ตอนที่ 218 ฮ่อฉวนสือ คุณรู้ไหมว่าคุณน่ารำคาญแค่ไหน?

แน่นอนว่าสามคำที่ออกจากปากของเธอ เป็นภาษาที่สวยงามที่สุดในโลก

"แค่เดาว่าพี่สะใภ้อาจอารมณ์ไม่ดีและไม่อยากอยู่ในวิลล่า แล้วก็พอดีที่ช่วงนี้ผมไปเจอที่ที่น่าสนุกด้วย"

ฮ่อซือหนานพูดจบก็ดันอีกคนขึ้นรถทั้งที่ไม่รอเธอยินยอม

สือฮว่าไม่ได้แย้ง ตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดีจริงๆแล้วก็ไม่อยากอยู่ในวิลล่าด้วย

เธอหลุบตาลงต่ำ นั่งขัดสมาธิ ขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยล้า

ฮ่อซือหนานสังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอก็ขมวดคิ้วแล้วพาอีกคนไปร้านอาหาร

เขาให้พนักงานเอาโจ๊กที่มีคุณค่าทางโภชนาการมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "พี่สะใภ้ พี่ฉันปฏิบัติต่อพี่ไม่ดีเหรอ?"

มือสือฮว่าที่ถือช้อนแข็งทื่อก่อนหลุบตาลงต่ำ "เปล่า"

ฮ่อซือหนานจับหัวและหันหน้าไปมองเธอ "พี่สะใภ้ดูเหมือนจะไม่มีความสุข หรือคิดหย่ากับพี่ดีไหม แล้วมาคบผม?"

สือฮว่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นชา

"ฮ่อซือหนาน นายอย่ามาล้อฉันเล่นน่า"

ตั้งแต่ที่รู้จักผู้ชายคนนี้ เขามักจะพูดเรื่องตลกแบบไม่มีพิษภัย ได้ยินเยอะจนถือเป็นเรื่องตลก

"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ"

สือฮว่าวางช้อนลงและมองเขาอย่างละเอียด "นายสนใจฉัน เป็นเพราะฉันไม่ได้สนใจนาย"

ฮ่อซือหนานเหมือนจะสนใจในคำพูดของเธอและเลิกคิ้ว "พูดต่อสิ"

"เมื่อผู้หญิงไม่สนใจผู้ชาย มักจะดูไร้ที่ติในช่วงเวลานั้น แสดงท่าทีอะไรก็มีเสน่ห์ แต่พอเธอเริ่มรักนาย ก็จะค่อยๆลึกลับ เริ่มเผยฐาตุแท้ อ่อนไหว หึงหวงและเปราะบาง นายคิดว่าเหมือนผู้หญิงธรรมดาทั่วไปบนท้องถนน ใจนายจะเริ่มถอยห่าง และเริ่มเกลียดความรู้สึกนี้ ฮ่อซือหนาน ในบรรดาผู้หญิงที่นายเอาชนะได้ ในตอนแรกหลายคนไม่ใช่ไม่ชอบนาย อาจจะเลี่ยงนายด้วยซ้ำ ต่อมาพวกเธอตกหลุมรักนาย นายกลับผลักไสออกไป และรู้สึกว่าพวกเธอหมดเสน่ห์ ตอนนี้นายสนใจฉันก็เป็นเพราะฉันไม่ได้สนใจนาย มันเลยดึงดูดนายก็เท่านั้น"

ดวงตาฮ่อซือหนานหรี่ลง เคาะปลายนิ้วลงเคาะลงบนโต๊ะ "จริงๆแล้วผมไม่ได้ชอบรูปลักษณ์ของผู้หญิง ไม่ได้ชอบความอ่อนไหวหรือบอบบางของเธอ กลับถามผมว่าชอบเธอหรือเปล่า"

"แต่นั่นคือตอนที่เธอรักนายมากที่สุด"

ปลายนิ้วฮ่อซือหนานชะงักและจ้องเธออย่างไม่กะพริบตา

สือฮว่าก้มหน้ากินโจ๊กทีละนิด ผิดที่ซีดๆก็กลับมามีเลือดฝาด

ปลายนิ้วฮ่อซือหนานรู้สึกหนาวสั่นและดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ใช้เวลานานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

"พี่สะใภ้ พี่เสียใจไหมที่แต่งงานกับพี่ผม?"

"เสียใจ เสียใจมาก"

สือฮว่าแทบไม่ลังเล มือที่จับช้อนไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย

ฮ่อซือหนานยกยิ้มและเอนหลังอย่างเกียจคร้าน "ดูท่าพี่แล้วเหมือนไม่ค่อยชอบพี่ผมเลยนะ"

มีแต่ความไม่ชอบ นึกถึงยาย เธอแทบรอไม่ไหวที่จะจัดการอีกคน!

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

ฮ่อซือหนานโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอ: "เมื่อหี้ถึงพี่จะซ่อนลึกมากแค่ไหน แต่สายตาก็เห็นถึงความเกลียดชังต่อพี่ผมนะ สือฮว่า ถ้าพี่อยากจัดการพี่ผมก็มาร่วมมือกับผมได้ ศัตรูของศัตรูคือมิตรไม่ใช่เหรอ?"

สือฮว่าเงยหน้าขึ้นโดยไม่มีสีหน้าอะไร "นายไม่กลัวฉันเอาที่นายพูดไปบอกฮ่อฉวนสือเหรอ?"

นายน้อยเจ้าสำราญ คิดอยากจัดการฮ่อฉวนสือ

"พี่ไม่ทำหรอก พี่ไม่อยากมีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งใหญ่ในตระกูล คงแกล้งเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"

ฮ่อซือหนานกลับไปนั่งแต่ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้

หรือชวีหยิงไม่ได้ทำให้ทั้งสองเข้าใจผิดกันเหรอ?