ตอนที่ 21 การหนุนหลังของคุณท่านของบ้านตระกูลฮ่อ

ฝูงชนแยกออกโดยอัตโนมัติและชายชราที่ถือไม้เท้าเดินมาช้าๆโดยมีฮ่อฉินฉินประคองอยู่

ดวงตาของเขาเหมือนมีดที่แหลมคมที่ยิงตรงไปที่หนิงหยู่

ดวงตาของนกอินทรีเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว ทำให้อุณหภูมิของที่นี้ลดลงหลายองศาและทุกคนรู้สึกว่าส่วนบนของหัวนั้นหนักราวกับว่าพวกเขาถูกภูเขาลูกใหญ่นั้นกดทับ

หนิงหยู่ก้าวถอยหลังพร้อมกับใบหน้าของที่ซีดเซียว

คุณท่านตระกูลฮ่อ?

เขาไม่อยู่ต่างประเทศเหรอ เขากลับมาเมื่อไหร่กัน?

ใบหน้าของชายชราตระกูลฮ่อโกรธจนแดงก่ำ หลานสะใภ้ที่เขาให้ความสำคัญนั้นถูกคนอื่นรังแกแบบนี้ คิดว่าไม่มีคนในตระกูลฮ่อหรือยังไง?

"เสี่ยวฮ่อ เธอมานี่ มายืนข้างปู่ ฉันจะดูว่าวันนี้ใครมันตาบอดกล้าที่จะโยนเธอออกไป"

เมื่อชายชราพูดเช่นนี้ ไม้ค้ำก็กระแทกลงที่พื้นและเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ

บอดี้การ์ดเหล่านั้นที่กำลังจะดึงสือฮว่าออกไปนั้นไม่กล้าขยับ ได้แต่ก้มหน้าลงและมองไปที่หนิงหยู่ด้วยความลำบากใจ

ลำคอของหนิงหยู่แห้งตึง นิ้วของเธอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

"คุณท่านฮ่อ คุณบอกว่าสือฮว่าเป็น... "

ผู้คนรอบข้างก็ตั้งหูขึ้น เมื่อกี้หนิงหยู่บอกว่าสือฮว่าเป็นขโมย ทำไมในพริบตาเขาถึงเกี่ยวข้องกับตระกูลฮ่อได้อย่างไร?

สีหน้าของหนิงหยู่นั้นไม่มีสีเลือด และท่าทางของชายชราที่มีต่อสือฮว่านั้นคือเขากำลังตบหน้า

ชายชราฮ่อไม่แม้แต่จะมองเธอแม้แต่นิดและมองไปที่สือฮว่าอย่างอ่อนโยน

สือฮว่ารู้สึกอบอุ่น นี่คือคุณท่านหรอ?

" คุณปู่ฮ่อ"

ขณะที่เธอเรียก เธอก็ก้มตัวหยิบกิ๊บที่โยนทิ้งที่เหลือแต่กรอบ

ชายชราสังเกตเห็นเองโดยธรรมชาติ โมโหจนคอแข็งและพูดด้วยความโกรธ "ใครทำลายของขวัญที่ฉันให้กับลูกสะใภ้ของฉัน?! เสี่ยวฮ่อ เธอบอกปู่มา คือใครที่กล้าโยนของที่ปู่ซื้อให้เธอ!"

สือฮว่าเหลือบมองไปที่หนิงหวางชิงและพบว่าหนิงหวางชิงตกใจกลัวจนตะลึงอยู่ตรงนั้นแล้ว

ไม่มีใครคิดว่ากิ๊บนั้นเป็นของที่ชายชราฮ่อซื้อให้สือฮว่าและยังเป็นของที่เธอไปเลือกเองกับมือ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขารักเด็กคนนี้มากแค่ไหน

สายตาของทุกคนมีความหมายขึ้นมาในทันที ในเมื่อกิ๊บนั้นคือชายชราซื้อให้เธอ งั้นหนิงหยู่และหนิงหวางชิงก็คือคนที่ต้องการฉกฉวยของจากคนอื่นในเวลากลางวันแสกๆเหรอ?

แถมยังโยนข้อหาขโมยให้คนอื่นอีก!

"มันชักจะมากเกินไป! เมื่อกี้หนิงหวางชิงก็เพิ่งบอกว่าเธอทำกิ๊บหายไปโดยไม่ได้ตั้งใจ"

"ก็ใช่หนะสิ หนิงหยู่ยังบอกว่าจะถูกไล่เขาออกไปอีก ครอบครัวนี้เป็นคนหลอกลวงเกินไปจริงๆ!"

"สือฮว่าอยู่ในครอบครัวที่จน แต่เขาจิตใจดีกว่าพวกเขาป็นร้อยเท่า"

สือฮว่าไม่ได้พูดอะไรสักคำและคนรอบข้างก็พูดสิ่งต่างๆชัดเจนหมดแล้ว

ชายชรามองไปที่หนิงหวางชิงและหนิงหยู่ในพริบตาและหัวเราะเยาะ" ตระกูลถังนี่หน้าใหญ่จริงๆ"

เลือดน้อยนิดที่เหลือบนใบหน้าของหนิงหยู่หายไปแล้ว ทำไมเธอไม่ได้ยินเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของสือฮว่ากับครอบครัวของ ฮ่อ?

