ตอนที่ 180 สือฮว่าตั้งครรภ์หรือเปล่า?

ในวันธรรมดาเธอมักจะตั้งหนามไปทั้งตัว หากใครทำให้เธอไม่มีความสุข เธอก็จะแทงกลับโดยไม่ลังเล

แต่ในขณะนี้ เธอเหมือนทารกแรกเกิดที่อ้าปากอย่างเชื่อฟังและกินโจ๊กเข้าไปในท้อง โดยไม่แม้แต่จะลืมตา

ฮ่อฉวนสือรู้ว่าร่างกายเธออ่อนแอ ไม่ใช่แค่เพราะเธอไม่ได้กินมากในช่วงหลายวันมานี้ แต่เธอยังไม่ได้นอนเลย

โจ๊กชามเล็กๆคงไม่สามารถทำให้เธอกลับมาแข็งแรงได้ในทันที ดังนั้นเขาจึงโทรหาหมอและให้สารอาหารแก่เธอ

แต่เมื่อเข็มกำลังจะแทงเข้าไป ใบหน้าของสือฮว่าก็เหี่ยวย่นผลักคนออก "อุแว้"เสียงอ้วกลงถังขยะ

มีอาการปวดอย่างรุนแรงในท้อง เหมือนกับมีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนที่แทงเข้ามาอย่างหนาแน่นและอาการคลื่นไส้ก็ไม่หยุดลงในสักครู่

ฮ่อฉวนสือรีบเอาผ้าเช็ดปากและถ้วยน้ำที่ด้านข้าง ใช้ผ้าเช็ดมุมปากของเธอด้วยทิชชู่ก่อน จากนั้นป้อนน้ำเปล่าเข้าปากเธอ

เขาไม่เคยปรนนิบัติใครมาก่อน การกระทำในตอนนี้นั้นก็เป็นสนิมมาก แต่เขาก็พยายามทำอย่างอ่อนโยน เพื่อที่จะไม่ทำร้ายเธอ

ฮ่อฉวนสือหมกมุ่นอยู่กับความสะอาด ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เขาก็จะมีแต่รังเกียจและออกไป แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นสือฮว่าคนนี้ เขาก็ไม่มีอารมณ์ใดๆ นอกจากความกังวลที่เต็มอยู่ในใ

ถงเหยียนที่อยู่ด้านข้างรีบเอาถังขยะสกปรกออก และมองไปที่สือฮวีาอย่างเป็นห่วง

เธอเดาอยู่ในใจเล็กน้อย แต่เธอไม่กล้าพูดออกมา เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

แพทย์ใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้ฉีดยาให้แก่สือฮว่า จากนั้นจึงทดสอบอุณหภูมิร่างกายของเธอ "คุณสือมีไข้ต่ำๆ ช่วงนี้ไม่เพียงแต่ต้องกินยา แต่ยังต้องทานข้าวเป็นเวลาด้วยนะครับ มิฉะนั้นท้องของเธอจะปั่นป่วน ."

สือฮว่าหลับตาลง ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ยกคางขึ้นเล็กน้อยซึ่งถือเป็นการตอบ

ฮ่อฉวนสือวางหมอนใบเล็กไว้ด้านหลังศีรษะเธอ และพยายามปรับให้เธออยู่ในท่าทางที่สบาย

"ท่านประธาน..."

ถงเหยียนเรียกเบาๆจากด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเลที่จะพูด

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว เมื่อจัดท่าทางให้สือฮว่าแล้วถึงจะมองไปที่เธอ "มีเรื่องอะไร?"

ถงเหยียนกลัวว่าสือฮว่าจะได้ยินคำพูดของตัวเอง จึงทำได้เพียงเข้าไปใกล้และใบหน้าก็แดงเล็กน้อย "ท่านประธาน คุณว่าคุณสือ... เธอท้องหรือเปล่า? ฉันได้ยินพวกคุณ ... พวกคุณ ...... "

ยิ่งพูดต่อไป ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงขึ้น

ฮ่อฉวนสือเข้าใจแล้วว่าเธอหมายถึงอะไรแล้วมองไปที่สือฮว่า จากนั้นก็ค่อยๆหยุดอยู่ที่ท้องของเธอ

เรื่องนั้นก็เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ แม้ว่าจะตั้งครรภ์ก็ไม่สามารถทำได้เร็วขนาดนี้

แต่ถ้าใช่ล่ะ?

