ตอนที่ 105 ฮ่อฉวนสือ เราหย่ากันเถอะ

"ใช่หรือไม่ใช่ ก็ไม่สำคัญ"

ฮ่อฉวนสือทิ้งคำพูดก่อนอุ้มสือฮว่าออกจากบ้านไป

สือฮว่ายังคงมีไข้ เข็มฉีดยาถูกดึงออกแล้วและตอนนี้เธอก็นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเงียบๆ

ฮ่อฉวนสือก้มหน้ามองนิ่งๆแล้วให้หนานสือขับรถ

รถจอดที่เฉียนสุ่ยวาน เขาอุ้มสือฮว่าไปวางถึงเตียงแล้วเรียกหมอให้มาฉีดยาใหม่

"ฉางอัน..."

สือฮว่าส่งเสียงร้องและหางตาชื้น

ฮ่อฉวนสือชะงัก ดวงตาหรี่ลง

สือฮว่ายังไม่ได้สติและกำลังอยู่ในความฝัน ในฝันเธอเดินมาไกลแต่มารู้ทีหลังว่าเธอซ่อนตัวอยู่ในอดีตและไม่ยอมที่จะออกมา

"ฉางอัน...ฉันเหนื่อยมากเลย..."

น้ำตาที่หางตาไหลลงมาหนักแล้วกัดริมฝีปากเบาๆ

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว แต่งงานกับเขา มันทนไม่ได้จริงๆเหรอ? ในฝันยังจะไปเรียนผู้ชายคนอื่นอีก

จู่ๆความโกรธที่อธิบายไม่ได้ก็สุมอก เขาอยากจะทำให้เธอหายใจไม่ออกซะจริง

หมอเดินตัวสั่นเข้ามา รู้สึกอุณหภูมิในห้องต่ำก็ไม่กล้าพูดอะไร เขาเจาะเข็ม ป้อนยา จากนั้นก็จากไป

มีส่วนผสมที่กดจิตในยา ไม่นานสือฮว่าก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งถึงเที่ยงคืน ยาของเธอก็หมดลง ฮ่อฉวนสือถอดตัวยาแล้วเอาผ้านวมไปคลุมตัวเธอ จากนั้นก็กลับห้องตัวเอง

สือฮว่าหลับสนิทจนถึงบ่ายของวันรุ่นขึ้น เธอถึงตื่น

เมื่อเห็นเพดานที่คุ้นเคย เธอก็ตกตะลึง ฮ่อซือหนานส่งเธอกลับมาเหรอ?

ความทรงจำของเธอยังหยุดตรงฮ่อซือหนาน ในตอนนั้นเธอปวดหัวมาก ตัวร้อนเหมือนจะไหม้ ไม่คิดว่าตื่นขึ้นมาจะกลับมาถึงเฉียนสุ่ยวาน

เธอลูบหัว ลุกขึ้นแต่งตัว

เธอน่าจะไม่สบาย แต่โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์เลยไม่ต้องไปทำงาน

หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอก็เดินลงไปชั้นล่าง

ฮ่อฉวนสือนั่งอยู่บนโซฟา พลิกดูหนังสือพิมพ์ในมือนิ่งๆ

สือฮว่าไม่ได้ทักทายเขา แต่เดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหานมดื่ม

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว ดื่มนมตอนท้องว่างมันไม่ดีต่อสุขภาพ

หลังจากที่สือฮว่าดื่มนมเสร็จก็รู้สึกอิ่มขึ้นมานิดหน่อย

เธอจะกลับขึ้นชั้นบนก็ได้ยินเสียงชายคนนั้น "เรื่องเธอกับฮ่อซือหนาน จะไม่หน่อยอธิบายเหรอ?"