สายตาที่เฉียบคมของเธอจ้องมองไปที่ร่างของหนิงหวางชิง เมื่อหนิงหวางชิงก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด เธอก็รู้ว่าตัวเองกำลังถูกหลอก

เธอกังวลอย่างมาก ในใจนั้นสั่นเทาเมื่อนึกถึงความเสียใจและความคับแค้นใจทั้งหมดที่มีกับสือฮว่า

"คุณท่าน เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันค่ะ"

เธอทำได้เพียงอธิบายอย่างหัวชนฝาและกัดฟันแน่น ราวกับว่าเธอกำลังจะบดฟัน

"เธอเห็นว่าฉันเป็นคนแก่ที่ตาไม่ดีหรือ？เป็นเพราะตระกูลฮ่อของฉันตกต่ำมาหลายปีหรือ จนแมวหรือสุนัขตัวไหนก็ไม่สามารถมองเราอยู่ในสายตาได้?"

สมาชิกในครอบครัวถังหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก จึงรีบไปขอให้ชายชราถังลงมาที่ชั้นล่าง

เมื่อชายชราถังได้ยินรายงานจากคนรับใช้ของเขาก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธ" ความสามารถจะทำให้งานสำเร็จมีไม่พอ แต่การทำลายงานนั้นมีอยู่เหลือเฟือ！"

ชั้นล่าง บรรยากาศยังคงตึงเครียดและหนิงหยู่ก็ถูกชายชราฮ่อต่อว่าจนไม่กล้าตอบกลับ

เมื่อกี้เธอพูดฉีกหน้าสือฮว่าแค่ไหน ตอนนี้ชายชราก็ฉีกหน้าเธอเป็นสิบเท่า

หลังจากที่ชายชราว่าหนิงหยู่เสร็จแล้ว ดวงตาคมของเขาก็สบเข้ากับหนิงหวางชิง

"ฉันได้ยินพวกเขาบอกว่าเธอเป็นคนทำลายกิ๊บนี้ ยังใส่ร้ายหลานสาวของฉันว่าขโมยของของเธอ？"

หนิงหวางชิงกลัวมากจนขาอ่อนแรง เธอเคยได้ยินชื่อเสียงของชายชราฮ่อ

"คุณปู่ฮ่อ ฉัน ... ฉันจำผิดค่ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ บางที บางทีฉันอาจจะมีกิ๊บที่คล้ายกันมาก่อน"

"อย่าเรียกว่าคุณปู่ฮ่อ เราไม่มีหลานสาวนามสกุลหนิงในตระกูลฮ่อ ในเมื่อจำผิด งั้นก็คืนกิ๊บให้กลับสู่สภาพเดิม บนนั้นต้องมีเพชรห้ามขาดแม้แต่สักเม็ดเดียว ไม่กลับเป็นสภาพเดิมไม่ได้ เธอก็ไปถามพ่อเธอว่าเขายังอยากทำธุรกิจในจิงตูไหม"

ว้าว!

เพราะประโยคนี้ในที่นี้นั้นก็ตกใจและซาบซึ้งมาก

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมทีมฉีกหน้าสือฮว่า

หนิงหวางชิงคุกเข่าลงจุดนั้นทันทีพลางร้องไห้อ้อนวนดังสายฝน "คุณปู่ฮ่อ ไม่ คุณท่านฮ่อ เรื่องนี้เป็นความผิดของฉัน ฉันจะคืนกิ๊บให้เป็นสภาพเดิม ฉันจะคืนให้เป็นสภาพเดิม "

เมื่อตอนที่ทิ้งกิ๊บลง เธอก็ใช้พละกำลังอย่างมากและเพชรบนนั้นก็ได้แตกหักและกระเด็นไปทุกทิศแล้ว

คืนนี้มีคนมากมาย ใครจะไปรู้ว่าจะกระเด็นไปไหนแล้ว

แต่เธอไม่กล้าที่จะโต้แย้ง ทำได้เพียงคุกเข่าด้วยความอัปยศอดสูนี้

ชายชราหันศีรษะไปมองที่สือฮว่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเมตตา" เสี่ยวฮ่อ ฉินฉินบอกว่าเธออยู่บ้านทั้งวัน ฉันคิดว่าวันนี้อยากให้เธอออกมาเปลี่ยนบรรยากาศหน่อย ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ต่อไปพูดให้แข็งแรงกว่านี้หน่อย เบื้องหลังของเธอคือตระกูลฮ่อ ไม่มีใครสามารถกลั่นแกล้งเธอได้ "

สือฮว่ารู้สึกว่าชายชราคนนี้ใจดีเหมือนกับปู่แท้ๆ เธอไม่ได้พูดอะไรและดวงตาของเธอก็อ่อนลง

เธอต่อสู้เพียงลำพังมาโดยตลอดและเธอไม่เคยเลยว่า ที่แท้ความรู้สึกที่มีคนปกป้องมันเป็นแบบนี้นี่เอง