ตอนที่ 187 ห่างไกลที่สามารถมองเห็นได้แต่เอื้อมไม่ถึง

ถางจิงหรานรู้สึกหนาวในใจและหันไปก็วิ่งทันที แต่ผมของเธอถูกคว้าไว้

"ยัยตัวดี! คุณหนูสือบอกแล้วว่าจะไม่ปล่อยเธอไปแน่! ฉะนั้นเธอโชคร้ายจะมาเจอพวกเราคืนนี้!"

ถางจิงหรานรู้สึกว่าหนังศีรษะของเธอกำลังจะถูกฉีกออกและดวงตาของเธอก็แดงด้วยความวิตกกังวล

สือฮว่าไอ่เลวนั้น!

ชายคนนั้นลากเธอออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าเวทนาบนใบหน้าของเขา

ผู้ชายอีกหลายคนผิวปากเป็นเสียงเดียวกันว่า "ผู้หญิงคนนี้ดูดีและเราพี่น้องจะก็มีความสุขในคืนนี้ล่ะ"

ถัดจากสี่แยกเป็นสถานที่ก่อสร้างที่กำลังก่อสร้างตอนนี้ไม่มีใคร ถางจิงหราน ถูกพวกเขาจับได้และโยนมันลงบนสนามหญ้าโดยตรง

ความตื่นตระหนกในใจของเธอค่อยๆแพร่กระจายและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสยดสยอง

คนเหล่านี้กำลังจะทำอะไร ไม่ได้! ไม่ได้อย่างแน่นอน!

"เพียะ!"

ชายผู้นำตบเธอบีบคางและบังคับให้เธอมองเขา

"มองดูดีๆแล้วผู้หญิงคนนี้ดูดีจริง งั้นเราไม่รอล่ะนะ"

ถางจิงหรานเริ่มดิ้นรนถ้าเธอเจอสิ่งนี้เธอจะเผชิญหน้ากับสวี่ฉางอันได้อย่างไร!

แม้ว่าสวี่ฉางอัน จะเกลียดเธอ! ดูถูกเธอก็ตาม แต่ในใจครั้งแรกของเธอควรจะเป็นของ สวี่ฉางอัน!

"ได้โปรดล่ะ พวกคุณต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะปล่อยฉันไป หรือสือฮว่าให้เงินพวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้เป็นเงิน3เท่า! ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ"

เธอกลัวมากเธอถูกตบหน้าและจิตใจของเธอเริ่มไม่ได้สติ

ชายคนนั้นแสยะยิ้มและวางแก้วน้ำไว้ที่ปากของเธอบังคับให้เธอดื่มของเหลวที่อยู่ข้างใน

ถางจิงหรานรู้ว่านี่ไม่ใช่ของดีอะไรแน่ ดังนั้นเธอจึงกัดฟันไว้อย่างแน่น

แต่มือของชายคนนั้นบีบคางของเธอและเกือบจะเอาคางหลุด เธอถูกบังคับให้ดื่มน้ำเข้าไป

ความเจ็บปวด ความอัปยศอดสู

เธอจำได้เพียงเสียงของผู้ชายคนนั้นและจูบที่น่าขยะแขยง เธออยากจะอ้วก แต่ก็ทำไม่ได้

รู้สึกหนาวไปทั้งตัว และหนาวมาก

สือฮว่า ไอ้เลว! ถ้าฉันไม่ตายคืนนี้ ฉันจะแก้แค้นแกตลอดไป!

ในที่สุดเธอก็เวียนหัวไปหมด มีผู้ชายหลายคนมองหน้ากันและใส่เสื้อผ้าข้างๆเธอ

พวกเขาไม่ได้ทำให้เธอเป็นมลทินจริง ๆ แต่เธอต้องให้เธอรู้สึกว่าเธอถูกมลทินจริงๆ พวกเขาจึงบีบรอยแดงจำนวนมากบนร่างกายของเธอและริมฝีปากของเธอก็บวมจากการจูบ

พวกเขาไม่กล้าประมาท เพราะทั้งหมดนี้เป็นคำสั่ง

หลังจากกลับไปที่รถพวกเขาก็โทรกลับไปที่นั่นทันที "คุณหญิง ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"

ในความเป็นจริงพวกเขาคิดไม่ออกว่าทำไมแม่คนนึ่งถึงปฏิบัติต่อลูกสาวเช่นนี้

"คุณหนูเธอใจสลายมาก คุรหญิง นี่อาจจะเป็นเรื่องสะท้อนใจสำหรับคุณหนูแน่ เธอคิดจริงว่าตัวเองถูก ... "

ดวงตาของหนิงหยู่เป็นประกายและเธอมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นเวลานานก่อนที่จะพูด

"ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้เธอก็จะไม่ยอมแพ้ต่อสวี่ฉางอัน เธอเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเธอคิดอะไรอยู่ เด็กคนนั้นไม่มีพรสวรรค์ทางธุรกิจ แต่จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับความรักของเด็ก ๆ ครั้งนี้ เธอเกลียด สือฮว่า จนถึงกระดูกของเธอ เพื่อที่จะมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะตอบโต้ สือฮว่า เธอจะมีกำลังใจและสร้างชื่อเสียงให้กับ บริษัท ตระกูล ถาง อย่างแน่นอน สำหรับความรู้สึกของเธอที่มีต่อ สวี่ฉางอัน ก็จะต้องได้รับ การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพในคืนนี้ ความรักจะกลายเป็นความเกลียดชังทั้งหมดที่ติดอยู่ในร่างกายของสือฮว่า จิงหรานต้องการความเชื่อถึงจะเติบโตได้ "

ชายคนนั้นพยักหน้าโดยคิดว่าเธอพูดถูก "คุณหญิง ฉันเข้าใจแล้ว เมื่อคุณหนูเข้ามาใน บริษัท เราจะช่วยเหลือเธออย่างแน่นอน"

ยาชนิดนั้นจะทำให้เธอจำความเจ็บปวดในคืนนี้ได้และลืมใบหน้าของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเราจะเจอกันในภายหลังเธอก็จำไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงกล้าที่จะแสดงใบหน้าของพวกเขา

หนิงหยู่ พยักหน้าไม่กล้าคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับ จิงหราน ในเวลานี้ หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้วเธอก็ปิดหน้าและไหล่ของเธอก็สั่น

เมื่อสามีล้มลงแม่ลููกไม่มีคนซัพพอร์ตแล้วตอนนี้เธอเป็นคนเดียวที่หาทางออกให้ลูกสาวได้ ดังนั้นเธอจะใจอ่อนไม่ได้!

ถางจิงหราน ตื่นขึ้นมาในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างกายของเธอปวดทั้งตัวและลมรอบ ๆ ตัวทำให้เธอหนาวมาก

มือที่สั่นของเธอหยิบใส่เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไปรอบ ๆ

เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอกัดฟันแน่นเล็บของเธอฝังลึกในฝ่ามือของเธอ

ลมหนาวทำให้แก้มของเธอเจ็บและเจ็บไปทั้งตัวเมื่อมองลงไปที่เลือดที่ไหลจากขาของเธอใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างรวดเร็ว

สือฮว่า ...

เธอตะโกนอย่างต่ำต้อยอยากจะเคี้ยวสองคำนี้อยากจะสับ สือฮว่า ให้เป็นกาก แต่เธอก็ต้องทนต่อไป

ปัจจุบัน สือฮว่า ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฮ่อ และสำหรับเธอพ่อของเธอถูกคุมขังแม่ของเธอก็อยู่ในโรงพยาบาลและปู่ของเธอก็ไร้ความปรานี ทุกสิ่งที่เธอสามารถพึ่งพาได้ก็หายไปในชั่วข้ามคืน

สือฮว่าและ ฮ่อฉวนสือ จะหย่าร้างกันในอีก1ปีครึ่ง แต่เธอจะอยู่ในตระกูลถาง ได้อีกหนึ่งปีครึ่งหรือไม่?

หากญาติของตระกูลถางได้รับสิทธิในมรดกของตระกูลถาง กลัวว่าอีกไม่นานเธอและแม่ของเธอก็จะถูกเนรเทศออกจากประเทศและจะไม่สามารถกลับมาในจิงตูได้อีก

ถ้าต้องการแก้แค้นก็ต้องทนให้ได้

คุณแม่พูดถูก ต้องทนได้

นิสัยของถางจิงหรานได้รับการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลกหลังจากที่เธอยืนขึ้นจากพื้นแล้วเธอก็ขยับร่างกายด้วยความยากลำบากเดินไปข้างทางและกวักมือเรียกให้หยุดแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน

ประตูห้องของสสวี่ฉางอัน ยังคงปิดอยู่ดังนั้นไม่คิดก็รู้แล้วว่าจะต้องมี ถางเมิ่งหรู อยู่ข้างในด้วย

โลกทั้งใบเป็นหนี้เธอ คนทั้งโลกจึงสมควรตาย!

เธอกัดริมฝีปากและเดินเข้าไปในห้องน้ำทีละก้าวเมื่อเธอเห็นร่องรอยฟกช้ำตามร่างกายในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอากำปั้นทุบกระจกจนหลังมือเปื้อนเลือด

เธอล้างมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถูผิวจนเกือบสูญเสียชั้นผิวหนังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

ทันทีที่เธอมาถึงห้องนั่งเล่นเธอก็เห็นสวี่ฉางอัน และ ถางเมิ่งหรู กอดกัน