ตอนที่ 138 คุณสามี คุณตกลงเเล้วใช่ไหม

"มู่ป๋าย ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ปล่อยฉันไป คนพวกนั้นน่ากลัวมากเลย ขอบคุณนะ"

มู่หวั่นโจวอิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความอ่อนโยนจากผู้ชายคนนี้เลย ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ดวงตาของกงมู่ป๋านฉายแววดูถูก เขาเอื้อมมือไปจับคางของเธอ "คุณมู่ต้องการให้ฉันช่วย ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนนะ"

มู่หวั่นโจวตัวแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง แต่ก่อนเขาไม่เคยร้องขออะไรที่มากเกินไปอย่างนี้

เธอไม่ใช่คนที่เขารักที่สุดเหรอ?

เธอแสร้งทำเป็นนิ่ง อ่อนแรงในอ้อมแขนของเขา "ที่คบกับคุณเหรอ? ได้ ฉันสัญญา"

ถึงตอนนี้เธอก็ยังคงมั่นใจในตัวเองมาก

กงมู่ป๋ายเกือบจะหัวเราะออกมาแล้วออกแรงมากขึ้น

คางของมู่หวั่นโจวโดนบีบจนเป็นรอยแดงทันที แต่เธอไม่กล้าพูดอะไร ตอนนี้ชายคนนี้สามารถช่วยชีวิตเธอได้

กงมู่ป๋ายดันหน้าอีกคนให้เผชิญหน้ากับกลุ่มลูกน้องของเขา "เธอน่าจะรู้จักพวกเขาแล้วสินะ เอางี้แล้วกัน เธอเลือกมาสักคน ถ้ายอมนอนกับเขา คืนนี้ฉันจะช่วย เป็นไง?"

ที่แท้ที่เขาพาเธอเข้าเข้ามาในห้อง ไม่ใช่เพื่อช่วยเธอจริงๆ แค่จะทำให้เธออับอาย

มู่หวั่นโจวรู้สึกหนาวจนตัวสั่น มองไปที่ชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ "คุณ...คุณว่าอะไรนะ?"

เธอนึกว่าตัวเองได้ยินผิด ผู้ชายที่เคยรักเธอมากที่สุดจะพูดคำที่เลวร้ายแบบนี้ออกมาได้

"คุณมู่ เธอคงไม่คิดว่าผ่านจากกระสุนพวกนั้นมาแล้วฉันจะยังมีความรักต่อเธอใช่ไหม?"

มู่หวั่นโจวบีบมือแน่น ข้างนอกยังมีคนคอยตามเธอ ถ้าเธอออกไป คงไม่พ้นเงื้อมมือพวกนั้นแน่

แต่กงมู่ป๋ายกลับพูดแบบนี้ออกมา เธอมู่หวั่นโจวจะไปนอนกับผู้ชายตัวหยาบคายพวกนั้นได้ยังไง ฝันไปเถอะ!

เธอไม่เชื่อว่ากงมู่ป๋ายจะมองเธอไปตายได้!

เธอกัดฟันแล้วเปิดประตูห้องแล้วหันกลับไปมองปฏิกิริยาของกงมู่ป๋าย

กงมู่ป๋ายนั่งลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้านราวกับไม่สนใจว่าเธอจะทำอะไร

ใบหน้าของมู่หวั่นโจวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันที เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือที่เห็นสายเรียกเข้าก็ปิดโทรศัพท์และไม่สนใจ

มู่หวั่นโจวได้ยินเสียงจากข้างในก็ใจชา

"คุณมู่ ถ้าคุณไม่ตกลงกับข้อเสนอที่ฉันเพิ่งให้ก็รบกวนอยู่ห่างๆจากเราด้วย"

ใบหน้าของมู่หวั่นโจวปรากฏแต่ความอับอาย แต่ศักดิ์ศรีของการเป็นลูกสาวตระกูลมู่เตือนเธอว่ายังไงก็ต้องไม่ทำตามความตั้งใจของกงมู่ป๋าย!

