ตอนที่ 164 หนี้บุณคุณนี้คงคืนไม่หมดแล้ว

เมื่อถางจิงหรานได้ยินการเคลื่อนไหว มุมปากก็โค้ง "คุณป้าคะ อย่าโกรธไปเลยนะคะ เรื่องนี้สือฮว่าเป็นคนเริ่ม ถ้าเธอไม่โทรหาฉางอัน ฉางอันก็คงยังอยู่ที่จิงตู ฉันได้ยินว่าเมื่อคืนหิมะตกหนักมาก ซึ่งภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ คาดว่าฉางอันยังอยู่ระหว่างทาง ถ้าตระกูลสวี๋ส่งคนไปก็ยังสามารถนำตัวเขากลับมาได้

ฮ่อเจิ้งกัดฟันด้วยความเกลียดชัง เมื่อไหร่สือฮว่าคนนี้จะปล่อยฉางอันไปสักที!

เธอโกรธมากจนก้าวเท้าเดินออกไปด้านนอก แต่กลับถูกสวี่เม้าซงห้ามไว้ "คุณจะไปไหน พ่อคุณจ้องมองคุณตลอดเวลา เรื่องท่พวกคุณทำครั้งที่แล้วพึ่งจะสงบไป ตอนนี้ก็ไม่ต้องออกไปจะดีกว่า"

สิ่งที่สวี่เม้าซงกำลังพูดถึงคือการเสียชีวิตอย่างจ้าวซวี่ แต่เห็นได้ชัดว่าชีวิตนี้ไม่ได้ทิ้งเงาไว้ในใจของฮ่อเจิงเลย " เรื่องนั้นโทษฉันได้เหรอ เป็นผู้ชายคนนั้นที่เป็นโรคหัวใจ เป็นโรคหัวใจควรอยู่บ้านดีๆ ออกมาเดินเล่นทำไม ตายแล้วยังจะทำให้คนอื่นเหนื่อยไปด้วย! "

สวี่เม้าซงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ" คุณเอาแต่ใจก็เรื่องเอาแต่ใจ แต่สิ่งนี้มันเกี่ยวกับชีวิตคน ซึ่งไม่สามารถทำไปเรื่อยได้"

เบ้าตาของฮ่อเจิงนั้นแดงขึ้นทันทีและน้ำตาร่วงลงลงมา "เม้าซง คุณก็คิดว่าฉันผิดใช่ไหม ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าหัวใจของผู้ชายคนนั้นไม่ดี คืนนั้นแม่และฉันก็แค่อยากจะให้บทเรียนสือฮว่า เรื่องนี้จะโทษก็โทษสือฮว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปรังควานฉางอันแล้วฉันจะไปหามันได้อย่างไร "

สวี่เม้าซงถอนหายใจและกอดเธอไว้ในอ้อมแขน "ผมไม่ได้จะโทษคุณ แต่ยังไงมันก็เป็นหนึ่งชีวิต ผู้อาวุโสก็ได้กำชับไปหลายรอบแล้วว่าให้พวกคุณเลิกสร้างปัญหา ตอนนี้คุณจะออกไปอย่างลนลานอีก ผมแค่เป็นห่วงคุณ ผู้อาวุโสไม่พอใจคุณอยู่แล้ว ถ้าคุณก่อเรื่องอีก กลัวว่า ... "

ฮ่อเจิงลดสายตาลง คนๆนี้พูดถูก เธอกลับไปที่ตระกูลฮ่อก็เพื่อหาอนาคตให้กับลูกชายตัวเอง

ทรัพย์สินของตระกูลนั้นจะต้องมีส่วนของฉางอัยแน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถปล่อยให้ฉางอันอยู่ข้างนอกได้ตลอดไป

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ชายชราไม่ต้องการพบเธอและเธอไม่สามารถหยิ่งผยองอีกต่อไปได้

