ตอนที่ 215 คำโกหกของทั้งสอง

ผ่านช่องว่างของถังขยะ เธอเห็นรถสองสามคันจอดอยู่ด้านนอก มีคนชุดดำยืนอยู่ข้างรถไม่น้อยและคนที่ยืนอยู่ตรงกลางคือ ฮ่อฉวนสือที่ไม่เห็นหน้ามาหลายวัน

สือฮว่ากระพริบตาที่เจ็บและจ้องไปที่ฉากนั้นอย่างตั้งใจ

ฮ่อฉวนสือเดินเข้ามา ในมือถือปืน ปากกระบอกปืนสีดำจ่อเข้าที่หัวของชวีหยิง

"สือฮว่าอยู่ที่ไหน?"

ร่างกายของเขามีแต่ฝุ่น ดูท่าช่วงนี้คงวิ่งวุ่น

มุมปากของชวีหยิงโค้งงอและตาแดง

"ท่านประธานครับ ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่คุณสือจะรู้ความจริง"

"นายไปพูดอะไรกับเธอ?"

นอกจากเสียงอันเยือกเย็นของฮ่อฉวนสือแล้ว ก็ยังมีเสียงกระสุนดังขึ้นด้วย ตราบใดที่ปลายนิ้วของเขากระตุกเบา ๆ ชวีหยิงก็ตายได้

ชวีหยิงเงยหน้าขึ้น ไม่เกรงกลัวที่ปากกระบอกปืนที่จ่อหัวตัวเอง กลับดูนิ่งมาก

"น่าเสียดายที่คุณสือไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ ไม่งั้นก็รู้แล้ว ว่าผู้ชายที่เธอห่วงใยเป็นคนไม่จริงใจแค่ไหน"

ใบหน้าของฮ่อฉวนสือมืดมนลงแล้วหรี่ตา

"ท่านประธานครับ ความสุขตอนนี้ของท่านเป็นการขโมยมา ท่านคิดว่าถ้าคุณสือรู้เข้าแล้วยังจะอยู่ข้างท่านเหรอครับ? ถึงตอนนั้นท่านนั่นแหละที่จะเป็นคนบาป"

"เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย"

"ผมแค่สงสารคุณสือก็เท่านั้น"

ฮ่อฉวนสือกระตุริมฝีปากอย่างเย็นชา ไม่มีใครอยู่ที่นี่ แล้วทำไมยังแสดง

จู่ๆชวีหยิงก็คุกเข่าลงพร้อมกับยื่นมือไปถือปืนแล้วยิ้มมุมปาก

"ท่านประธาน เรื่องจริงมันปิดไม่อยู่หรอกนะครับ"

ดวงตาฮ่อฉวนสือนิ่งขึ้น รอบกายแผ่ซ่านถึงความเป็นศัตรูอย่างคุมไม่อยู่

ชวีหยิงดูไม่กลัวและเงยหน้าขึ้นมองเขา

มือของเขาเกี่ยวไกปืน การกระทำนี้ฉลาดมาก อย่างน้อยจากมุมของสือฮว่าก็มองไม่เห็น

หิมะในจิงตูที่ตกตลอด ตอนนี้ก็ได้เริ่มตกแล้ว

บอดี้การ์ดที่อยู่ไม่ไกลรีบหยิบร่มสีดำออกจากรถแล้ววิ่งมาอย่างกระวนกระวายเพื่อกางให้ฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือกลับหยิบร่มมา โบกมือส่งสัญญาณให้คนนั้นออกไป

ในขณะนี้ มือหนึ่งถือร่ม อีกมือถือปืนจ่อชวีหยิง เหมือนเจ้าชายแห่งความมืดที่เดินออกมาในภาพวาด

สือฮว่ารู้สึกลำคอตึง ริมฝีปากสั่นจนไม่กล้ากระพริบตา

ไม่กี่วันที่ผ่านมา ชายคนนี้ที่ถือร่ม เดินเข้ามาหาเธอท่ามกลางฝุ่นละออง เหนือกว่าความอ่อนโยนที่อยู่ห่างไกลทั้งหมด

วันนี้เขาก็ยังถือร่มคันเดิม

แต่หนึ่งในนั้นอยู่ในร่มและอีกคนอยู่ข้างนอก เหมือนเขตกั้นของโลกทั้งสอง

"ปัง"

เสียงปืนที่ไม่ได้เตรียมการดังขึ้นตัดกลางอากาศ

สือฮว่าที่ซ่อนตัวอยู่ในถังขยะปิดปากตัวเอง ใช้แรงอย่างมากเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอด

ฮ่อฉวนสือยิงแล้ว...

