ตอนที่ 115 ฉันจะบังคับ

"ถ้าคุณไม่มีความสุขเพราะความสัมพันธ์ของฉันกับมู่หวั่นโจว ฉันจะไม่คบหากับเธออีก แต่คุณก็ต้องสัญญากับฉันว่าจะรักษาระยะห่างจากผู้ชายคนอื่น สิ่งที่คุณพูดเมื่อคืนค่อนข้างถูกต้อง ฉันไม่ได้ควบคุมประพฤติตัวฉันได้ดีก่อน ไม่มีคุณสมบัติที่จะถามอะไรขอคุณ แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว "

สือฮว่า ลดสายตาลงผู้ชายคนนี้หมายถึงอะไรกันแน่? ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเป็นเพียงความสัมพันธ์ตามสัญญาทำไมเขาต้องทำขนาดนี้?

เขาชอบมู่หวั่นโจวไม่ใช่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นเธอรับร่างที่ไร้เดียงสาของเธอ แต่ตอนนี้เธอสาบานต่อหน้าเธอ ไม่มีจิตสำนึกจริงๆ

"ไม่ล่ะ"

เธอมองเข้าไปในตาของเขาและต้องการสำรวจอะไรบางอย่าง แต่มันก็ไร้ผล "คุณไม่จำเป็นต้องยืนยันอะไรในฐานะภรรยา ที่สัญญาก็ไม่ได้กำหนดว่าเราควรเข้าไปยุ่งในกิจการส่วนตัวของอีกฝ่าย คุณไม่ยุ่งกับฉัน ฉันไม่ยุ่งกับคุณ ทั้งนั้นทุกคนก็มีความสุข "

"รู้ได้ยังไงว่าฉันมีความสุข"

เสียงของ ฮ่อฉวนสือ เย็นชามากและมีร่องรอยของสีแดงสดอยู่ทั่วดวงตาของเขา

"แล้วคุณต้องการอะไร?" สือฮว่าก็โกรธเช่นกันใบหน้าของเขามืดลงมาก

ทำไมตอนที่อยู่กับมู่หวั่นโจว เขาไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย?

เมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าของเขาตอนนี้เธอก็นึกถึงเสียงที่เธอได้ยินในวันนั้นเหมือนคำสาปที่รบกวนเธอ

"ฉันเองที่ควรถามคุณ สือฮว่า คุณต้องการให้ฉันทำอะไร?

สือฮว่า ยืนขึ้นดวงตาของเขาเย็นชา "ฮ่อฉวนสือ ฉันไม่ได้ขอให้คุณทำอะไร ฉันแค่หวังว่าเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกัน"

"อย่ายุ่งกับคุณ เพื่อให้คุณกับฉีเยี่ยนอยู่ด้วยกันเหรอ?"

มีกลิ่นของปืนอยู่ในคำพูดของทั้งสองคนและบรรยากาศในห้องโถงก็มืดลงทันทีราวกับว่ามีเมฆมืดปกคลุม

สือฮว่า หายใจเข้าลึก ๆ " ไม่งั้นล่ะ จะให้ฉันฝากอนาคตของฉันไว้กับคุณเหรอ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าสัญญาของเราเหลือแค่สองปีและหลังจากสองปีเราก็หย่ากัน คุณก็เป็นคนผ่านที่ดีที่สุดในชีวิตที่ยืนยาวของฉัน ฉันก็เป็นแค่ลมพัดผ่านหู เราไม่ต้องสร้างปัญหาให้น่าเกลียดเกินไป และเรื่องบางอย่างก็บังคับกันไม่ได้ "

"ฉันต้องการบังคับมัน"

ดวงตาของชายคนนั้นเปล่งประกายและสือฮว่าก็อดไม่ได้ที่จะถอยกลับออกไปร่องรอยแห่งความกลัวในดวงตาของเขา

ทันใดนั้นเอวของเธอก็ร้อนขึ้นและปรากฎว่าเป็นมือของเขาที่โผล่ขึ้นมา

"สือฮว่าอย่าทำให้ฉันโกรธ ฉันยอมไปแล้ว"

สือฮว่า รู้สึกว่ามือของเขาเหมือนไฟและเมื่อทั้งสองคนอยู่ใกล้กันในเวลานี้เธอก็สามารถดมกลิ่นตัวของเขาได้อย่างชัดเจน

" ฉันกับฉีเยี่ยนเป็นแค่เพื่อนกัน"

