บทที่ืื 121 รู้สึกเริ่มแปลกใจกับเฟิ่งชิงเฉิน

พูดจบ เฟิ่งชิงเฉินก็ดูแปลกไป มีกลิ่นอายที่เย็นยะเยือก และร่างกายของนางก็เหมือนกับเครื่องจักร

ทุกย่างก้าว เย็นชาไร้อารมณ์

เฟิ่งชิงเฉินหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาอีกครั้ง นั่งยองๆ แล้วฟันบาดแผล

"ป๊าฟฟ..."

ควบคุมโดยแรงกดดัน เลือดพุ่งออกมาและกระเด็นโดนใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉิน แต่เฟิ่งชิงเฉินดูเหมือนจะไม่เห็น ตาของนางไม่กระพริบตา มือของนางยังคงดำเนินการผ่าตัดต่อไป และมีดผ่าตัดดูเหมือนจะหมุน ราวกับว่านางได้ทิ้งตงหลิงจื่อลั่ว การทำแผลเป็นไปอย่างรวดเร็วจนมองไม่เห็นชัดเจน

เฟิ่งชิงเฉินไม่กล้าหายใจ เหงื่อบนหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ ผสมกับเลือดบนใบหน้าของนางไหลลงมา เฟิ่งชิงเฉินยกมือขึ้นปาดเงื่อ ราวกับว่านางยุ่งมาก และไม่สนใจว่าจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ เป็นแบคทีเรียบนเสื้อผ้าของเขา เพียงแค่ป้ายบนใบหน้าของนางและเช็ดเลือดที่ปิดกั้นดวงตาของนาง

"จะอยู่หรือตายก็ช่วงเวลานี้ ตงหลิงจื่อลั่วท่านต้องยืนหยัดเพื่อข้า มันสามารถช่วยชีวิตคนสองคนได้"

ข้อมือของเฟิ่งชิงเฉินขยับเพียงเพื่อจะได้ยินเสียง "ปุ๊ป" หลอดเลือดก็แตกเป็นเส้นเลือดเล็กๆ พุ่งออกมาจากบาดแผลของตงหลิงจื่อลั่ว

เฟิ่งชิงเฉินขว้างมีดผ่าตัดในมือไปที่มุม หยิบลูกศรที่หักออกแล้วโยนทิ้งไปด้านข้าง ใช้มือซ้ายกดแผล และจับเข็มเย็บด้วยมือขวา

"หากไม่มีผู้ช่วยศัลยกรรม ก็ไม่ใช่ปัญหาธรรมดาจริงๆ คนๆ หนึ่งไม่สามารถรับมือกับการผ่าตัดใหญ่เช่นนี้ได้ ให้ตายเถอะ อย่าสร้างปัญหาให้ข้าเลย"

เฟิ่งชิงเฉินแทงเข็มบนร่างกายของตงหลิงจื่อลั่วกดบาดแผลด้วยมือขวาของเขา ยืดสองนิ้วของมือซ้ายเข้าไปในแผล และขอเกี่ยวหลอดเลือดที่หดตัว ติ๊กออก

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นทันทีก่อนที่บุคคลภายนอกจะเข้าใจว่าเฟิ่งชิงเฉินจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม นางมีมือเพียงคู่เดียว และต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็มีเพียงคนเดียว และนางต้องซ่อมหลอดเลือดและเย็บให้แน่น คนเดียวทำไม่ได้...

ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินแดงก่ำราวกับเลือด แต่นางก็สงบตามปกติ ดวงตาของนางเปล่งประกาย นางคุกเข่าลงบนพื้น ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดโดยไม่มีความเขินอายใดๆ

เมื่อมองลงไปที่เลือดในมือของเฟิ่งชิงเฉิน: "ไม่มีทางออกจากฟากฟ้า ข้าเฟิ่งชิงเฉิน ไม่เชื่อในวันนี้ แค่เย็บแผลใช่ไหม ข้าทำได้ ข้าจะทำเองทั้งหมด"

เฟิ่งชิงเฉินดึงหน้ากากลง ก้มศีรษะโดยไม่สนใจกลิ่นเลือดอันฉุน ​​อ้าปากเพื่อกัดหลอดเลือดไว้ และเอนหน้าไปทางซ้ายของตงหลิงจือลั่วที่นิ่งเฉย

ปากของนางเต็มไปด้วยเลือด แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่แม้แต่จะขยับฟัน รักษาความแข็งแกร่งเอาไว้

ถ้าแน่นไปเส้นเลือดจะแตก ถ้าหลวมไปก็ไม่ซ่อม

แต่ภายในห้าวินาที เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าปากของนางเจ็บ ไม่ว่านางต้องการออกแรงมากกว่านี้กรือต้องการปล่อย

เฟิ่งชิงเฉินหายใจออกทางจมูกของนางและกลั้นไว้

เร็วเข้า เร็ว

นางทนอีกไม่ได้นาน และตงหลิงจื่อลั่วก้ทนได้อีกไม่นาน

หมอคือคนที่แข่งขันกับเทพเจ้าแห่งความตาย มีผู้ชนะและผู้แพ้ในการแข่งขันเช่นนี้ แต่ถ้าหากแพ้ในครั้งนี้ ผลที่ตามมาจะไม่เป็นสิ่งที่เหิ่งชิงเฉินไม่สามารถทนได้...

เฟิ่งชิงเฉินหันศีรษะไปด้านข้าง หมุนหลอดเลือดด้วยมือซ้าย ใช้เข็มและด้ายที่ผูกติดกับขาของตงหลิงจื่อลั่วด้วยมือขวา ปรับใก้อยู่ในท่าที่เหมาะสมเล็กน้อยน้อย และเฟิ่งชิงเฉินก็เริ่มเย็บหลอดเลือด

เอนตัวไปด้านข้าง เอียงศีรษะและเกาะขาของตงหลิงจื่อลั่ว ท่าทางนี้อึดอัดมาก ความแข็งแกร่งในมือของนางควบคุมไม่ได้มา ปากของนางก็กัดเส้นเลือด และเขาขยับไปไหนไม่ได้ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกแย่มาก

มันเป็นเพียงยี่สิบวินาทีก่อนและหลัง แต่เฟิ่งชิงเฉินเปรี้ยว...

เดี๋ยวก่อน เหลืออีกครึ่งวงกลม

มือขวาถูกถอดออกอย่างรวดเร็วและในเวลานี้ในสนามรบข้อดีของการรักษาอาการบาดเจ็บฉุกเฉินก็ถูกเปิดเผย

ความเร็วของนางนั้นเหนือกว่าที่ศัลยแพทย์ทั่วไปจะทำได้

ด้ายและเข็มเย็ยไปมา...

ว๊าป!

ตะเข็บสุดท้าย เอาด้ายขึ้น

ในเวลาน้อยกว่าสามสิบวินาที เย็บหลอดเลือดแดงได้สำเร็จ