ตอนที่ 205 ประธานของนายยอมตายไปพร้อมกับสือฮว่าจริงๆ

"ยังจำฉันได้ไหม?"

ถ้าคุณไม่รู้จักตัวตนของถางเมิ่งหรู คนนอกก็จะคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ไม่เป็นอันตรายใดๆเท่านั้น

ในขณะนี้ที่เธอหรี่ตาและถามสือฮว่าว่ายังจำเธอได้ไหม รอยยิ้มในดวงตานั้นอ่อนโยนและทำให้คนหวั่นไหว

สือฮว่านึกถึงรอยแผลเป็นบนข้อมือของเธอทันที ดูเหมือนว่าเธอจะมีชีวิตที่ดีในช่วงเวลานี้ อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนนั้นมาก

"ฉันจำคุณได้."

"ฉันเห็นคุณหยุดอยู่ที่นี่นานแล้ว ถ้าไม่มีอะไร ลงมาทานข้าวสักมื้อสิ?"

คนบางคน ครั้งแรกที่คุณเห็นจึงไม่คิดจะระมัดระวังอะไร

สือฮว่าดึงกุญแจรถออก แล้วเดินลงไปจริงๆ

ตรงที่เธอจอดรถนั้นเป็นย่านใจกลางเมืองและทั้งสองคนก็หาร้านอาหารใกล้ๆ จึงสั่งเครื่องดื่มและอาหารสองสามอย่าง

เมื่อถือเครื่องดื่มร้อนไว้ในมือ สือฮว่าถึงมีอารมณ์ปรงเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าเธอมากินข้าวกับคนแปลกหน้าจริงๆ

ถางเมิ่งหรูคาบหลอดดูดพร้อมทั้งสังเกตคิ้วของสือฮว่าอย่างละเอียด และสุดท้ายก็ก้มหน้า

"คุณสือ ถ้าคุณมีลูกสาวก็คงจะน่ารักเหมือนคุณใช่ไหมคะ?"

ในช่วงนี้สือฮว่าค่อนข้างอ่อนไหวกับหัวข้อของเด็ก ดังนั้นในขณะที่ถางเมิ่งหรูพูดขึ้น มือของเธอก็กำแน่น

ถางเมิ่งหรูดูเหมือนกับจะมองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ ก้มศีรษะเล็กน้อยและพูดเองว่า: "ฉันรู้จักเด็กเล็กคนหนึ่งที่น่าสงสารมาก ไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็กและไม่รู้ว่าพ่อเธออยู่ที่ไหน วันๆเอาแต่อยู่ในปราสาท บุคลิกนั้นก็ลึกลับมาก และรสนิยมของเธอก็ยังแตกต่างจากคนอื่นๆ มีชายคนหนึ่งในปราสาทที่เก่งมาก ทุกคนต่างเรียกเขาว่าเจ้าบ้าน ทุกคนกลัวเขา แต่เด็กคนนี้กลับดูเหมือนจะชอบเขานะ ไม่ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหนหรือเขาจะแข็งกร้าวแค่ไหนก็จะยืนอยู่ข้างๆอย่างเงียบ เจ้าบ้านคนนี้นิสัยดุร้ายมากและไม่ชอบทุกสิ่งที่อ่อนแอ เขารู้สึกขอ

ที่อ่นแอไม่จำเป็นต้องมีตัวตนอยู่ แต่ยกเว้นเด็กผู้หญิงคนนั้นเท่านั้นที่เขาจะแสดงความอ่อนโยนเป็นครั้งคราว บางครั้งฉันก็สงสัยว่าเป็นลูกสาวนอกสมรสของเขาหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่าตามลักษณะนิสัยของเขา ไม่น่าจะชอบผู้หญิงคนไหน"

ถางเมิ่งหรูดูเหมือนจะพบคนที่จะคุยด้วย หลังจากพูดจบก็ค่อยๆเข้าใกล้ สือฮว่า และดวงตาก็กวาดไปรอบๆ ใบหน้าของเธอสองครั้ง

"เมื่อไม่นานมานี้มีคนบอกว่าหน้าคุณคุ้นๆ ตอนนี้ฉันก็เข้าใจแล้ว คุณดูเหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นมาก แต่เด็กคนนั้นขาดญาติพี่น้องมาตั้งแต่เด็ก บวกกับก็อยู่กับผู้ชายคนนั้นมาเป็นเวลานาน นิสัยเลยเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและน่ากลัวมาก นิสัยเลยแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แต่ถ้าตัดเรื่องนิสัยทิ้งไป เธอกับคุณถูกแกะออกจากแม่พิมพ์เดียวกันเลยนะ "

