บทที่ 990 ล้มลง,ไม่ยอมเสียไปเป็นอันขาด

เส้นทางลับอยู่ใกล้กับห้องผ่าตัดเป็นอย่างมาก พวกของเฟิ่งชิงเฉินเดินตามทหารของเสด็จอาเก้าไป ไม่นานก็เข้ามาในเส้นทางลับได้สำเร็จ พวกเขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ทุกคนเดินเข้ามาในเส้นทางลับ เสียงดังโครมคราม เส้นทางลับถูกปิดตาย

เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่โง่เขลาถึงขั้นที่จะถามออกมาว่าพวกของเสด็จอาเก้าจะทำเช่นไร นางรู้ว่าขอแค่พวกนางออกไปได้อย่างปลอดภัย นั่นก็ถือเป็นความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่สำหรับเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าจะต้องมีวิธีการหนีออกไปจากที่แห่งนี้อย่างแน่นอน

เส้นทางลับมีเพียงแค่เส้นทางเดียว แค่ทุกคนติดตามกันไปอย่างใกล้ชิดก็เพียงพอแล้ว เนื่องจากอาการป่วยขององค์รัชทายาท พวกเขาจึงไม่กล้าใช้ความเร็วมากเกินไป แม้ว่าร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แต่นางก็ยังฝืนตามมาได้ เพียงแต่สมาธิของนางเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับองค์รัชทายาท ทำให้ไม่ได้ระวัง เดินสะดุดจนเกือบจะล้มลง แต่โชคดีที่ซุนซือสิงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขามาพยุงร่างของเฟิ่งชิงเฉินไว้ “อาจารย์”

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปดูแลองค์รัชทายาทเถิด” เฟิ่งชิงเฉินผลักมือของซุนซือสิงออกไปและกล่าวออกมาอย่างอ่อนแรง

“แต่ท่าน......” ซุนซือสิงรู้สึกกังวลเล็กน้อย เฟิ่งชิงเฉินส่ายหน้าเพื่อบอกให้เขาหยุดพูด ในเวลานี้ทุกคนต่างหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด นางไม่สามารถสร้างปัญหาให้มากกว่านี้ได้

“ดูแลความปลอดภัยขององค์รัชทายาทก็เพียงพอแล้ว”

“อื้อ” ซุนซือสิงตอบกลับไปทันใด จากนั้นก็วิ่งไปด้านข้างขององค์รัชทายาท แทนที่ตำแหน่งของเฟิ่งชิงเฉิน เวลานี้เฟิ่งชิงเฉินจึงสามารถถอนหายใจออกมาได้

“ทุกคนระวัง ด้านหน้าที่ทางแยกอยู่” ทหารผู้นำทางกล่าวเตือนออกมา ในตอนที่ทุกคนยังไม่ทันตอบสนอง เสียงระเบิดอันยิ่งใหญ่ก็ดังขึ้น เส้นทางลับด้านหลังของพวกเขาสั่นสะท้าน จากนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง......

“แย่แล้ว เส้นทางลับของพวกเราถูกระเบิดแล้ว” เมื่อเสียงเงียบลง เฟิ่งชิงเฉินสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของภูเขา ร่างกายของทุกคนสั่นไหว ดินโคลนถล่มลงมา

“เร็วเข้า” ตงหลิงชิงอ๋องออกคำสั่งทันที เฟิ่งชิงเฉินเองก็ตะโกนออกมาว่า “ระวังองค์รัชทายาทด้วย อย่าให้หล่นมาถูกองค์รัชทายาทเป็นอันขาด”

“ปกป้ององค์รัชทายาท เร็ว รีบวิ่งเร็ว”

หลังจากเส้นทางลับถูกระเบิด อีกฝ่ายก็โยนระเบิดเทียนเหล่ยเข้ามา ท่าทางของตงหลิงชิงอ๋องเปลี่ยนไป ตะโกนออกมาดังลั่นว่า “เร็ว ออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

พวกเขาอยู่กลางเส้นทางลับ ไม่สามารถหันหลังกลับไปได้ และไม่สามารถเผชิญหน้าต่อสู้กับอีกฝ่าย เวลานี้นอกจากวิ่งหนี พวกเขาก็ไม่รู้ว่าตนเองต้องทำอย่างไร เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเวลานี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ นางจึงไปด้านหน้าและนำขวดน้ำเกลือออกมา พูดอย่างร้อนรนว่า “เร็ว ไม่ต้องสนใจอะไรแล้ว รีบวิ่งออกไป ออกไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ความเร็วของการพังทลายของเส้นทางลับนั้นเร็วเกินไป หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาทั้งหมดจะถูกฝังไว้ที่นี่

“ขอรับ” ทหารคนสนิทไม่กล้าละเลย แม้จะกล่าวว่าอาการป่วยขององค์รัชทายาทนั้นสำคัญ แต่หากพวกเขาไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ ทุกคนก็ต้องถูกฝังอยู่ที่นี่ ถึงเวลานั้นทุกคนก็ไม่ต่างอะไรกับองค์รัชทายาท คือพบกับจุดจบ ดังนั้นแทนที่จะถูกฝังอยู่ที่นี่ ไม่สู้ทุกคนสู้ไปด้วยกันจะดีกว่า

เวลานี้ทุกคนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น วิ่งอย่างสุดชีวิต ในตอนที่ชีวิตกำลังถูกคุกคาม เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่านางได้เรี่ยวแรงที่หายไปกลับคืนมา ราวกับได้พลังมาสู้กับการเอาชีวิตรอดอีกครั้ง

วิ่งเร็ว รีบวิ่ง!

บูม......บูม.......ตู้ม...... เส้นทางลับด้านหลังถล่มลงมาอย่างต่อเนื่อง บางครั้งมีเศษหินตกลงมากระแทกร่างกายของพวกเขาจนทำให้รู้สึกเจ็บปวด แต่เวลานี้ไม่มีใครคิดที่จะหลบก้อนหินเหล่านั้น ทุกคนวิ่งออกไปด้านหน้า มีเพียงคนที่คอยปกป้องอยู่ข้างกายองค์รัชทายาทเท่านั้นที่คอยระวังไม่ให้ก้อนหินตกลงมาบนร่างกายขององค์รัชทายาท

“ซือสิง เร็วเข้า” ชื่อเลี่ยนฉุ่ยเห็นซุนซือสิงหมดเรี่ยวแรง เขาจึงยื่นมือออกไปจับซุนซือสิง

“ข้า ข้าไม่ไหวแล้ว พวกท่านไปกันเถิด” พลังกำลังของซุนซือสิงนั้นก็ไม่เลว แต่เขาเป็นเพียงหมอธรรมดาคนหนึ่ง หลังจากวิ่งมาช่วยระยะเวลาหนึ่ง เรี่ยวแรงในร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ลดลอนลงไป และเริ่มจะหลุดจากทุกคน