ตอนที่ 132 อย่าหาว่าถือเป็นพี่น้องแล้วจะไม่เตือนนายนะ

ซิ่วหยูผงะไปครู่หนึ่งแล้วก้าวเดินเข้าไปไม่ใส่ใจ "ฉันว่าฉวนสือ คงไม่มั้ง เปลี่ยนเป็นคนขี้เหนียวขนาดนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่ข้าวก็ไม่ให้ฉันกิน"

พูดไปเขาก็เดินไปทางห้องครัว เห็นสือฮว่าที่กำลังง่วนอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน เขาก็รู้สึกว่าตาตัวเองบอด

"เห้ย! สือฮว่า?!!!"

พอสือฮว่าได้ยินเสียงนั้นก็หันไปพร้อมกับถือไม้พาย เห็นเป็นเขาใบหน้าก็มืดมนขึ้นมาทันที

ซิ่วหยูที่เคยโดนสือฮว่าสั่งสอน ฝีเท้านั้นทำเขาเจ็บปวดไปหลายวัน ตอนนี้นึกถึงยังหวั่นๆ

ผู้หญิงอารมณ์รุนแรงคนนี้กำลังทำอาหาร??

เขาหันหน้าไปมองฮ่อฉวนสือและอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้ "ฉวนสือ นายเก่งมาก ฝีมือควบคุมคนใช้ได้เลย นายตอนนี้ก็สอนฉันหน่อยสิ สอนวิธีควบคุมผู้หญิงอย่างสือฮว่า"

ซิ่วหยูเต็มไปด้วยความชื่นชมแล้วนั่งบนโซฟาอย่างนอบน้อม

ฮ่อฉวนสือเหลือบมองเขาแล้วขมวดคิ้ว "ถ้าไม่มีอะไรนายก็กลับไปได้แล้ว"

"อย่าน่า สือฮว่าทำอาหารนี่ไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ ฉันต้องกินก่อนแล้วค่อยกลับสิ"

ใบหน้าฮ่อฉวนสือมืดมน สือฮว่าทำอาหารใช้มือข้างเดียวยังนับครั้งได้ แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึง?

ซิ่วหยูมองความคิดของเขาออก ยกขาขึ้นก่อนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ "ดูท่าทางขี้งกของนาย ก็แค่อาหารมื้อเดียว ถ้าไม่รู้ล่ะก็คงคิดว่านายเป็นเด็กสือฮว่า"

โดนเขาพูดแทงใจ ฮ่อฉวนสือก็ไม่ได้โต้กลับ

เขาได้กลิ่นควันเข้าจมูก น้ำเสียงก็เย็นลง "ดับควันซะ"

ซิ่วหยูเลิกคิ้วและเลื่อนเข้าไปข้างใน "ไม่ ฉวนสือ อย่าหาว่าถือเป็นพี่น้องแล้วจะไม่เตือนนายนะ ท่าทางนายตอนี้มันทำให้ฉันคิดว่านายรักสือฮว่าไปแล้วจริงๆ"

"รักแล้วทำไม?"

ดวงตาของซิ่วหยูฉายแววอันตราย รูม่านตาลึกล้ำดูแปลกประหลาดในชั่วพริบตา "สือฮว่าเหมือนกับเธอมาก เย็นชาและมีเหตุผล จุดจบนายจะเหมือนกับฉัน และฉันไม่อยากเห็นแบบนั้น"

ฮ่อฉวนสือลดสายตาลง แน่นอนว่าเขารู้ที่หลายปีมานี้ซิ่วหยูประสบกับอะไรบ้าง เพราะผู้หญิงคนนั้นจนเกือบทิ้ง สุดท้ายเขาก็โดนทรยศ และหยุดอาชีพลง

"ไม่มีทาง"

เขาตอบเสียงเรียบ ซิ่วหยูอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่สือฮว่าก็มาเสิร์ฟอาหารแล้ว

เขาลุกขึ้นไปนั่งลงที่โต๊ะ

ฮ่อฉวนสือมองเขาแต่ก็ไม่ได้ไล่ไป

สือฮว่านั่งลงและคีบกุ้งลงในชามของฮ่อฉวนสือ "คุณสามี คุณลองชิมอันนี้ดู"

ซิ่วหยูจับตะเกียบแน่น บางทีเขาก็ไม่ควรอยู่

เขาเห็นฮ่อฉวนสือกำลังจะกินกุ้งก็รีบเอื้อมมือไปห้ามเขา "เดี๋ยวก่อน ฉวนสือ นายไม่ใช่คนรักสะอาดเหรอ แล้วก็ทนไม่ได้ที่คนอื่นหยิบอาหารให้ บอกว่าตะเกียบมีน้ำลาย มันสกปรกน่ะ"

สือฮว่าชะงัก แต่ก่อนหน้านี้เธอเคยคีบให้ตั้งหลายรอบ เขาไม่ชอบจริงๆงั้นเหรอ?

