ตอนที่ 16 กระโดดหน้าต่าง

สือฮว่าตกใจกับเสียงของเขาจึงโดนลงไป อาจเป็นเพราะเพิ่งทำอะไรผิดและในขณะนี้รู้สึกทำผิดต่อสามีของตัวเอง

เธอเดินไปที่ประตูอย่างลังเลและมองเขาด้วยตัวสั่นเทา

" ฉัน ... ขอโทษ สมองของฉันยังเบลออยู่ สิ่วที่พูดไปเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ คุณอย่าเอามาใส่ใจ"

แม้ว่าปกติเธอจะต่อปากต่อคำและดื้อรั้น แต่ในตอนนี้เธอนั้นพูดติดอ่างเล็กน้อยและสมองของเธอก็ดูเหมือนจะติดขัดไปด้วย

ฮ่อฉวนสือขยี้คิ้วของเขาและแปลกใจเล็กน้อยที่ถึงตอนนี้ตัวเองนั้นยังไม่ได้โยนเธอออกไป

สือฮว่าเปียกไปทั้งตัวและมีคราบน้ำกระจายอยู่รอบๆเท้าของเธออย่างรวดเร็ว

เสื้อผ้าที่เปียกโชกเกาะตัวเธอไว้แน่น พอเสื้อผ้าแบบนี้สัมผัสน้ำนั่นก็เหมือนกับไม่ได้ใส่

ฮ่อฉวนสือมองออกไปและไม่ได้มองไปอีก

"ซุปขิงกับยาแก้หวัด กินเองนะ"

สือฮว่าตัวแข็ง เมื่อเธอเห็นชามซุปขิงและยาแก้หวัดที่วางอยู่ข้างๆ

เธอส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว ยกเท้าแล้วเดินไปที่ประตู "ฉันจะกลับไปแล้ว ตอนนี้ต้องดึกมากแล้วแน่"

คุณผู้หญิงถางกำลังรอที่จะจับผิดเธออยู่ ถ้ากลับช้าเกินไป กลัวว่าวันพรุ่งนี้เธอจะถูกขับออกจากบ้านตระกูลฮ่อ

แม้ว่าจะไม่อยากยอมรับก็ตาม แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพึ่งพาบ้านตระกูลฮ่อ แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับการต้อนรับในตระกูล ฮ่อก็ตาม

"เธอแน่ใจเหรอว่าจะกลับไปแบบนี้？"

เสียงของฮ่อฉวนสือเหมือนกับเสียงที่ยืนอยู่ในน้ำแข็งหิมะที่บริสุทธิ์และเยือกเย็น

สือฮว่ามองลงไปที่เสื้อผ้าของตัวเองทันทีแล้วเมื่อเห็นสีชมพูอ่อนที่เผยออกมา ใบหน้าของเธอก็แดงทันที หันกลับไปและเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งแล้วปิดประตูทันที!

เธอยืนพิงประตูและหอบอย่างอ้าปากค้าง รู้สึกว่าใบหน้าของความขายหน้าทั้งหมดนั้นมารวมอยู่ในคืนนี้

เธอมองไปที่กระจกและพบว่าชุดดังกล่าวนั้นโปร่งและอับอายแค่ไหน

ซึ่งเมื่อกี้นั้นเธอคุยกับผู้ชายคนนั้นอยู่นานโดยสภาพนี้ ...

สือฮว่านั่งลงพลางกอดขาทั้งสองของตัวเอง คงไม่สามารถอยู่ในห้องน้ำได้ทั้งคืนหรอกนะ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและต้องการให้เพื่อนนำเสื้อผ้ามาให้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าที่นี้คือที่ไหน

ด้านนอกประตู ฮ่อฉวนสือลดสายตาลงเล็กน้อย เมื่อเห็นซุปขิงและยาแก้หวัดที่ไม่ถูกแตะต้อง ดวงตาของเขาก็เศร้า

เขาก้มไปหยิบกุญแจจากลิ้นชักที่อยู่ด้านข้างแล้วเปิดประตูห้องน้ำทันที

สือฮว่าเดมทีที่พิงกำแพงอยู่ก็เกือบจะล้มไปข้างหน้าหลังจากถูกผลักแบบนี้

เธอรีบดึงผ้าขนหนูอาบน้ำออกจากชั้นวางและพาดไว้บนตัวของตัวเอง

ลูกตาของฮ่อฉวนสือหดตัวลงอย่างแรง นั้นมันคือผ้าขนหนูอาบน้ำของเขา เขาชินกับการที่คนอื่นที่ยุ่งกับของของเขา

เขามีนิสัยรักความสะอาด

เลือดของเขาเดือดพล่านและอารมณ์ของเขาใกล้จะระเบิด

"นี่นาย ขอโทษขอโทษ"

