บทที่ 922 ปาฏิหาริย์ เรื่องนี้มันผิดหลักวิทยาศาสตร์เกินไป

มีสองสาวใช้สายลับหญิงและจั่วอั้นคอยถ่วงเวลาอีกฝ่ายเอาไว้ให้ เฟิ่งชิงเฉินกลับมาถึงจวนเฟิ่งอย่างปลอดภัย ทันทีที่เข้ามาในจวน เรื่องแรกที่นางทำก็คือสั่งให้สายลับและองครักษ์รีบออกไปยังสถานที่เกิดเหตุเพื่อช่วยสาวใช้สายลับและคนขับรถม้า

ส่วนจั่วอั้น? เฟิ่งชิงเฉินมั่นใจในตัวเขามาก หลายปีที่ผ่านมาเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถสังหารจั่วอั้นได้ จั่วอั้นไม่เหมือนสาวใช้สายลับทั้งสอง เขาไม่มีทางเอาชีวิตของตนเองมาแลกกับการปกป้องนาง

ไม่ผิดที่จะกล่าวว่าหน่วยกู้ภัยมักจะมาถึงเมื่อสถานการณ์สิ้นสุดลง คำกล่าวนี้เป็นความจริง

สายลับต้องอยู่ในจวนเฟิ่งเพื่อปกป้องเฟิ่งชิงเฉิน เมื่อองครักษ์ไปถึง ชายชุดดำทั้งเจ็ดก็จากไปแล้ว สาวใช้สายลับทั้งสองและคนขับรถม้านอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น โชคดีที่พวกเขายังมีดวง ส่วนจั่วอั้น? องครักษ์ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

องครักษ์นำสาวใช้สายลับทั้งสองและคนขับรถม้ากลับมายังจวนเฟิ่ง เฟิ่งชิงเฉินได้ทำการเตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่แรก รอพวกเขาอยู่ในกระท่อมไม้ ร่างกายของทั้งสามคนเต็มไปด้วยบาดแผล ดูโหดร้ายทารุณอย่างมาก สาวใช้สายลับทั้งสองกระดูกหัก แม้ว่าจะช่วยชีวิตกลับมาได้ แต่ในอนาคตก็คงไม่สามารถกลับมาเป็นสายลับได้อีก

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดอะไรมาก นางเอาแต่ก้มหน้าก้มตา พยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยชีวิตทั้งสามคน ต่อให้สาวใช้สายลับจะไม่สามารถปกป้องนางได้อีกในอนาคต แต่นางก็จะเลี้ยงดูทั้งสอง เนื่องจากทั้งสองต้องเป็นเช่นนี้เพราะปกป้องนาง

หลังจากจัดการบาดแผลเรียบร้อย ภายใต้การช่วยเหลือของทงจือและทงเหยา เฟิ่งชิงเฉินสามารถพันผ้าพันแผลให้สาวใช้สายลับทั้งสองและคนขับรถม้าจนเสร็จก่อนที่คนของจักรพรรดิจะมารับนางไปยังจวนฝู่

“ดูแลพวกเขาให้ดี ป้อนยาให้พวกเขาทุกสองชั่วโมง หากมีอะไรผิดปกติให้รีบไปตามหมอทันที” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวพร้อมถอดชุดที่เปื้อนเลือด จากนั้นก็เดินออกไปด้านนอก

นางไม่สามารถดูแลทั้งสามคนได้ตลอดเวลา งานที่เหลือคงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นความรับผิดชอบของทงจือและทงเหยา

“คุณหนูโปรดวางใจ” ทงเยาอยู่เฝ้าอาการของทั้งสามคน ทงจือเดินตามเฟิ่งชิงเฉินออกไปด้านนอก ชุนฮุ่ยและชิวฮว่าได้เตรียมน้ำร้อนเอาไว้ให้เฟิ่งชิงเฉินแล้ว ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินก้าวเข้าไปในเรือนก็สามารถอาบน้ำและเปลี่ยนชุดได้เลย

