ตอนที่ 113 เขาเคยใจร้อนมากมายนับไม่ถ้วนในชีวิตนี้

หนานสือไม่พูดอะไรอีกและตามหลังเขา

สือฮว่า นอนหลับสนิทมาก เธอคิดว่าตัวเองจะนอนไม่หลับแล้ว แต่ทันทีที่แตะหมอนเธอก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

เมื่อนตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น

ถงเหยียนรออยู่ข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อท่านประธานได้ออกไปแล้ว แต่คุณหนูสือยังคงนอนหลับอยู่ ไม่รู้ว่าทั้งสองจะโกรธกันไปถึงเมื่อไหร่

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวข้างในเธอจึงเคาะประตูอย่างตื่นเต้น" คุณหนูสือ คุณตื่นแล้วเหรอ เราควรจะออกเดินทางกลับจิงตูแล้วนะ"

สือฮว่าตอบกลับจากภายในและหลังจากล้างหน้าอย่างช้าๆแล้วก็เปิดประตูห้อง

ถงเหยียนพูดอย่างใจจดใจจ่อ "เราออกเดินทางตอนนี้กันเถอะบางทีเราอาจยังทันไปเจอท่านประธานพวก"

สือฮว่าขมวดคิ้วและวางมือลง "ถงเหยียน"

เธอเรียกอย่างเคร่งขรึม ถงเหยียนอดไม่ได้ที่จะทำหน้าจริงจังขึ้นมา" คุณหนูสือมีคำสั่งอะไร?"

"ฮ่อฉวนสือ ขอให้คุณมาเป็นผู้คุ้มกันของฉัน แล้วยังให้คุณตรวจสอบชีวิตประจำวันของฉันด้วยเหรอ?"

ถงเหยียน ถูกเธอสำลักและไม่สามารถพูดอะไรได้

สือฮว่าเหล่ตาและบีบมุมปากอย่างเย็นชา" ไม่ว่านายของเธอจะเป็นใคร ทันทีที่เธออยู่เคียงข้างฉันก็อย่าคิดถึงคนอื่น แม้ว่าเธอจะเป็นตาของฮ่อฉวนสือ จริงๆก็เถอะ ก็ไม่ต้องแสดงชัดเจนขนาดนั้นปละทำให้ฉันไม่สบายใจ "

ถงเหยียนก้มหน้าและหยุดพูด

สือฮว่า เดินผ่านเธอแล้วเดินลงไปชั้นล่าง

ชั้นล่าง ฉีเยี่ยน กำลังอ่านหนังสือด้วยมือเดียวอยู่ ทั้งร่างกายดูขี้เกียจมาก

สือฮว่าหยิบหนังสือในมือของเธอมาและพบว่ามันเป็นภาษาต่างประเทศทั้งหมดและไม่มีการแปลใด ๆ เธอเลิกคิ้วขึ้นมา

ฉีเยี่ยน โค้งงอปากของเขา "ไม่น่าเชื่อใช่ไหมล่ะ?"

สือฮว่า วางหนังสือลง "มันไม่น่าเชื่อจริงๆ ถ้าฉันจำไม่ผิดคะแนนภาษาอังกฤษของคุณไม่เคยเกิน 30 คะแนน"

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ ฉันก็คิดว่ามันน่าเบื่อมาก ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงชอบมันมาก"

น้ำเสียงของเขาเจ้าเล่ห์ แต่ความสงสัยในคิ้วของเขาเป็นเรื่องจริง

ก่อนที่เขาจะตอบ เขาหยิบหนังสือและวางลง "ไปกินข้าวกันเถอะ"

อาหารมื้อนี้ ทุกคนกินอย่างเงียบ ๆ

หลังจากทานอาหารเสร็จ สือฮว่า ก็กลับไปที่โรงแรมเพื่อเก็บของจากนั้นก็ไปสนามบิน

ฉีเยี่ยน มาส่งเป็นการส่วนตัว ดวงตาของเขาเหม่อลอยและจมดิ่งราวกับว่ามีอะไรจะพูดอีกมากมาย แต่สุดท้ายมันก็ลดลงเหลือเพียงสองคำ "รักษาตัวด้วย"

