บทที่ 841 ความจริง ที่แท้ช่างโหดร้าย

แม่นางแปดกลายเป็นกุญแจสำคัญในคดีนี้ แต่คนของศาลต้าหลี่กลับไม่พบตัวนางในจวนซุ่นหนิงโหว เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว ต่อให้หัวหน้าศาลต้าหลี่อยากสอบปากคำต่อไปก็คงทำไม่ได้

หัวหน้าศาลต้าหลี่รู้ดี แม่นางแปดหายไปตัวไปสิบสองชั่วโมง และสิบสองชั่วโมงนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญเป็นอย่างมาก หาตัวนางไม่พบในสิบสองชั่วโมง มีแนวโน้มว่าแม่นางแปดจะตกอยู่ในอันตราย แต่ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างอยู่ที่นี่ ไม่ได้ออกไปไหนเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ให้ทุกคนออกไปทานอาหารเย็น

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินยังอายุน้อย พวกเขาสามารถทนได้ แต่ไท่เป่ากับไท่ฟู่ ดูจากท่าทางของพวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก ไม่มีใครกล้าดำเนินการสืบสวนคดีต่อไป ส่วนสิบสองชั่วโมงหลังจากนี้จะสามารถตามหาแม่นางแปดที่ยังมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่ เรื่องนี้ไม่มีใครสนใจ

แม่นางลิ่วเสียชีวิต แม่นางแปดหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในจวนซุ่นหนิงโหว หากเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ จวนซุ่นหนิงโหวไม่รายงานต่อศาล มันก็ถือว่าเป็นเรื่องในครอบครัว ประชาชนไม่ยื่นคำร้องต่อศาล การไม่ตรวจสอบก็ถือว่าไม่มีความผิดอะไร

หลังจากหัวหน้าศาลต้าหลี่สอบปากคำคนสุดท้ายของตระกูลเฉินเรียบร้อย หัวหน้าศาลต้าหลี่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เตรียมตัวลงจากศาล แต่เวลานั้น มีเจ้าหน้าที่ของศาลวิ่งมารายงานว่า อวี่ซื่อจื่อแห่งซีหลิงรออยู่ด้านนอก และได้พาตัวบุคคลที่พวกเขากำลังตามหามาด้วย

คนผู้นั้นเป็นใคร ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ทันที หัวหน้าศาลต้าหลี่ไม่สนความเหนื่อยล้า ให้คนรีบไปเชิญซีหลิงเทียนอวี่เข้ามาทันที ล้อเล่นบ้าอะไร จากการสอบสวนที่เกิดขึ้นในวันนี้ แม่นางแปดผู้นี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ ไม่รู้อะไรเลย และก็ไม่รู้ว่าอวี่ซื่อจื่อถามอะไรออกมาจากปากของแม่นางแปด หากเป็นเรื่องอื้อฉาวของจวนซุ่นหนิงโหว เช่นนั้นเกรงว่าคงเป็นความอับอายครั้งใหญ่ของตงหลิง

ซีหลิงเทียนอวี่สวมชุดของซีหลิงเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยพลังและจิตวิญญาณ หากไม่ใช่คนภายในคงไม่รู้ว่าข้าทั้งสองข้างของซีหลิงเทียนอวี่มีปัญหาในการเดิน

มารยาทของซีหลิงเทียนอวี่ดีมาก หลังจากกล่าวคำทักทายเป็นอันเรียบร้อย เขาก็พาตัวของแม่นางแปดแห่งจวนซุ่นหนิงโหวเข้ามาด้วยตนเอง จากนั้นก็ขอตัวกลับเพื่อหลีกเลี่ยงข้อสงสัย

การกระทำที่รู้จักรุกรับร่นถอยของซีหลิงเทียนอวี่ ทำให้หลายคนที่อยู่ ณ ตรงนั้นรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ชื่นชมเขาอยู่ในใจ แอบเปรียบเทียบในใจว่าอวี่ซื่อจื่อผู้นี้ดีกว่าองค์รัชทายาทเหล่ยเป็นอย่างมาก

