ตอนที่ 100 ไม่มีทาง เธอเกลียดฉันเข้ากระดูกดำตั้งนานเเล้ว

"สือฮว่า"

เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นข้างหูและเธอก็หันไปมอง

ฮ่อฉวนสือยืนอยู่ข้างๆ สายตาจับจ้องมาที่เธอ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ร่างที่แน่นของฮ่อฉวนสือก็คลายออก "ขึ้นไปนอนเถอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น"

สือฮว่ามองไปที่ดวงตาที่ลึกล้ำของเขา ความกังวลในใจก็คลายลงไปมากทันที

ฮ่อฉวนสือขึ้นรถอีกครั้ง สงสัยเขายังต้องไปบ้านใหญ่

สือฮว่ายืนอยู่ที่เดิม มองดูรถจากไปก็หันกลับเข้าบ้าน

เธอส่งข้อความไปหาหนานจิ่นผิง บอกว่าพรุ่งนี้จะไปหา จากนั้นก็ขึ้นไปชั้นบนอย่างเหนื่อยล้า

แต่หลังจากได้รับข่าว หนานจิ่นผิงก็วางโทรศัพท์ลงอย่างนิ่งๆ

ข้างหน้าเธอมีสัญญาฉบับบหนึ่ง พูดน่าฟังหน่อยก็เป็นสัญญาที่เธอเซ็นกับบริษัทของตระกูลโจว แต่อันที่จริงมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันเป็นสัญญาปศุสัตว์และเธอเป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงไว้

กี่ครั้งต่อสัปดาห์ก็มีการเขียนในสัญญาอย่างชัดเจน คงกลัวว่าเธอจะไม่ตกลง ยกเว้นเงื่อนไขนี้ เงื่อนไขอื่น เกือบทั้งหมดเป็นมาตรฐานของระดับการถ่ายทำ อีกทั้งสัญญานี้เป็นโจวกุยช่านที่ร่างมันกับมือ

หนานจิ่นผิงเม้มริมฝีปาก เมื่อได้ยินเสียงออดก็ไม่มีกะจิตกะใจแม้แต่จะลุกไปเปิดประตู

แต่หลังจากที่ออดดังขึ้นสักพัก ก็เป็นเสียงปลดล็อกที่ถูกเปิดออกและโจวกุยช่านก็เปิดประตูเข้ามาด้วยตัวเอง

เมื่อหนานจิ่นผิงเห็นเขาก็โกรธมากโยนสัญญาใส่

บังเอิญไปโดนหน้าอกของโจวกุยช่านพอดี เขาโน้มตัวลงไปเก็บอย่างไม่รังเกียจ

หน้าอกของหนานจิ่นผิงกระเพื่อมอย่างรุนแรง ขณะที่มองเขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยดวงตาที่เศร้าหมอง

"จิ่นผิง เซ็นสิ"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล สายตาของเขาก็มองไปที่เธออย่างเงียบๆ

"โจวกุยช่าน สรุปคุณหมายความว่ายังไง?"

เธอเหล่ตาจิกมองเขาด้วยความหงุดหงิด

โจวกุยช่านยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงมาบีบคาง "ไม่เรียกว่านายน้อยโจวแล้วงั้นเหรอ?"

เขาก้มศีรษะลง อยากจะกดจูบริมฝีปากของเธอ

หนานจิ่นผิงกลับเบ้ปาก จูบนั่นเลยโดนมุมปากของเธอ

โจวกุยช่านไม่สนใจแล้วหัวเราะเบาๆ

เขาไม่ค่อยหัวเราะ ปกติเป็นคนที่เย็นชา พอหัวเราะแบบนี้ ก็เกิดความรู้สึกขึ้นบางอย่าง

หนานจิ่นผิงหยิบมีดปลอกผลไม้บนโต๊ะกาแฟและแทงลงบนไหล่เขาอย่างไม่ลังเล

โจวกุยช่านไม่ได้หลบ เสียงมีดแทงเข้าเนื้อก็ดังขึ้น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาก็ชุ่มไปด้วยเลือดอย่างรวดเร็ว

หนานจิ่นผิงหน้าซีดชั่วขณะ แล้วรีบปล่อยมืออย่างประหม่าก่อนจะถอยห่างออกไป

ฝีมือโจวกุยช่านดีมาก เขาหลบมันได้ด้วยซ้ำ

"เธอน่าจะแทงหน้าอก แบบนั้นเราทุกคนจะได้เป็นอิสระ"

โจวกุยช่านเหมือนไม่รู้สึกเจ็บที่ไหล่ ดึงมีดออกแล้วโยนทิ้งไป

หนานจิ่นผิงลุกขึ้นเพื่อหากล่องปฐมพยาบาล แต่ทันทีที่ก้นห่างโซฟากลับต้องนั่งลงไปอีกครั้ง

ทำไมเธอถึงมองหากล่องปฐมพยาบาลด้วย? อย่าที่ชายคนนั้นพูด ถ้าเขาตาย ทุกคนก็เป็นอิสระ

โจวกุยช่านสังเกตเห็นท่าทางของเธอ ค่อยๆลดสายตาลงและยื่นมือออกไปเพื่อดึงเธอเข้ามา

"คุณกำลังทำอะไร?!"

หนานจิ่นผิงสะดุ้ง จากนั้นเขาก็จับมือเธอพร้อมกับปากกาดำบนโต๊ะ

"ฉันไม่เซ็น! ฉันไม่เซ็น!"

หลังจากรู้ว่าชายคนนี้กำลังจะทำอะไร เธอก็ถอยห แต่การหลบหนีท่างอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับโดนโจวกุยช่านขวางไว้

ชายคนนั้นจับมือเธอก่อนจะลงชื่อบนใบสัญญา

หนานจิ่นผิงดิ้นรนแรงจนเหงื่อท่วมตัว เธอกัดริมฝีปากมองสัญญาที่ลงนามแล้วก็หันกลับไปตบหน้าเขา

โจวกุยช่านไม่ได้พูดอะไร เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ

หนานจิ่นผิงถอยหลัง เธอคิดว่าเธอถูกจำคุกไม่กี่ปีก็ได้ฝึกจนไม่กลัวอะไร แต่พอโดนชายคนนี้จ้องมอง เธอกลับเหงื่อไหลออกมาจนท่วมตัว