เขาเคยใจร้อนมากมายนับไม่ถ้วนในชีวิตนี้ และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะลอกออกจากอกของเขาใส่ความรักเล็ก ๆ นี้เข้าไปในส่วนที่อบอุ่นที่สุดในหัวใจของเขา และปล่อยให้มันได้รับบาดเจ็บใดๆและจะไม่ปล่อให้ปนเปื้อนจากฝุ่นละออง

เขาไม่เคยหักห้ามความคิดของตัวเอง แต่มีเพียงอยู่ตรงหน้าสือฮว่า ยับยั้งทุกอย่างแม้ว่าจะคิดถึงอย่างหนัก ก็จะเบาๆ เป็นลมเหมือนคนที่หิวโหยมาหลายวันที่ได้กลิ่นควันทำอาหาร แต่ก็รู้ว่านั่นคือ ไม่ใช่ของเขาเอง

ในตอนนี้เขาพูดว่า "รักษาตัวด้วย" อย่างเบา ๆ แต่สิ่งที่เขาอยากจะพูดจริงๆคือ "พาฉันไปด้วย"

"ต่อไปถ้าคุณมาจิงตูฉันจะเลี้ยงคุณแน่นอน"

สือฮว่าเป็นคนเคร่งขรึมมากและครั้งนี้เธอมาที่นี่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น ๆ มากมายเธอรู้สึกเสียใจมาก

ฉีเยี่ยนยิ้มและลูบผมรอบ ๆ หูของเธอ" โอเค เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ถ้าฉันไปเธออย่าเสียใจละ"

สือฮว่า รู้สึกเสมอว่ามีความหมายอื่นในคำพูดของเขา แต่ตอนนี้เขาขี้เกียจที่จะศึกษาเพราะเขาต้องผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยแล้ว

ฉีเยี่ยน ยืนอยู่ที่เดิมและไม่ได้ก้าวไปไหนจนกว่าเขาจะไม่เห็นเงาของเธออีกต่อไป

กู่โม่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วก็ก้าวไปข้างหน้าทันที "บอส ชุดสินค้านั้นถูกดักโดยพวกเราแล้ว คุณคิดยังไงกับมัน?"

"ฆ่าทิ้งทั้งหมด"

ฉีเยี่ยน หันตัวกลับ ไหนจะมีสง่างามอยู่อีก ดวงตาสีแดงฉานของเขาราวกับว่าอากาศถูกจุดไฟโดยเขา

"โอเค"

กู่โม่รู้สไตล์ของเขาและไม่เคยไว้ชีวิตใคร ถ้าคน ๆ นี้ยังคงมีความเป็นมนุษย์อยู่นิดๆนั้นก็คือตอนที่มีต่อสือฮว่า

น่าเสียดายที่ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะไม่เข้าใจ

สือฮว่า ไม่เข้าใจจริงๆ เธอไม่ได้ติดต่อกับ ฉีเยี่ยน ในโรงเรียนมัธยมมากนัก ตอนนั้นพวกที่ผลการเรียนดีจะเกลียดพวกนังเลงอย่าง ฉีเยี่ยน แต่เธอไม่เคยเกลียดเขาเลยบางทีเธอก็เป็นคนที่ดื้อรั้นใน กระดูกของเธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับพวกเขา

เลือดในกระดูกของชายหนุ่มและคิ้วที่เย็นชาล้วนเป็นการต่อสู้เล็กน้อยเพื่อต่อต้านโลกใบนี้

สำนักงานใหญ่จิงตูตี้เซิ่ง

มีลายมือบนแก้มของหวี๋ม่าน เพราะเธอกลับมาก่อนเวลาหวี๋ห้าวเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับสือฮว่าแตกสลายและทนไม่ได้ที่จะตีเธอ

สิ่งนี้ทำให้เธอโกรธเล็กน้อย แต่เธอที่กำลังจะกลายเป็นลูกพี่ลูกน้องคนต่อไป ทำไมต้องสนใจด้วย

เธอคิดเช่นนี้เมื่อเห็นเจียงหยิงเดินเข้ามา

เจียงหยิง เดินตรงมาตรงหน้าเธอและวางจดหมายย้ายตำแหน่งไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ "นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากท่านประธานจากนี้ไปคุณจะไม่ได้เป็นสมาชิกของฝ่ายกฎหมายอีกต่อไป ไปชั้นล่างสุด"

ชั้นล่างสุด?