" ฉันแค่อยากไปตามหาได้ฉางอันกลับมา สือฮว่าโทรหาฉางอันอีกแล้ว ตอนนี้หิมะปกคลุมไปทั่วภูเขา ฉางอันจะต้องติดอยู่บนถนนแน่ ถ้ามีอะไรขึ้นกับเขา ฉันก็จะไม่อยู่อีกต่อไป"

ดังที่ฮ่อเจิงกล่าว ดวงตาก็แดงขึ้นอีกครั้ง

สวี่เม้าซงถอนหายใจและลูบหัวของเธอ "ฉันจะให้คนพาฉางอันกลับมา ไม่เป็นไรนะ"

"เม้าซง คุณช่างดีจริงๆ"

สิ่งที่โชคดีที่สุดในชีวิตของฮ่อเจิง คือการได้พบกับสวี่เม้าซง ชายคนนี้ปรนเปรอเธอโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ และทำให้เธอลืมความเศร้าโศกที่เกิดจากการแต่งงานครั้งก่อน

ในคืนนั้น คนของสวี่เม้าซงไปตามหาสวี๋ฉางอันกลับมา แต่สวี๋ฉางอันไม่มีชีวิตชีวาเลยและซึมเศร้าอย่างมาก ซึ่งไม่คุยกับใครเลย

ฮ่อเจิงก็ไม่คิดมาก และกำลังตื่นเต้นกับการเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานของเขากับถางจิงหราน

เนื่องจากเรื่องกิจการของตระกูลถาง ทำให้จิงตูคึกคักไปหลายวัน แต่ตระกูลถางก็จัดการได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นความร้อนแรงของเรื่องจึงไม่ดำเนินต่อไป

หลังจากที่ฉีเยียนได้ยินเกี่ยวกับแนวทางของตระกูลถาง มุมปากนั้นก็โค้งงอ "สาขาฝั่งมณฑลทำเงินให้พวกเขาจำนวนมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่คาดคิดว่าในช่วงเวลาวิกฤตจะถูกทอดทิ้งไปจนหมด ชายชราตระกูลถางเป็นคนทำการใหญ่จริงๆ ถึงได้หยาบคายกับญาติขนาดนั้น "

กู่โม่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากเหตุการณ์นี้ คนในตระกูลถางต้องการได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกก็ยากแล้ว ไม่ว่ายังไงเรื่องนี้เป็นเรื่องสกปรกในภูมิหลังของพวกเขา ซึ่งลบยังไงก็ลบไม่ออก

สือฮว่าตื่นขึ้นมาในอีกสามวันต่อมาและเธอรู้สึกว่ามีคนเอาสำลีชุบที่ริมฝีปากที่แตกของเธอให้ชุ่มเบาๆ

ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็พบกับดวงตาของฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือไม่คาดคิดว่าเธอจะตื่นขึ้น ซึ่งดวงตานั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาพยุงเขาไว้พลางเสริมเบาะไว้ที่หลังของเธอ" มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?"

หัวของสือฮว่ายังคงมึนมากและจำได้แค่ว่าก่อนที่เธอจะสลบไป เธอเห็นว่ามีใครบางคนวิ่งมาหาเธอและฮ่อฉวนสือ เมื่อรู้ว่าตัวเองได้รับการช่วยเหลือแล้ว จึงไม่สามารถฝืนอีกต่อไปได้และสลบไป

"เสี่ยวฮว่า เสี่ยวฮว่า หนูตื่นแล้ว"

ซวี๋หยิ่นปี้ได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอก จึงรีบเข้ามา

เมื่อสือฮว่าเห็นเธอ ดวงตานั้นก็อ่อนโยน "คุณยาย หนูไม่เป็นไร"

เธอดูวันที่และพบว่าได้ผ่านวันครบรอบวันเสียของไปนานแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะสลบไปหลายวันแล้ว

"หนูตื่นมาก็ดีแล้ว ขอบคุณฉีเยี่ยน เด็กคนนี้จิตใจดี เสี่ยวฮว่า อายุของหนูก็ไม่ได้น้อยแล้ว ควรแต่งงานได้แล้ว ฉันคิดว่าฉีเยี่ยนก็เป็นคนดีมาก หน้าตาก็ดีและยังมีจิตใจที่ดี มีเขามาดูแลหนู ยายก็จะโล่งใจ "

ยิ่งซวี๋หยิ่นปี้พูดมากเท่าไหร่ก็รู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องลดลงมากเท่านั้น หนาวเย็นจนเธอหดคอลง

ใบหน้าของฮ่อฉวนสือดำจนเหมือนกับก้นหม้อและมือที่กุมมือสือฮว่าไว้ก็กระชับขึ้นเล็กน้อย

ประจวบเหมาะกับที่ฉีเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมกับผลไม้ ผลไม้ถูกหั่นไว้เป็นแผ่นๆอย่างตั้งใจ

ดวงตาของซวี๋หยิ่นปี้สว่างขึ้นและยิ่งมองเขาอย่างพึงพอใจ "ฉีเยี่ยน ฉันเห็นว่าเธอก็ยังไม่ได้แต่งงาน งั้นก็อยู่กับเสี่ยวฮว่าเถอะ คุณใส่ใจขนาดนี้ เสี่ยวฮว่าจะต้องชอบแน่นอน ครั้งนี้ไปพบปู่ของเธอ เธอก็ไปกับเรา ถือโอกาสไปพบผู้ปกครองเลย "

สือฮว่าหมดหนทาง น้อยมากที่คุณยายจะแสดงให้เห็นว่าชอบใครสักคนมากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหลังจากล้มป่วย ฉีเยี่ยนทำอะไรกับเธอกันแน่

แต่เธอก็ไม่สามารถบอกยายได้ว่าเธอแต่งงานแล้ว และตอนนี้ร่างกายของยายไม่สามารถทนต่อการกระตุ้นได้ ถ้ารู้ว่าเธอแต่งงานแล้วก็จะคิดมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ที่เธอแต่งงานไปบ้านตระกูลฮ่อเพราะการบังคับของตระกูลสือ หากอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ คงไม่สามารถทนต่อแรงระเบิดนี้ได้อย่างแน่นอน

คุณยายเกลียดเวลาที่เธอไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลสือมากที่สุด

เธอรู้สึกได้ถึงแรงบีบของฮ่อฉวนสือและเธอทำอะไรไม่ถูก "คุณยาย ฉีเยี่ยนมีแฟนอยู่แล้ว ยายอย่าหาคู่ให้ไปเรื่อยสิ"

ซวี๋หยิ่นปี้ได้ยินว่าฉีเยี่ยนมีแฟนแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีกและยังคงนั่งอยู่ด้านข้างอย่างเหม่อลอย

สือฮว่าขยับเท้าที่ของตัวเอง ไม่ได้เจ็บมาก แม้ว่าบาดแผลจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่แผลที่ได้นั้นก็แค่แผลนอกกาย

ฮ่อฉวนสือเปิดปากและต้องการจะพูดคุยกับซวี๋หยิ่นปี้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับสือฮว่า แต่เมื่อเขาได้พบกับสายตาของ สือฮว่า เขาก็หยุดลง

ฉีเยี่ยนเห็นความตึกเครียดระหว่างทั้งสองและมุมปากก็โค้งงอ"เสี่ยวฮว่า คุณตื่นก็ดีแล้ว ดีหลายวันมานี้คุณยายเป็นห่วงคุณมาก ได้ยินเธอบอกว่าพวกคุณจะไปชนบท มีแผนจะเดินทางเมื่อไหร่หละ? "

การหมดสติของสือฮว่าส่วนใหญ่เกิดจากการใช้จิตตานุภาพมากเกินไป ตราบใดที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว และบาดแผลที่ฝ่าเท้าก็ได้รับการรักษาเป็นอย่างดี