เธอเปิดประตูด้วยใบหน้าตาซีดเซียวและไปขอความช่วยเหลือจากรปภ.ของร้านอาหาร

"ปัง ปัง ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้น รปภ.ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวก็ล้มลงและไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

มู่หวั่นโจวขาอ่อนและวิ่งหนีด้วยใบหน้าซีดเซียว มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากไล่ตามหลังแถมยังใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

ยังมีคนอื่นๆในร้านอาหาร ทุกคนต่างหนีอย่างเร่งรีบ แต่มือปืนก็ได้เข้ามาและออกตามหาไปทั่วทุกที

มีเสียงไซเรนของตำรวจจากที่ไกลๆและยังมีระยะห่างจากที่นี่ ถ้ารอให้ตำรวจมาจริงๆ เธอก็อาจตกอยู่ในเงื้อมมือของคนพวกนั้นไปแล้ว

มู่หวั่นโจวไม่มีทางเลือกก่อนจะกลับไปห้องที่กงมู่ป๋ายอยู่อย่างน่าอับอาย

กงมู่ป๋ายจุดบุหรี่และเลิกคิ้วมองเธอ

"คุณมู่คิดได้หรือยัง? คิดจะเลือกใครล่ะ?"

มู่หวั่นโจวตัวสั่น ถ้าเธอรู้ว่าตอนนี้จะเป็นแบบนี้ เธอก็จะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับกงมู่ป๋ายแข็งทื่อแบบนี้

แต่โลกนี้ไม่มีวันหมุนกลับ

"มู่ป๋าย..."

เธอเรียกอย่างน่าสงสาร พยายามปลุกความรักที่เขามีต่อเธอ

กงมู่ป๋ายหัวเราะเบาๆ "อย่ามาไม้นี้ดีกว่า เลือกใครก็พูดมาเถอะ"

มู่หวั่นโจวกัดฟัน "ฉันเลือกคุณ มู่ป๋าย ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะให้ฉันไปกับคนอื่นจริงๆ"

"เลือกฉันเหรอ? น่าเสียดายที่ฉันไม่ชอบเธอ ถ้าคุณมู่ยังถ่วงเวลา ฉันจะโยนออกไปตอนนี้ พวกมือปืนข้างนอกคงจะกำลังตามหาเธออยู่ใช่มั้ย?"

มู่หวั่นโจวตกใจกลัวและรีบชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง "ฉันเลือกเขา!!"

ชายที่โดนชี้ดูประหลาดใจและมองร่างกายของเธอ

มู่หวั่นโจวรู้สึกไม่สบายขึ้นมาทันที แต่ตอนนี้มีวิธีอื่นไหมล่ะ?

เธอเกลียดที่เธอไม่ได้ยิงกงมู่ป๋ายสักนัด!

กงมู่ป๋ายหัวเราะแล้วบี้ก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ก่อนพูดกับชายที่โดนเลือก "ฟังชัดแล้วใช่ไหม? ห้องนี้ก็ให้นายกับคุณมู่แล้วกัน ดูแลเธอดีๆล่ะ"

ชายคนนั้นรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วและดึงมือมู่หวั่นโจว

มู่หวั่นโจวรู้สึกคลื่นไส้ อยากจะอาเจียน เธอมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง "กงมู่ป๋าย คุณคิดว่าฉันเป็นตัวอะไรกัน? ผู้หญิงขายตัวเหรอ?"

กงมู่ป่านชะงักฝีเท้าแล้วกระตุกยิ้มอย่างโหดร้าย "แล้วตอนแรกคุณมู่คิดว่าฉันเป็นตัวอะไรล่ะ? เป็นขยะก้อนหนึ่งที่อยากจะทิ้งก็ทิ้งงั้นสิ?"

มู่หวั่นโจวไม่กล้าพูดอะไร ตอนนี้กงมู่ป๋ายเปลี่ยนไปมากแล้ว

ทันทีที่ประตูปิดลง ชายคนนั้นก็ลงมือทันที เธอโดนกดไว้แน่ เกลียดจนดวงตาแดงก่ำ

ด้านนอกยังมีเสียงปืนดังมา กงมู่ป๋ายก้มหน้าจุดบุหรี่และพูดกับคนที่อยู่ด้านข้างว่า "ตำรวจคงจะใกล้ถึงแล้ว ช่วยตำรวจแก้ปัญหาคนพวกนั้นด้วยล่ะ"

คนที่เดินตามเขาพยักหน้าอย่างรวดเร็วและเข้าไปรวมกับฝูงคนในทันที

กงมู่ป๋านยืนอยู่หน้าห้อง และไม่นานก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างใน

ผู้หญิงที่เขาเคยกุมไว้ในอุ้งมือ ตอนนี้โดนลูกน้องเขากระทำ ชีวิตหนอชีวิต

เขาปกปิดความเปล่าเปลี่ยวในดวงตาก่อนจะออกจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่ง ฮ่อฉวนสือกลับมาถึงเฉียนสุ่ยวานแล้ว ทันทีที่เขานั่งลงที่ห้องหนังสือ สือฮว่าก็เดินเข้ามา