มือของสือฮว่ากำแน่นขึ้นและเล็บก็ฝังอยู่ในเนื้อ

ตอนนี้ถางเมิ่งหรูก็ตระหนักถึงความผิดปกติของเธอและรีบอธิบาย: "แต่คุณไม่ต้องกังวล เด็กคนนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ ได้ยินมาว่ามันเก็บมาเลี้ยง ตอนนั้นน่าจะเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทุกคนเลยถูกปิดปากเงียบ ดังนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่นั้น คนชั้งล่างอย่างพวกเราจึงไม่รู้ แต่ในสถานะของคุณสือ ก็คงไม่สามารถเข้าถึงผู้คนในชั้นนั้นได้ "

สือฮว่าถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อฟังน้ำเสียงจากคำพูดของคนๆนี้ คนเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นผู้ดีในแวดวง?

เธอเติบโตในชนบทมาตั้งแต่เด็ก หลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วถึงได้จับพลัดจับผลูเข้ามาสังคมชนชั้นสูง

ก่อนหน้านั้น ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านั้นได้เลย

ถางเมิ่งหรูขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติ

" คุณสือ นี่คุณกังวลเรื่องอะไรอยู่เหรอ?คุณไม่ต้องกังวล ฉันแค่อยากหาคนคุยด้วยเท่านั้น ไม่ว่ายังไงความลับนี้ก็ก่อตัวขึ้นในใจฉันมานานและฉันก็สงสัยมาตลอดว่านั้นคือลูกสาวนอกสมรสของเจ้านายหรือเปล่า แต่คุณอาจไม่เข้าใจเจ้านายของฉัน ข้างตัวเขานั้นแม้แต่สัตว์เลี้ยงก็ไม่ให้มีแล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิง ดังนั้นเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกเขาแน่นอน "

สือฮว่าเม้มริมฝีปาก เธอเรียกผู้ชายคนนั้นว่าเจ้านาย นี่มันเป็นศตวรรษที่ 21 แล้วนะตอนนี้ ในประเทศจะไม่เรียกกันแบบนั้น เป็นไปได้ไหมว่าคนเหล่านั้นอยู่ต่างประเทศ?

เธอกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ในใจ แต่ไม่ได้แสดงออกบนใบหน้าและบอกได้เพียงเบา ๆ ว่า" เด็กคนนั้นอาจจะหย้าตาน่ารักเกินไป เขาเลยอดไม่ได้ที่จะแสดงความสงสารมั่ง

"ความสงสาร?"

ถางเมิ่งหรู"พูฟ" หัวเราะขึ้นทันที อาจเป็นเพราะตระหนักถึงความยั้งสติไม่อยู่ เธอจึงปรับอารมณ์ให้คงที่อย่างรวดเร็ว

"เป็นไปไม่ได้ น่าเสียดายที่คุณไม่รู้จักเขา เขาเป็นเครื่องจักรที่ไม่มีอารมณ์ใดๆเลยและยังขี้หงุดหงิดมาก คนที่ตายในมือของเขาไม่มีหนึ่งร้อยก็มีสักแปดสิบ เขาไม่แม้แต่จะมีจิตใจที่เมตตา และยิ่งไม่มีความเห็นใจ"

สือฮว่าขมวดคิ้ว เธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำพูดของถางเมิ่งหรู ตายในมือของเขา?

ตอนนี้ในสังคมภายใต้กฎหมาย ใครจะกล้าฆ่าคนอย่างเปิดเผยแบบนี้ แม้แต่ฮ่อฉวนสือก็คงก็ไม่กล้า?

แต่เธอนั้นไม่ได้ถาม ท้ายที่สุดโลกใบนี้ก็ใหญ่เกินไป และมักจะมีมุมอับที่ดวงอาทิตย์ที่ส่องไปไม่ถึง ในสายตาของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูง ชีวิตของคนธรรมดานั้นไม่มีค่าเลยจริงๆ

ถางเมิ่งหรูกินอาหารไปหลายคำและดื่มเครื่องดื่มอย่างเงียบๆแล้วถึงลุกขึ้น "อาหารมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ขอบคุณที่ฟังฉันพูดเรื่องไร้สาระมากมาย"

ก่อนที่สือฮว่าจะตอบสนอง เธอก็ได้เช็คบิลและจากไปแล้ว

เธอนั่งอยู่ที่เดิม ผ่านกระจกตรงหน้า เห็นเพียงร่างของเธอค่อยๆผสมเข้าไปในฝูงชนและในที่สุดก็หายไปอย่างช้าๆ

เธอไม่ได้ลุกขึ้นออกไป จนกระทั่งร้านอาหารกำลังจะปิด เธอถึงหยิบกระเป๋าที่ด้านข้างและกลับไปที่รถ