นอกจากขอโทษ สือฮว่าก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอก้มหัวลงและผมของเธอก็ยังมีน้ำหยดอย่างต่อเนื่อง สภาพนั้นดูแย่มาก

แต่แปลกที่ความโกรธของฮ่อฉวนสือนั้นได้หายไปแล้ว

" ออกมากินซุปขิงกับยาแก้หวัดซะ คืนนี้พักที่นี้"

สือฮว่าไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เธอกลับไปสภาพนี้ กลัวว่าคุณผู้หญิงถางนั้นจะโกรธ

เธอดื่มซุปขิงและกินยาแก้หวัดไปหลายเม็ด จากนั้นเธอจึงมองรูปแบบในห้อง

สไตล์สีเทาเข้ม หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานขนาดใหญ่ที่หันหน้าไปทางดวงอาทิตย์สไตล์ ข้างนอกมีแสงไฟนับพันดวง อาจเป็นเพราะอยู่ห่างไกลจากย่านใจกลางเมือง แม้ว่าจะเห็นแสงไฟของบ้านหลายพันหลัง แต่ความวุ่นวายทั้งหมดดูเหมือนจะหยุดอยู่ห่างออกไปร้อยเมตร เท่าที่สายตาจะมองเห็นและเต็มไปด้วยความเงียบ

ทันใดนั้นคำพูดก็โผล่ออกมาจากความคิดในหัวของเธอ สูงเสียดและหนาวเหน็บ

"ก๊อกก๊อก"

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นและฮ่อฉวนสือก็ไปเปิดประตู

หนานสือยืนอยู่นอกประตูและยื่นชุดผู้หญิงมาให้ด้วยความเคารพ " ท่านประธาน นี่คือเสื้อผ้าของคุณสือ"

ฮ่อฉวนสือพยักหน้า รับถุงเสื้อมาแล้ววางไว้ตรงหน้าสือฮว่า

"ใส่ซะ"

สือฮว่าถึงกับผงะ ดวงตาของเธอก็อ่อนลงทันที ชายคนนี้ช่างคิดจริงๆ

เธอรับมาด้วยการก้มหัวและพูด "ขอบคุณ" ด้วยเสียงต่ำ เมื่อเธอเห็นมีเสื้อชั้นในในกระเป๋า ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นอีกครั้ง

ฮ่อฉวนสือไม่ได้พูดอะไรและชี้ไปที่ห้องน้ำ

สือฮว่าเดินเข้าไปอย่างมีไหวพริบและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกโชกออก

ชุดนี้นั้นพอดีมากและเนื้อผ้าก็ดีมาก ทั้งนุ่มและเย็น ราคาคงจะแพลงไม่น้อย

และเธอเคยได้ยินแบรนด์บราตัวนี้ เป็นแบรนด์ใหญ่ต่างประเทศและชึดบนตัวนี้ประมาณ3000กว่าหยวน

แม้ว่าเธอจะหาเงินได้มากมายในตอนที่เรียนมหาลัย แต่ทั้งหมดนั้นก็ถูกทุบเข้าโรงพยาบาลหมด โชคดีที่สือเฉียงให้บัตรที่มีเงิน4หมื่นแก่ ไม่แน่ใจว่าจะเพียงพอที่จะซื้อเสื้อผ้าชุดนี้ไหม

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆและจัดการอารมณ์ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองอารมณ์เสียต่อไป

เปิดประตู ฮ่อฉวนสือยังคงอยู่ข้างนอก เขาถือถ้วยกาแฟในมือและก้มลงมองเอกสารในมือ

"นี่นาย"

สือฮว่าเรียก ฟื้นคืนสู่บุคลิกเดิมของเขา

ฮ่อฉวนสือเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองไปที่ร่างของเธอครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองเอกสารในมือต่อไป

สือฮว่ารู้สึกอายเล็กน้อย โชคดีที่เธอเห็นกระเป๋าของตัวเองอยู่ด้านข้างและดูเหมือนว่าเขาเป็นคนเอาเข้ามา

แม้ว่าเขาจะเฉยเมย แต่ก็ไม่ได้มีจิตใจที่เลวร้าย

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกและหยิบการ์ดสือเฉียงมอบให้เธอออกมาจากกระเป๋า

"ในนี้มี 4หมื่น ไม่รู้ว่าพอซื้อชุดนี้ไหม คืนนี้ขอบคุณนายมาก"

เธอพูดด้วยความจริงใจและวางการ์ดลงบนเตียง

"เอามันคืนไป"

ฮ่อฉวนสือพ่นคำสองคำนี้ออกมาอย่างจืดชืด ปิดเอกสารและมองไปที่เธอ