ตอนที่ 147 เธอต้องการใช้ความรักกักขังเขาชั่วชีวิต

แน่นอนว่าเขาทำไม่ได้ แม้ว่าทั้งสองจะต้องทรมาน แต่เขาก็ต้องอยู่กับหนานจิ่นผิง

มีเสียงของรองเท้าส้นสูงที่ทางเดินและสัมผัสแห่งความไม่ชอบก็แวบขึ้นมาตรงระหว่างคิ้วของสวี่ฉางอัน เขาเงยหน้าขึ้นและเห็น ถางจิงหรานยืนอยู่ที่นั่น

บุคคลิกของเธอนั้นสูงส่งมาก เพราะเธอเรียนบัลเล่ต์มาตั้งแต่เด็กและดูแลรูปร่างเป็นอย่างดี

ผิวขาวที่ดูเบาบางและมีความหยิ่งผยองระหว่างคิ้ว

"ฉางอัน กลับไปเถอะค่ะ คุณป้าโทรมาแล้ว"

ดวงตาของถางจิงหรานเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ เธอแย่กว่าสือฮว่าตรงไหน ทำไมคนนี้ถึงมี ทำไมในใจของเขาถึงมีแต่สือฮว่า!

"คุณตามผมมา?"

ความรังเกียจในดวงตาของสวี่ฉางอันชัดเจนยิ่งขึ้น เขาเคยบอกผู้หญิงคนนี้หลายครั้งแล้วว่าเขาไม่ชอบเธอและต้องการให้เธอยอมแพ้ไป แต่เธอใช้สิ่งที่เรียกว่าความรัก กักขังเขาไปชั่วชีวิต

ความเสียใจปรากฏขึ้นในดวงตาของถังจิงหรานพลางเม้มที่มุมปาก "ฉันเปล่านะคะ แค่บังเอิญเห็นคุณมาที่โรงพยาบาล"

สวี่ฉางอันก้าวออกไปโดยไม่รอเธอ

ถังจิงหรานหันหน้าไปมองโจวกุยช่าน จากนั้นยิ้มเล็กน้อย "เราขอตัวก่อนค่ะ"

โจวกุยช่านไม่ได้พูด เขาไม่ใช่วันแรกที่เขารู้จักกับถางจิงหราน โดยธรรมชาติแล้วเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนภายนอก

ถางจิงหรานเป็นที่ชื่นชอบของตระกูลถางมากและแม่ของสวี่ฉางอันก็เอาใจใส่เกี่ยวกับการแต่งงานระหว่างทั้งสองฝ่ายมาก ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ปล่อยให้เขาเข้าไปยุ่งกับสือฮว่า ยิ่งไปกว่านั้นการกลับมาในครั้งนี้ ผู้หญิงคนนี้ยังคงต้องการกลับไปที่ตระกูลฮ่อ

สือฮว่าได้มาถึงเฉียนสุ่ยวานแล้ว เธอยืนอยู่ที่ประตู ลูบหัวตัวเองแล้วหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู

วิลล่านั้นเงียบมาก ไม่มีแม้แต่คนรับใช้อยู่ เธอขมวดคิ้วพลางเปลี่ยนรองเท้าที่ทางเข้าและไปที่ห้องหนังสือของฮ่อฉวนสือ

"สามี?"

เธอเรียกแล้วเปิดประตูห้องหนังสืออย่างเงียบๆ ซึ่งไม่มีใครอยู่ข้างใน

เธอลังเลจนมาถึงที่ห้องนอนของเขา ซึ่งเคาะประตูสองครั้งก่อนแล้วค่อยผลักมันออกไป

มีชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ซึ่งไม่ได้ถอดชุดสูทออกและแค่หลับไป โดยนอนตะแคง

ฮ่อฉวนสือไม่เคยนอนหลับแบบนี้ เขาเป็นคนที่มีวินัยในตัวเองมาก

สือฮว่าเดินเข้ามาใกล้และเอามือวางที่หน้าผากเบาๆ ซึ่งไข้ขึ้นจริงๆ

เธอรีบหันกลับไปหายาลดไข้มาสองเม็ดและนำน้ำมาอีกหนึ่งแก้ว จากนั้นเธอถึงค่อยกลับมานั่งข้างๆเขา

