ตอนที่ 178 ฮ่อฉวนสือ ปล่อยฉันไปเถอะ

ในโรงพยาบาลเวลานี้ สือฮว่ายังไม่แสดงท่าทีว่าจะตื่น ความกระทบกระเทือนในครั้งนี้ก็มันมากเกินไปสำหรับเธอ

ทุกย่างก้าวฮ่อฉวนสือไม่ห่างจากหน้าเตียงเลยและไม่มีเวลาจัดการกับสิ่งอื่นๆ มันราวกับว่ามีรูใหญ่แตกในอก

เขาไม่ชอบเห็นลักษณ์ที่ไร้ชีวิตของเธอนี้เลย เธอมีชีวิตอยู่ชีวิตชีวาสักหน่อยจะดีกว่า

เขายื่นมือออกมาและตรวจดูอุณหภูมิที่หน้าผากของเธอ มันค่อนข้างเย็นและความเย็นแบบนี้มันออกมาจากภายในใจ

ที่ผ่านมา ความศรัทธาที่สนับสนุนสือฮว่ามาตลอดก็คือซวี๋หยิ่นปี้ ในโลกนี้เธอมีญาติเพียงคนนี้คนเดียว

ตอนนี้ซวี๋หยิ่นปี้จากไปแล้ว เธอจะไม่มีพะวงใดๆและจะหย่ากับเขาโดยไม่มีข้อขัดข้องไหม?

ฮ่อฉวนสือรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาบีบมือเธอแน่น ราวกับว่าต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าเธอยังอยู่

สือฮว่าตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอมองไปที่เพดานสีขาวและหวังวให้ตัวเองนั้นตายไปแบบนี้ โดยไม่ต้องคิดอะไร

น้ำตาของเธอเริ่มร่วงลงอีกครั้ง ทำให้เส้นผมบริเวณใบหูนั้นเปียกชื้น

"อย่าร้องไห้เลย"

มือใหญ่ที่มีข้อต่อที่ชัดเจนและเรียวยาวยื่นออกมาจากข้างๆโดยไม่ค่อยชำนาญนัก แต่ก็เช็ดน้ำตาของเธออย่างเบามือ

ไม่รู้ว่าสัมผัสกับอารมณ์ไหน เสียงร้องอู้อี้ของสือฮว่าก็กลายเป็นเสียงร้องดัง ราวกับเด็กที่สูญเสียการที่พึ่งทั้งหมดไป

ฮ่อฉวนสือพยุงเธอขึ้นและอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน

มีของบางอย่างที่ร้อนรนไหลลงคอพลางทิ้งร่องรอยของน้ำแข็งเย็นไว้ตลอดทาง

ดูเหมือนว่ามันจะแผดเผาไปที่ก้นบึ้งของหัวใจ เจ็บปวดเกินไป

โดยปกติสือฮว่านั้นเข้มแข็งมากจนไม่สามารถทำร้ายได้ แต่ในเวลานี้นั้นบอบบาง เปราะบางจนเหมือนลูกสุนัขที่ถูกทิ้ง

สือฮว่าไม่ได้ระงับเสียงร้องไห้ของตัวเองพลางกำหมัดแน่น และร้องไห้หนักเกินไปจนร่างกายเริ่มกระตุก

มือซ้ายฮ่อฉวนสือตบหลังเธอเบาๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เสียงร้องไห้ของสือฮว่าถูกระงับด้วยเสียงเปิดประตู เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นหนานจิ่นผิงยืนอยู่ที่ประตู

สวมชุดผู้ป่วยที่บอบบาง ใบหน้าซีดขาวราวกับกำแพงของโรงพยาบาล ใบหน้าที่งดงามในปกตินั้นกลายเป็นอ่อนแอมาก

เธอรู้สึกเศร้า กัดริมฝีปากแล้วเดินก้าวมาที่หน้าเตียงพร้อมกับ "พัฟ"เสียงคุกเข่าลง

หัวใจของสือฮว่าเหมือนจะถูกข่วนด้วยคมมีด มันเจ็บปวดเข้ากระดูก

"เสี่ยวฮว่า ขอโทษ ... ขอโทษจริงๆ ... "

เมื่อมองย้อนกลับไปอย่างละเอียด หนานจิ่นผิงไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น เธอขับรถออกไป จำได้เพียงความขาวที่อยู่ตรงหน้าเมื่อมีสติเธอก็ชนใครบางคนไปแล้ว