ไม่นานหลังจากหมอเดินออกไป ก็ถูกถงัหยียนพากลับมาอีกครั้ง บอกว่าจะให้ไปเจาะเลือดให้สือฮว่า

เขาไม่รู้ว่าจะเจาะเลือดกะทันหันไปทำไม แต่ถ้าคนเขาบอกแบบนั้น เขาก็ได้แต่ทำตาม

หลังจากเจาะเลือดแล้ว เขาเพิ่มออกจากประตูพร้อมกับกล่องยาก็เห็นฮ่อฉวนสือรออยู่ที่ประตูและจึงรีบก้มศีรษะด้วยความเคารพ

"คุณฮ่อครับ"

"ตรวจดูว่าเธอท้องหรือเปล่า"

หมอตกใจเล็กน้อย แต่นี้เธอหมายถึงสือฮว่าโดยธรรมชาติ แต่โลกภายนอกไม่ได้บอกว่าคุณนายตระกูลฮ่อคนนี้ไม่เป็นที่ชื่นชอบไม่ได้หรือ?

ด้วยนิสัยใจคอของผู้ชายคนนี้ ถ้าไม่ชอบเขาก็จะไม่แตะต้องใช่ไหม?

ดูเหมือนว่าข่าวลือจากโลกภายนอกจะไม่สามารถเชื่อถือได้

"ครับ"

"จะแจ้งให้ทราบทันทีที่ผลออกครับ"

ฮ่อฉวนสือไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคาดหวังอะไร ราวกับว่ามีต้นเล็กเกิดขึ้นในใจที่แห้งแล้ง และมันก็กลายเป็นมีชีวิตขึ้นมา

เขายืนอยู่ที่ประตูเป็นเวลานาน ก่อนที่จะหันกลับไปกลับไปในห้องนั่งเล่น

แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีลูก ในอนาคตก็จะมี ไม่ต้องพูดถึงความเร่งรีบที่เกิดขึ้นในครั้งนั้น ซึ่งเขาไม่ได้ป้องกัน

ดังนั้นการตั้งครรภ์จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ในห้องนั่งเล่น สือฮว่านอนเงียบๆอยู่บนโซฟา อาจเป็นเพราะมีบางอย่างเพิ่มเข้าไปในโจ๊ก ตอนนี้เธอจึงหลับไปแล้วจริงๆ

ฮ่อฉวนสือนั่งลงข้างเธอเบาๆ กลัวว่าจะรบกวนเธอ แม้แต่การกระทำที่"นั่งลง" ก็เป็นไปด้วยความระมัดระวัง

มือของเขาสัมผัสท้องของเธอ ราวกับว่ามีชีวิตเล็กๆอยู่ที่นั่นจริงๆ

หากวันไหนสือฮว่ายืนยันที่จะจากไปจริง บางทีนี่อาจเป็นวิธีที่จะทำให้เธออยู่ต่อได้อย่างสมบูรณ์

เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องให้คนๆนี้อยู่ต้อ เพราะความรัก?

แต่คำว่ารักมันหนักเกินไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขานั้นไม่รู้ว่าความรักคืออะไร

ในช่วงสองสามวันถัดมา สือฮว่าได้ดูแลร่างกายอย่างสงบ ในขณะที่ข้างมือฮ่อฉวนสือมีเอกสารอยู่หนึ่งฉบับ

สามวันเต็มๆ เขาไม่กล้าเปิดมัน

นี่เป็นผลตรวจการตั้งครรภ์ของสือฮว่าที่หนานสือนำมา เขากลัวว่าต้นเล็กๆในใจนี้จะถูกตัดชีวิต ดังนั้นจึงรูดซองเอกสารด้วยฝ่ามือซ้ำๆ แต่ก็เขาไม่กล้าหยิบออกมาดูว่าผลลัพธ์คืออะไร

รอจัดการกับเอกสารทั้งหมดในวันนี้แล้ว เขาก็ยื่นมือไปอีกครั้ง สุดท้ายก็กัดฟันเปิดซองเอกสาร

เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะดูผลลัพธ์สุดท้าย แต่ค่อยๆอ่านทุกคำที่เขาเห็นอย่างระมัดระวัง จากบนลงล่าง ราวกับว่าเขากำลังอ่านเอกสารสำคัญบางอย่าง

จนกระทั่งการจ้องมองของเขาตกอยู่กับผลลัพธ์สุดท้าย ระหว่างนั้นดูเหมือนว่าเวลาผ่านไปนานถึงหนึ่งศตวรรษ

เขารักษาท่าทางนี้โดยไม่เคลื่อนไหว ดวงตาของเขาจ้องตรงไปที่นั่น