"สามี คุณมีไข้ ทานยาหน่อยนะคะ"

ฮ่อฉวนสือลืมตาขึ้นทันที พลางมองเธออย่างเย็นชา

มีหมอกปกคลุมอยู่ในดวงตาสีดำของเขา แต่สือฮว่าก็เห็นถึงการดูถูกและเยาะเย้ยในดวงตาของเขา

อาจจะยังคงโกรธที่เห็นเธอเก็บแหวนนั้นไว้

"ฉันทิ้งแหวนไปแล้ว คุณหายโกรธได้แล้ว กินยาก่อนนะ"

สือฮว่ารู้ดีว่าทุกครั้งที่ฮ่อฉวนสือโกรธก็จะเหมือนกับเด็กที่ต้องถูกพูดเล้าโลม ยิ่งไม่ต้องพูดตอนนี้ที่ยังเป็นไข้อยู่ด้วย

ฮ่อฉวนสือค่อยๆดึงเน็คไทสีดำออกอย่างช้าๆ นิ้วที่ขาวและเรียวยาวของเขาดูสง่างามและมีร่องรอยของความชวนให้ลุ่มหลงที่อธิบายไม่ได้

สือฮว่ากลืนน้ำลาย ผู้ชายคนนี้กำลังจะทำอะไร?

เธอดูเขาถอดสูทและปลดกระดุมออกหลายเม็ดที่คอเสื้ออย่างตาค้าง

เมื่อก่อนนั้นฮ่อฉวนสือไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนเคร่งครัด กระดุมเสื้อเชิ้ตติดจนเม้ดบนสุดเสมอ เสื้อสูทไม่เคยมีรอยยับ มันดูสูงส่งและสะอาดเหมือนดอกบัวหิมะบนเทือกเขาเทียนซาน

แต่ในขณะนี้ ดอกบัวหิมะนี้ถูกย้อมไปด้วยกลิ่นอายของสีแดงฉาน

กระดูกไหปลาร้าของเขามีนั้นเสน่ห์และชวนหลงไหล และมุมปากก็มีรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ซ่อนอยู่

สือฮว่ามองดูจนตกตะลึง ชายหนุ่มรูปงามที่น่าทึ่งแบบนี้ คาดว่าแม้แต่ผู้หญิงก็ไม่สามารถละสายตาไปได้

หากความหนักแน่ของเธอต่ำกว่านี้อีกหน่อย ถ้วยในมือของเธออาจตกลงพื้นได้โดยตรง

มืดมนและน่าหลงใหล

นี่คือฮ่อฉวนสือในเวลานี้

"ป้อนฉัน"

เขาพูดเสียงแหบพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

ดวงตาของเขาเป็นแบบอย่างของดวงตาสีพีช และเมื่อหรี่แบบนี้ก็ทำให้ดรักใคร่มาก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่มีความรักอย่างลึกซึ้ง

สือฮว่าตกใจและรีบป้อนยาเข้าปากของเขา

ฮ่อฉวนสือหันหัวออกด้วยสีหน้าที่เมินเฉย "ป้อนด้วยปาก"

ใบหน้าของสือฮว่าเปลี่ยนเป็นแดงขึ้นทันที ทำไมจู่ๆผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูน่าดึงดูดขนาดนี้......

"สามี คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？"

ตอนนี้ฮ่อฉวนสือยังคงไม่สร่าง ถ้าเธอจูบเขาจริงๆ กลัวว่าผู้ชายคนนี้ตื่นมาแล้วจะหลบหน้ากัน

"สือฮว่า ป้อนฉัน"

ฮ่อฉวนสือเรียกเธอด้วยชื่อและนามสกุล ในที่สุดสือฮว่าก็เลิกกังวลและป้อนยาเข้าปากตัวเองก่อนแล้วค่อยคว่ำมันลงไป

รสขมกระจายอยู่ในปากของทั้งสองคน แต่ฮ่อฉวนสือก็ไม่รังเกียจและโอบเอวของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

สือฮว่าหน้าแดงยิ่งขึ้น เจียดเวลาดื่มน้ำ จากนั้นก็ส่งมอบไปอย่างช้าๆ

มันยากที่จะจินตนาการ คนรักความสะอาดอย่างฮ่อฉวนสือจะอนุญาตให้ผู้หญิงทำเช่นนี้