ดวงตาของฮ่อฉวนสือเป็นประกาย เขาไม่ได้โง่ ผู้หญิงคนนี้จงใจเมินเขา

มุมปากสือฮว่ากระตุกโค้ง คงเพราะยังไม่สบายอยู่หน้าก็เลยซีด

ผิวของเธอขาวมากอยู่แล้ว พอป่วยก็เหมือนผีเสื้อที่สั่นเทาและจางหายไป

"ฉันต้องอธิบายอะไร?"

คุณมีสิทธิ์อะไรให้ฉันอธิบาย?

เธอถามในใจและคิดจะเดินขึ้นไปชั้นบน

ฮ่อฉวนสือจับเธอได้และดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนเขา

สือฮว่าเซและนั่งลงบนตักเขา ท่าทางของพวกเขาค่อนข้างใกล้ชิดกัน

"สือฮว่า ฉันเคยพูดแล้วว่าภายในสองปีไม่ว่าเธอจะคิดยังไงก็ควรเก็บไว้ เธอคือภรรยาของฉัน"

สือฮว่าค่อยๆลดสายตาลงและไม่คิดจะโต้เถียงเรื่องนี้

ผู้ชายมักให้ผู้หญิงรักษาสัญญาเท่านั้น แต่กลับไม่เคยพูดถึงตัวเอง

"ฮ่อฉวนสือ เราหย่ากันเถอะ"

ประโยคนี้เบามาก แต่เหมือนฟ้าร้องข้างหูฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือคิดว่าตัวเองฟังผิดไป เขาเลยถามกลับ "อะไรนะ?"

สือฮว่าสูดหายใจเข้าลึกๆ และหลังจากพูดไป เธอก็รู้สึกโล่งใจ "ฉันบอกว่าเรามาหย่ากัน อาการป่วยของคุณยายก็ดีแล้ว ฉันไม่พึ่งตระกูลฮ่อแล่ว ถ้าคุณคิดว่าเสียเปรียบ ฉันจะหาเงินมาคืนคุณ ไม่ให้ขาดแม้แต่สตางค์เดียว การแต่งงานที่ผูกมัดเราเข้าด้วยกันนั้นไม่จำเป็นแล้ว คุณไม่สบายใจ ฉันเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน"

ฮ่อฉวนสือมองเธอ เพียงจ้องมองเธออย่างเงียบๆ

ปากของเธอเปิดและปิด สีแดงสดใสแต่ก็ไม่ละความพยายามที่จะพ่นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจออกมา

เพื่อตามหาสร้อยข้อมือที่หายไปของเธอ ต้องไปช่วยหญิงที่ไม่ได้อยากช่วยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับไปคาสิโนกับฮ่อซือหนาน

เธอป่วยก็ยังอยู่กับฮ่อซือหนาน ไม่สนใจตัวตนของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอเคยคิดถึงเขาบ้างไหม? ถึงเขาจะอยู่ในโรงพยาบาล เขาก็จะไม่หนาวสั่นเหมือนตอนนี้

เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่นิ่งขนาดนี้ นิ่งจนใกล้คำว่าเลือดเย็น

เขารู้สึกว่าเหมือนเลือดในกายของเขาเย็นตัว หัวใจมีรูโหว่เต็มไปด้วยลมหนาว

"หลังจากการหย่าแล้วฉันจะออกจากจิงตูและจะไม่มาตอแย รบกวนคุณอีก สุขภายยายไม่ดี คงไม่ชอบใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ฉันจะเขียนใบแจ้งหนี้ เงินที่ใช้ในการรักษาพยาบาล ฉันจะคืนให้ ฮ่อฉวนสือ คุณก็พิจารณาหน่อยแล้วกันนะ"

ทุกครั้งที่สือฮว่าพูดออกมา ก็รู้สึกอุณหภูมิในห้องจะลดลงไป

ฮ่อฉวนสือยื่นมือออกมาและบีบคางของเธออย่างแรง "สือฮว่า ฉันล่ะอยากจะเปิดร่างกายเธอดูจริง อยากจะรู้เธอจะมีหัวใจไหม"