บทที่ 892 ของขวัญ ขอให้ฮูหยินอายุยืนพันปี

หลังกลับมาจากตระกุลหวัง เสด็จอาเก้าไม่ได้ส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่จวนเฟิ่ง แต่พานางไปที่จวนอ๋องเก้า

เฟิ่งชิงเฉินนั่งอยู่บนรถม้า นางสนทนากับเสด็จอาเก้าอย่างเบื่อหน่าย เล่นผมของเสด็จอาเก้าไปเรื่อย โดยไม่รู้ว่าทิศทางนั้นไม่ถูกต้อง เมื่อนางลงจากรถม้าก็สายเกินไปแล้ว เพราะคนขับขับรถม้าตรงเข้าไปที่ในจวนโดยไม่หยุดลง

"ข้าจะกลับที่จวนเฟิ่ง" เฟิ่งชิงเฉินหันมาเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้า ที่เพิ่งลงจากรถม้า

เสด็จอาเก้าติดนิสัยเอาแต่ใจ เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินยังไม่ได้โมโหมาก เขาจึงกล่าวว่า "อยู่ข้ามปีกับข้าที่นี่ก่อน แล้วข้าจะส่งเจ้ากลับในตอนเช้า จะไม่กินเวลาบูชาบรรพบุรุษของเจ้าแน่”

“กลับไปกลับมาเช่นนี้ เจ้าต้องการทรมานข้าจนตายหรือไร” หากไม่ใช่วันตรุษจีน เฟิ่งชิงเฉินก็อยากจะเตะเสด็จอาเก้าอย่างแรงสักที

ชายคนนี้คิดว่าทุกคนแข็งแกร่งเหมือนเขาหรือ แม้ว่านางมักจะนอนดึก แต่นี่คือวันตรุษจีน ในฐานะหัวหน้าตระกูล นางจึงยุ่งมาก

"ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเหนื่อย ไม่ต้องกังวลไป" เสด็จอาเก้าเกลี้ยกล่อมเฟิ่งชิงเฉินจนไปถึงห้อง

ความจริงเป็นดั่งที่เสด็จอาเก้ากล่าว เสด็จอาเก้าไม่ได้ทำอะไรเฟิ่งชิงเฉิน เขาแค่หวังว่าทั้งสองจะได้ฉลองปีใหม่ด้วยกัน นี่เป็นปีใหม่แรกที่พวกเขาสองคนได้อยู่ด้วยกัน

วันรุ่งขึ้น เมื่อเฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้นมา นางพบว่านางกลับมาที่จวนเฟิ่งแล้ว หากไม่ใช่เพราะอั่งเปาก้อนโตที่วางอยู่ข้างหมอน เฟิ่งชิงเฉินคงสงสัยว่าเมื่อคืนนี้นางเดินทางไปที่จวนอ๋องเก้ามาหรือไม่

เฟิ่งชิงเฉินลุกขึ้นและเปิดอั่งเปาดู ข้างในมีกระดาษซึ่งมีตัวอักษรที่นางคุ้นเคย

ข้าขออวยพรสามประการ ข้อแรก ข้าขอให้ภรรยาของข้ามีอายุยืนพันปี ข้อที่สอง ข้าขอให้ข้าสุขภาพแข็งแรง ข้อที่สาม ขอให้เราสองเคียงคู่กันไปตลอดกาล

“คู่กันไปตลอดกาล” เฟิ่งชิงเฉินย้ำคำนี้ในใจ นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ยิ่งหัวเราะนางก็ยิ่งมีความสุข สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะกลิ้งไปบนเตียง

นางรู้สึกว่าท่าทีของเสด็จอาเก้าจะน่ารักแค่ไหนตอนที่เขาเขียนคำเหล่านี้ บทกวีเช่นนี้เขียนในแนวของผู้หญิง แต่เสด็จอาเก้าเปลี่ยนแปลงไปสองสามคำให้เป็นแบบนี้ เขาตั้งใจมากจริงๆ

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหวานชื่น นางเก็บจดหมายนั้นลงอย่างระมัดระวังแล้วหยิบของอื่นในห่อสีแดงออกมา มีโฉนดที่ดินซึ่งเป็นจวนอีกแห่งของเสด็จอาเก้าอยู่นอกเมือง กำไลข้อเท้าดอกเหมย และปิ่นดอกเหมย

กำไลข้อเท้าดอกเหมยมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดอกเหมยเล็กๆ สลักลงไปบนหยก ด้านนอกฝังด้วยทองคำเป็นชั้นๆ ทำอย่างประณีตดูเหมือนของจริงเมื่อมองจากระยะไกล

เสด็จอาเก้าน่าจะรู้ว่านางไม่ชอบสวมเครื่องประดับมากนัก โดยเฉพาะที่มือของนาง แม้ออกไปไหนนางก็จะไม่สวมเครื่องประดับที่มือ เพื่อให้สะดวกยามทำงาน เขาจึงเลือกที่จะให้กำไลข้อเท้าแก่นาง

เฟิ่งชิงเฉินลองสวมดู ขนาดกำลังพอดี ไม่ส่งผลต่อเกะกะข้อเท้าของนาง เฟิ่งชิงเฉินยังไม่อยากถอด แต่หากเฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าการที่เสด็จอาเก้ามอบกำไลข้อเท้าให้นาง เพราะเขาต้องการมองร่างทั้งร่างของเฟิ่งชิงเฉินสวมเพียงข้อเท้าของเขาเท่านั้น นางอาจเตะเสด็จอาเก้ากระเด็นได้

สำหรับปิ่นดอกเหมย เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่ามันสวยงาม วัสดุที่ใช้มีคุณภาพสูง มองออกว่ามันถูกแกะสลักโดยมือใหม่ ดูดีจากระยะไกล ทว่าดูใกล้ๆ จะพบรอยขีดข่วนเล็กๆ อยู่มากมาย

เมื่อนึกถึงเสด็จอาเก้าที่มักจะเก็บดอกไม้ให้นางตอนอยู่ซีหลิง เฟิ่งชิงเฉินก็เดาได้ว่าปิ่นดอกเหมยน่าจะเป็นฝีมือของเสด็จอาเก้าสลักเอง

"ของขวัญปีใหม่หรือ หึๆ" เฟิ่งชิงเฉินมองดูของในมือแล้วยิ้มออกมา คิ้วของนางเลิกขึ้นไม่อาจควบคุมได้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในวันแรกของปีนี้เฟิ่งชิงเฉินเป็นไปตามที่เสด็จอาเก้าคิด นางมีความสุขมากจริงๆ

เฟิ่งชิงเฉินมองดูของขวัญอยู่เป็นเวลานาน โดยเฉพาะปิ่นดอกเหมย เฟิ่งชิงเฉินลูบไล้มันจนกระทั่งชุนฮุ่ยและชิวฮว่าเตือนนางว่าหากนางยังไม่ลุกขึ้น อาจจะเดินทางไปสายได้ เฟิ่งชิงเฉินจึงอนุญาตให้พวกนางเข้ามารับใช้