางก็หันมีดใส่จวนซุ่นหนิงโหวทันที ทำให้ซุ่นหนิงโหวโกรธเป็นอย่างมาก สรุปได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินสนใจแค่ขุนนางในพระราชวัง ไม่เห็นจวนซุ่นหนิงโหวอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

“คุณชายเฉิน แม่นางลิ่วจากไปอย่างไร ข้าคิดว่าท่านน่าจะรู้ดีกว่าข้า คนตายไม่ถึงสามวันแต่กลับรีบนำศพไปฝัง นี่ช่างเป็นกฎเกณฑ์อันยิ่งใหญ่ของจวนซุ่นหนิงโหวเสียจริง” เรื่องการชันสูตรศพนั้นจำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เพียงแค่ช่วยซุนซือสิง แต่ยังเป็นการทำเพื่อแม่นางลิ่วที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยน้องสาวของนาง

สีหน้าของคุณชายเฉินบูดบึ้ง มองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่าดุร้าย “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เฟิ่งชิงเฉิน เวลาหิวมันอาจจะกินอะไรเข้าไปก็ได้ แต่เวลาพูด มันไม่สามารถพูดออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ อย่าคิดว่าปีนขึ้นไปบนเตียงของเสด็จอาเก้าแล้ว จวนซุ่นหนิงโหวของพวกเราจะกลัวเจ้า”

บูม......