ใบหน้าฮ่อฉวนสือไม่บ่งบอกอารมณ์ ก่อนจะคีบกุ้งกิน "ฉันไม่ได้พูด"

ซิ่วหยูย่นจมูกด้วยความโกรธ "นายมันมั่ว!"

ก่อนหน้านี้คนนี้พูดไว้อย่างจริงๆจังแต่ตอนนี้กลับมาเปลี่ยนเอาดื้อๆเนี่ยนะ!

ใบหน้าของเขาปรากฎรอยยิ้มขึ้นฉับพลันแล้วก็คีบกุ้งวางลงในชามฮ่อฉวนสืออย่างรวดเร็ว

บรรยากาศบนโต๊ะมืดมนลงทันทีราวกับว่าภูเขาลูกใหญ่กดทับลงมาจนอากาศบางลง

ฮ่อฉวนสือปล่อยไอเย็น ตะเกียบในมืออีกนิดก็โดนเขาหักแล้ว

สือฮว่าจ้องซิ่วหยู คนนี้วุ่นวายซะจริง เธอล่ะหมดคำจะพูดก็คีบกุ่งนั่นมา "คุณสามี ถ้าคุณไม่ชอบ งั้นฉันกินเองแล้วกัน"

พูดไป เธอก็กำลังจะคีบกุ้งเข้าปากแต่โดนฮ่อฉวนสือปัดไป

"สกปรก"

คำๆเดียว ทำให้ซิ่วหยูรู้สึกราวกับว่าลูกศรนับพันแทงเข้ามาในหัวใจของเขา

"ฮ่อฉวนสือ! นายนี่มันดื้อด้าน!"

"ถ้าอึดอัด นายจะไปก็ได้นะ"

สิ่งฮ่อฉวนสือพ่นออกมานั้นโหดร้ายและไร้ความปรานี จนทำซิ่วหยูหยุดเถียง เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างแค้นเคืองและคิดว่าเขาต้องอยู่ต่อ

ความสัมพันธ์ระหว่างสือฮว่ากับฮ่อฉวนสือทำเขาตกใจ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่สามารถหัวเราะพูดคุยข้างๆฮ่อฉวนสือได้ แม้แต่มู่หวั่นโจวยังต้องสุภาพ

เขามึนและไม่ได้พูดอะไร คิ้วขมวดมากขึ้นจนสุดท้ายก็กินข้าวจนหมดด้วยใบหน้าที่ดูไม่ได้

เขาไม่ได้อยู่เล่นนานก็รีบจากไปทันที

สือฮว่าส่งเรื่องยุ่งๆบนโต๊ะให้กับคนรับใช้แล้วพูดเรื่องเจียหัวกับฮ่อฉวนสือ

"แก้ได้ไหม?"

ฮ่อฉวนสือลูบศีรษะของเธอเบาๆ หาดูได้ไม่บ่อยนัก จนทำให้สือฮว่าถึงกับชะงัก "ตอนนี้ยังไม่เป็นไร"

"งั้นก็ดีแล้ว"

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองกำลังคุยกันเกี่ยวกับธุรกิจ แต่บรรยากาศกลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

สือฮว่าลุกขึ้นหาว ช่วงนี้ยุ่งมาก ต้องรีบพักผ่อนซะแล้ว

ทันทีที่เธออาบน้ำแล้วออกมา ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู พอเปิดออกก็เห็นเป็นหนานสือ

"คุณสือครับ ท่านประธานให้ผมมาเตือนคุณว่าอย่าลืมที่คุณตกลงกับเขาไว้ครับ"

สือฮว่านึกอยู่สักพักใบหน้าก็แดงทันที "เข้าใจแล้ว"

ปิดประตูก็มองที่เธอสวมอยู่ โชคดีที่ชุดนอนนี้เป็นแบบล้าสมัย เพียงเผยแขน แต่ก็เผยขามาหน่อย

เธอเปลี่ยนชุดใหม่ที่คลุมทั้งมือและขาอย่างหนาแน่น

เธอไปที่ห้องนอนฮ่อฉวนสือด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ ประตูไม่ได้ล็อค เธอก็ผลักเข้าไปทันที