แม้ว่าเธอจะพูดคำเหล่านั้นอย่างไร้ยางอาย แต่เธอกับฉีเยี่ยนบริสุทธิ์และเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ

ฮ่อฉวนสือ ปล่อยมือ ไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าวเย็นต่อ ลุกขึ้นและไปที่ชั้นสอง

สือฮว่า ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในทันใดนั้นเธอคิดว่าฮ่อฉวนสือ กำลังโกรธและออร่าที่เปล่งออกมานั้นน่ากลัวจริงๆ

เธอขอให้คนรับใช้เอาอาหารเก็บลงไป และกลับไปที่ห้องของเธอ

จิตใจของเธอสับสนมากสักพักก็ได้ยินเสียงในโรงพยาบาล สักพักก็ได้ยินเสียงที่ฮ่อฉวนสือ พูด มันรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด

เธอรีบล้างหน้าเสร็จแล้วกินยานอน1เม็ดหลับและหลับไปเลย

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอจงใจหลีกเลี่ยงเวลาทำงานของ ฮ่อฉวนสือ และไปโรงพยาบาลของ ฮ่อซือหนาน หลังอาหารเช้า

เธอเปิดประตูวอร์ดและเธอจึงได้รู้ว่าฮ่อซือหนานได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้

"พี่สะใภ้"

เมื่อฮ่อศือหนานเห็นเธอมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

ศือฮว่า นั่งลงพร้อมกับขมวดคิ้วและพบว่าขาของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลยกเว้นมือและศีรษะไม่มีที่อื่นให้ขยับได้

"บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้เลยเหรอ"

ฮ่อซือหนาน เม้มริมฝีปากเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร" พี่สะใภ้ ฉันรู้สึกตื้นตันใจมากที่คุณสามารถมาเยี่ยมฉันได้ และดูเหมือนว่ามือของคุณจะได้รับบาดเจ็บด้วยเช่นกันเราทุกคนเป็นผู้ป่วย ถ้าคุณต้องการ นอนลงบนเตียงของฉันมาคุยกันเกี่ยวกับอุดมคติของชีวิตสักอย่าง "

สือฮว่ามองบนให้เขา ยังปากดีอยู่ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรร้ายแรง

เธอวางผลไม้ที่เธอนำมาไว้ข้างๆ "ดูว่าครั้งหน้าคุณจะกล้าซิ่งรถอีกไหม"

ฮ่อซือหนานหรี่ตาลง" ไม่กล้าแล้ว ต่อไปจะไม่แตะรถอีกแล้ว"

เสียงของเขาคลุมเครือเล็กน้อย แต่ ศืออว่าไม่ได้ยิน

เธอไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป หลังจากวางผลไม้แล้วเธอก็ลุกขึ้นเพื่อจะออกไป แต่ทันทีที่เดินไปที่ประตูเธอก็ได้ยินเสียงของฮ่อซือหนาน

" พี่สะใภ้ ระวัง มู่หวั่นโจว"

สือฮว่า ลดสายตาของเขา ฮ่อซือหนาน กำลังเตือนเธอ การลอบสังหารนี้เกี่ยวข้องกับ มู่หวั่นโจว หรือไม่?

เธอเดาไว้นานแล้ว แต่ขอบคุณสำหรับความกรุณาของคุณ "อืม"

หลังจากที่ สือฮว่า จากไป ฮ่อซือหนานก็จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความงุนงง เขาไม่ได้หลอกลวงเธอ กงมู่ป๋าย จะจัดการสือฮว่า เป็นเพราะ มู่หวั่นโจว ดังนั้นเขาจึงถูกต้องที่จะให้ สือฮว่า ระวังมู่หวั่นโจวไว้

ด้วยวิธีนี้ สือฮว่า จะไม่เชื่อใจลูกพี่ลูกน้องของเธอมากอีกต่อไป

เขายิ้มหน้าซีดและค่อยๆกำมือของเขาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้านวม

ทันทีที่ สือฮว่า เดินออกจากโรงพยาบาลเธอก็เห็นเฉียวหยู เฉียวหยูซีดเซียวกว่าเดิมมาก ใบหน้าของเขามีเหงื่อออกและเมื่อเธอเห็นเธอ เธอก็ถอยหลังด้วยความตกใจ

เธอถือถุงสีขาวในมือซึ่งเต็มไปด้วยยา

" สือ ... สือฮว่า"