ไหล่ของเธอกำลังสั่นเทาและเสียงนั้นก็แหบ

สือฮว่ารู้ว่าทั้งหมดนี้มีคนมีการวางแผน มีคนต้องการกำจัดคนรอบทั้งหมดที่ที่ห่วงใยเธอ

แต่หนานจิ่นผิงนั้นชนจริงๆ และยายก็ตายภายใต้วงล้อของเธอ

มันทรมานมาก ตอนนี้เธอไม่สามารถร้องไห้ออกมาได้แม้แต่หยดเดียว เธอเสียใจมากจนถึงขีดสุดจนไม่มีน้ำตา

" จิ่นผิง ... "

เธอเรียกพร้อมกับดวงตาแดงฉาน "เธอรู้ไหมว่าฉันสูญเสียคนสองคนที่ฉันห่วงใยมากที่สุดไปพร้อมกัน"

หนานจิ่นผิงรู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร เธอไม่เพียงแต่สูญเสียญาติ แต่ยังรวมถึงเพื่อนของเธอด้วย นับจากนี้ไปหนานจิ่นผิงจะไม่ใช่เพื่อนของสือฮว่าอีกต่อไป

ในอดีต พวกเขาเป็นพี่สาวน้องสาวในหอพักเดียวกัน คุยกันทุกเรื่องและแลกเปลี่ยนความลับเล็กๆน้อยๆซึ่งกันและกัน

นอกจากนี้ในอดีต สือฮว่าพลิกผันเปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้เป็นชัยชนะ พยายามช่วยเธอไม่ให้ติดคุก

แต่ตอนนี้ เธอกลับชนญาติคนเดียวของเธอตาย

บาปนี้จะตราตรึงอยู่ในกระดูกของเธอตลอดไป

" ฉันรู้ ... เสี่ยวฮว่า ฉันเข้าใจ ... "

เธอร้องไห้ขณะที่พูดและมุมปากก็สั่น

โจวกุยช่านเพิ่งมาที่โรงพยาบาลและได้เห็นฉากนี้

หนานจิ่นผิงคุกเข่าลงบนพื้นที่เย็น ไหล่บางของเธอนั้นสั่นสะท้าน

เขารู้สึกเจ็บในใจ รีบเดินไปพลางถอดเสื้อโค้ทของตัวเองแล้วสวมให้เธอ

หนานจิ่นผิงยังคงเฉยเมย โดยยังมีหยดน้ำตาห้อยอยู่บนขนตา

โจวกุยช่านเงยหน้าขึ้นมองสือฮว่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิ ใครจะไปคิดว่าคนข้างหลังจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ วางแผนการแสดงครั้งใหญ่นี้อย่างรอบคอบ

"สือฮว่า ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังเสียใจ ด้วย IQ ของคุณ มันไม่น่าจะยากที่จะเห็นว่าทั้งหมดนี้มีคนวางแผนเอาไว้ แม้ว่าฉันจะหาหลักฐานไม่ได้ แต่ฉันเชื่อว่าจิ่นผิงจะไม่มีวันเมาแล้วขับ "

หนานจิ่นผิงได้ยินเสียงของโจวกุยช่าน ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองและตัวนั้นก็สั่นอย่างอ่อนแรง

โจวกุยช่านรีบสวมกอดเธอ "สือฮว่า ที่ผ่านมาจิ่นผิงเคยชนคน เธอไม่สงบอย่างที่เธอคิด เธอกลัวหวาดกลัวรถยนต์ แม้แต่ขับรถก็จะระมัดระวัง ไม่ต้องพูดถึงการขับรถอย่างผิดกฎหมาย ใครก็สามารถขับเมาตอนเมาได้ แต่เธอทำไม่ได้ "

สิ่งที่โจวกุยช่านพูดเป็นความจริง หนานจิ่นผิงเคยชนเฉียวหยูมาก่อน แม้ว่าเฉียวหยูจะสมควรได้รับ แต่มันก็เงามือที่ทิ้งไว้ในใจของเธอ

เธอกลัวอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยจิตใต้สำนึก ดังนั้นพื้นฐานแล้วจึงไม่ดื่มขณะขับรถ

หนานจิ่นผิงไม่ได้พูด เธอเกือบจะลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลาอดีตแล้ว

เป็นเรื่องแปลกที่เมื่อตอนที่เกิดอุบัติเหตุ เธอยังสามารถพูดได้ตามปกติและยังสามารถโทรหาสือฮว่าได้อย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้แม้แต่ความจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็รู้สึกว่าจะมีปัญหาเล็กน้อย