เขายิงชวีหยิงแล้ว...

ชวีหยิงไม่ใช่ผู้ช่วยของเขาเหรอ? ทำไมถึงยิงเขาง่ายดายขนาดนี้

ในหัวสือฮว่ายุ่งเหยิงจนคิดอะไรไม่ออก

ฮ่อฉวนสือที่ยืนอยู่รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว ชวีหยิงเหนี่ยวไกปืนและฆ่าตัวตาย

เขาหันหลังกลับ ไม่ได้สนใจถังขยะที่ไม่เด่นอยู่ด้านข้าง แล้วพูดกับใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลออกไป "จัดการเรื่องทางนี้แล้วไปหาสือฮว่า"

สือฮว่าปิดปากตัวเอง ความหนาวเหน็บแผ่ออกมาจากหัวใจ

เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างชวีหยิงกับฮ่อฉวนสืออย่างชัดเจน ชวีหยิงบอกว่าฮ่อฉวนสือเป็นคนบาปและมีความลับที่ซ่อนเธอไว้

เรื่องของคุณยาย จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ?

ก่อนหน้านี้ เธอไม่อยากจะเชื่อ เพราะฮ่อฉวนสือดีกับเธอมาก ถึงขนาดไม่เสียดายชีวิต

แต่ท่าทีของทั้งสองเมื่อกี้บอกเธอว่า เรื่องนี้มันเกี่ยวกัน

เธอไม่กล้าส่งเสียง ดวงตาพร่ามัว จ้องมองทั้งหมดนี้อย่างเยาะเย้ย

ถ้าชายคนนั้นฆ่าลูกน้องที่ตัวเองห่วงใยที่สุด แล้วยืนหน้ารถนิ่งๆ ในมือถือปืน เหล่ตาเล็กน้อยราวกับว่าความตายของชวีหยิงไม่กระทบอะไรในใจได้

เขาต้องเย็นชาถึงขั้นไหนกันถึงทำเฉยกับเรื่องทั้งหมดนี้

จมูกสือฮว่ามีแต่กลิ่นเหม็นของขยะ น้ำตาไหลไม่ขาดสายและรู้สึกไม่สบายใจ

หลังจากนั้นไม่นาน คนที่ไปค้นภายในก็ออกมาและเดินไปที่ด้านข้างฮ่อฉวนสือ "ท่านประธานครับ ไม่มีร่องรอยของคุณสือเลยครับ"

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว เก็บปืน หยิบโทรศัพท์เพื่อจะโทร

เมื่อสือฮว่าเห็นฉากนั้น หัวใจก็หยุดเต้นด้วยความตกใจ แล้วรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดปิดทันทีที่ ฮ่อฉวนสือโทรออก

เหงื่อของเธอค่อยๆไหลออกมาจากหน้าผาก หยดลงบนขนตา กระพริบตาเล็กน้อย ก็เข้าไปในตาจนน้ำตาก็ไหลออกมามากขึ้น

"ไปหาที่อื่น"

ฮ่อฉวนสือขึ้นรถและรถหลายคันก็ออกจากที่นี่ไป

สือฮว่าไม่กล้าออกไป และหยุดสั่นไม่ได้

ศพของชวีหยิงได้รับการจัดการแล้ว ที่นี่เหลือแค่เลือดที่นอง แม้แต่ฝนก็ไม่สามารถชะล้างออกไปได้

หากไม่ใช่คราบเลือดเหล่านี้ที่ยังอยู่ เธอก็คิดว่าเรื่องเมื่อกี้ทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน

"ตึง!"

เพราะตัวสั่นอย่างรุนแรง ถังขยะก็ล้มลงจนเธอกลิ้งออกมา กอดตัวเองด้วยความลำบากใจ

เธอจ้องมองท้องฟ้าที่มืดมิดตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดใจ

หลังจากนั่งตัวแข็งอยู่สิบนาที จนตัวเย็น กลัวว่าคนของฮ่อฉวนสือจะกลับมา ได้แต่เดินไปตามถนนและเดินเข้าเมือง

เป็นเวลาสองชั่วโมง เธอมีแผลเลือดที่ฝ่าเท้า ทั้งหิวทั้งหนาว

ไม่กล้าเปิดเครื่อง แล้วยิ่งไม่กล้าโทรหาฮ่อฉวนสือ