บทที่ 969 บรรจบกัน ฆ่าคนหนึ่งช่วยคนหนึ่ง

หลังจากเดินทางมาหนึ่งวัน ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินก็มาถึงเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองจักรพรรดิ และพบโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งสำหรับพักอาศัย

ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องว่าจะนอนห้องเดียวกันหรือแยกห้อง แต่หลังจากที่พวกเขาเข้ามาในห้องแล้ว พวกเขากลับทะเลาะกันว่าใครจะนอนพื้นและใครจะนอนเตียง

เฟิ่งชิงเฉินกล่าวว่า “เจ้าเป็นถึงชินอ๋อง จะให้เจ้านอนพื้นได้อย่างไร ให้ข้านอนพื้นเถิด อย่างไรก่อนหน้านี้ข้าก็เคยนอนพื้นมาก่อน ไม่มีทางไม่ชินกับมัน”

“เจ้าเป็นผู้หญิง ข้าไม่หน้าด้านให้ผู้หญิงเสียสละนอนพื้นเพื่อข้า เจ้านอนบนเตียงเถิด” เสด็จอาเก้ากล่าว

“ผู้หญิงแล้วอย่างไร หากเป็นทาสรับใช้ของเจ้า ก็มีแต่ต้องนอนพื้นเท่านั้น” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวออกมาอย่างไม่ยินยอม

เสด็จอาเก้าเองก็ไม่ยอมเช่นกัน “ข้าไม่ใช้สาวใช้ จึงไม่มีปัญหาเรื่องนี้ เจ้านอนบนเตียง อย่าทำให้ข้าโกรธ”

“ไม่ เจ้านอนบนเตียง เจ้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างบอบบาง ไม่คุ้นชินกับการนอนบนพื้น หากเป็นหวัดขึ้นมาจะทำอย่างไร” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวออกมา

เสด็จอาเก้าตอบกลับว่า “ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น เอาละ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้านอนพื้นเป็นอันขาด ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้นอนพื้น เช่นนั้นก็นอนเตียงด้วยกัน อย่างไรเตียงก็ใหญ่พออยู่แล้ว”

เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธออกไปโดยไม่คิด “ไม่ได้ ข้าจะไม่นอนเตียงเป็นอันขาด ข้าบอกว่าสามเดือนก็คือสามเดือน นี่เป็นเรื่องของกฎเกณฑ์ ความศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถทำลายได้ เสด็จอาเก้า เจ้านี่มันไม่เลย”

ใบหน้าของเสด็จอาเก้ากลายเป็นสีดำ “......”

เฟิ่งชิงเฉินรีบโน้มตัวไปข้างหน้า “ก็ได้ ก็ได้ เจ้าอย่าได้โกรธ หากเจ้าอยากนอนพื้น เจ้าก็นอน ข้าจะไม่ขวางเจ้า แต่ข้าจะปูที่นอนให้เจ้า และรับประกันว่าเจ้าจะไม่มีทางเป็นหวัด”

บ้าที่สุด!

ข้าอยากนอนพื้นตั้งแต่เมื่อใด เห็นได้ชัดว่าเจ้านั่นแหละที่ไม่ยอมขึ้นมานอนเตียงกับข้า

ดังนั้น......สิบกว่าวันหลังจากนั้น เสด็จอาเก้าก็นอนพื้นมาโดยตลอด เพราะเขาปฏิเสธที่จะขอห้องเพิ่ม

เมื่อจักรพรรดิได้รับข่าว เขากล่าวออกมาด้วยอารมณ์ “เจ้าเก้าของข้าผู้นี้ช่างเป็นคนคลั่งไคล้จริง ๆ” เขาวางรายงานไว้ข้าง ๆ และไม่สนใจมันอีก

จักรพรรดินั้นยุ่งมาก เขาไม่มีเวลามากพอที่จะมาสนใจเรื่องพวกนี้ของเสด็จอาเก้า

แม้เฟิ่งชิงเฉินจะรับประกันว่านอนบนพื้นแล้วจะไม่เป็นหวัด แต่หลังจากนอนบนพื้นมาเป็นเวลาสิบกว่าวัน เสด็จอาเก้านอนโกรกลม สุดท้าย......การเดินทางของพวกเขาก็ต้องหยุดชะงัก เนื่องจากต้องรอให้เสด็จอาเก้าหายป่วยเสียก่อน

ข่าวนี้ไปถึงจักรพรรดิในทันที จักรพรรดิหยิบมันขึ้นมาดู เขาไม่ได้สนใจแต่อย่างใด อย่างไรเสียแค่ลมหนาว มันไม่มีทางเอาชีวิตของเสด็จอาเก้าไปได้

เสด็จอาเก้าป่วย จำเป็นต้องหาสถานที่รักษาซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม แต่พวกเขากลับมาหยุดพักที่โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเรียบง่าย แค่คืนเดียวเสด็จอาเก้าก็แทบจะไม่สามารถทนรักษาอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ได้ เสด็จอาเก้าตัดสินใจย้ายออกไป เนื่องจากโรงเตี๊ยมแห่งนี้สกปรกจนเกินเยียวยา

เพื่อสุขภาพของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินสั่งให้คนนำแผ่นป้ายของเสด็จอาเก้าไปใช้แสดงต่อผู้ปกครองเมือง ทำให้ได้ตำหนักหลังเล็ก ๆ ซึ่งห่างไกลมาหนึ่งหนัง แม้มันอาจจะเล็กไปบ้าง แต่มันก็ยังดีกว่าโรงเตี๊ยมในคืนที่ผ่านมา

เสด็จอาเก้าเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจ ดังนั้นพวกเขาจึงหยุดพักอยู่ที่ตำหนักดังกล่าวเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย ไม่ให้ใครเข้ามารบกวนหรือเยี่ยมเยือน

เนื่องจากการเดินทางที่ต่อเนื่อง ทำให้ไม่ได้รับการพักฟื้นที่ดี อาการป่วยของเสด็จอาเก้าจึงเป็น ๆ หาย ๆ ประกอบกับวัตถุดิบปรุงยาในเมืองเล็ก ๆ ทำให้อาการป่วยของเสด็จอาเก้าไม่ได้รับการรักษาอย่างเต็มที่ นี่เป็นข่าวที่จักรพรรดิได้รับรู้

แต่ในความเป็นจริง เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินฉวยโอกาสในคืนที่เข้าไปอาศัยอยู่ในตำหนักส่วนตัว แอบลักลอบออกมาในยามที่ลมแรง เปลี่ยนมาใช้เส้นทางน้ำ เดินทางไปยังเจียงหนานเพื่อเตรียมตัวพบกับองค์รัชทายาท

แต่โชคไม่ดี เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินที่มีชีวิตเป็นสำคัญ ภายใต้การเฝ้ามองของจักรพรรดิ จักรพรรดิยังคงรับรายงานว่าพวกเขายังคงอาศัยอยู่ในตำหนักส่วนตัวเพื่อพักฟื้นจากอาการป่วยของเขา