แม่นางแปดของจวนซุ่นหนิงโหวถูกมัดตัวไว้ คนของซีหลิงเทียนอวี่พานางเข้ามาในศาล และจากไปโดยไม่สนใจอะไร

เฟิ่งชิงเฉินไม่เคยเห็นแม่นางผู้นี้ของจวนซุ่นหนิงโหว และนางก็สามารถจินตนาการได้ แม่นางลิ่วผู้นั้นคงเป็นคนที่อ่อนภายนอกแข็งแกร่งภายใน และแม่นางแปดผู้นี้คงเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์อันแสนธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อได้เห็นวันนี้ พบว่าการคาดเดาของตนเองนั้นผิดไปทั้งหมด

แววตาทั้งสองข้างของแม่นางแปดผู้นี้เต็มไปด้วยความดุร้ายและความบ้าคลั่ง อากาศที่มืดมนลอยไปทั่วร่างกายของนางราวกับงูพิษที่ซ่อนอยู่ในความมืดพร้อมที่จะกัดทุกคนในทุกเมื่อ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็น่าขยะแขยงทำให้คนไม่อยากผูกมิตร ตรงกันข้าม มันทำให้คนรู้สึกหวาดระแวงและรังเกียจ

คนผู้นี้คือแม่นางแปดแห่งจวนซุ่นหนิงโหวจริงงั้นหรือ? แม่นางลิ่วยอมอดทนเพื่อปกป้องคนผู้นี้งั้นหรือ? ความสงสัยปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉิน ใช้สายตาในการตั้งคำถามกับเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าพยักหน้า สบถออกมาว่าพยางค์ เทียนอวี่

ความหมายของมันก็คือ ปกติแล้วนิสัยของแม่นางแปดไม่ใช่แบบนี้ ซีหลิงเทียนอวี่ใช้วิธีการบางอย่างทำให้นิสัยที่แท้จริงของนางปรากฏออกมา สามารถปกปิดผู้คนได้มากมาย แม่นางแปดผู้นี้ไม่ธรรมดา

เวลานั้นเฟิ่งชิงเฉินถึงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ จากสภาพของแม่นางแปดในปัจจุบัน ต่อให้แม่นางลิ่วโง่เขลาเช่นไร นางก็ไม่มีทางเสียสละตนเองเพื่อคนแบบนี้

ซีหลิงเทียนอวี่ทำอะไรกับแม่นางแปดบ้าง เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ รู้เพียงแค่ว่าการสอบปากคำหลังจากนี้เป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ว่าจะถามอะไรออกมา แม่นางแปดล้วนให้ความร่วมมือแต่โดยดี

หัวหน้าศาลต้าหลี่ถามออกมาว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่สาวของเจ้าจากไปอย่างไร?”

แม่นางแปดหัวเราะอย่างทิ่มแทง กล่าวอย่างเฉียบขาด “แน่นอน ข้ารู้ ยัยผู้หญิงงี่เง่าผู้นั้นกลัวว่าอารองและพี่สามจะทำลายความบริสุทธิ์ของข้า ดังนั้นจึงสร้างฉากฆ่าตัวตายขึ้นมา คิดจะใช้สิ่งนี้ในการปกป้องความบริสุทธิ์ของข้า”

ความดูถูกเหยียดหยามปรากฏออกมาอย่างชัดเจนจากสายตาของแม่นางแปด แม้หัวหน้าศาลต้าหลี่จะอยู่ห่างจากนางมากแต่ก็สามารถสัมผัสถึงความดูถูกและความเยือกเย็นในดวงตาของนางได้

แม่นางผู้นี้คือเด็กหญิงที่มีอายุเพียงสิบสี่ปีจริงหรือ?