สาวใช้ทั้งห้าได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที เฟิ่งชิงเฉินจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยสมบูรณ์ ปราศจากความเหนื่อยล้าและความอาดูรเหมือนก่อนหน้านี้

“คุณหนู ใบหน้าของคุณหนูดูมิค่อยดี มิต้องการแต่งหน้าสักหน่อยหรือ?” เมื่อปักปิ่นชิ้นสุดท้ายลงไป ตงชิงก็ถามออกมา

“มิเป็นไร ในจวนฝู่มิมีใครสนใจว่าใบหน้าของข้าจะงดงามหรือไม่” ไม่ใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ชอบความงดงาม แต่ในฐานะหมอคนหนึ่ง นางไม่สามารถรักษาความงามในขณะทำงานได้ ระหว่างที่ทำงาน เมื่อมีอะไรติดอยู่บนผิวหนังกลับทำให้รู้สึกรำคาญเสียมากกว่า

“คุณหนู มิมีใครคอยปกป้องท่าน ท่านออกไปด้านนอกจะเป็นอันตรายหรือไม่?” จากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้สาวใช้หลายคนตกใจ

“ข้ารู้ว่าชุนฮุ่ยกับชิวฮว่าพอเป็นมือเป็นเท้าให้ข้าได้ เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนตามข้าไปแล้วกัน” เฟิ่งชิงเฉินลุกขึ้นเตรียมตัวออกเดินทาง

นางไม่สามารถเอาแต่หมกตัวอยู่ในจวนเฟิ่งไปทั้งชีวิตเพียงเพราะมีอันตรายรออยู่ด้านนอกได้ หากเป็นเช่นนั้นจริง เช่นนั้นนางยอมตายเลยเสียดีกว่า

“ได้เจ้าค่ะ คุณหนู” ชุนฮุ่ยกับชิวฮว่าไม่เพียงแค่ไม่กลัวเท่านั้น แต่จิตวิญญาณในการต่อสู้ของพวกนางยังเพิ่มสูงขึ้นอีกด้วย

หน้าที่ของลูกน้องก็คือการปกป้องเจ้านาย

เฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนคนขับรถม้าและสาวใช้คนใหม่ ภายใต้แรงกระตุ้นของขันทีน้อย นางเดินทางมาถึงจวนฝู่อีกครั้ง เหมือนกับที่เฟิ่งชิงเฉินคิดไว้ ในจวนฝู่ไม่มีใครกังวลเกี่ยวกับสีหน้าของเฟิ่งชิงเฉิน และไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่านางเปลี่ยนสาวใช้และคนขับรถม้าคนใหม่ รวมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

สำหรับเจ้านายของเหล่าคนที่ต้องการมาลักพาตัวเมื่อวาน เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก แปลกใจว่าเขาเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดถึงมีอำนาจอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ สามารถปกปิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองจักรพรรดิได้ แม้สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานจะไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนัก แต่มีผู้คนมากมายที่กำลังจับตามองนางอยู่ เหตุใดถึงไม่มีใครส่งเสียงเลยแม้แต่น้อย?

น่าเสียดาย ไม่มีเวลาให้เฟิ่งชิงเฉินได้ครุ่นคิดนานขนาดนั้น หมอหลวงสามคนที่เปลี่ยนผลัดมาในวันนี้ ได้ยินเรื่องราวจากหมอหลวงสามคนเมื่อวาน ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบกล่าวทักทาย

เฟิ่งชิงเฉินรีบเก็บความคิดของนาง ยิ้มตอบรับคำทักทายของทั้งสามอย่างมีมารยาท ภายใต้คำถามและความตื่นเต้นของหมอหลวงทั้งสามคน เฟิ่งชิงเฉินหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาและตรวจสอบร่างกายของฝู่หลินพร้อมกับอธิบายให้พวกเขาฟัง