ตอนที่ 220 นี่คือการทำให้ไขว้เขว!

หลังจากทานอาหารเสร็จ สือฮว่าก็เดินลากเท้ากลับห้องตัวเอง

เธอนั่งบนเตียง มองนาฬิกาพกอย่างละเอียด จากนั้นโน้มตัวลงและวางนาฬิกาพกลงไปในกล่อง

เมื่อเห็นเวลาสองทุ่มและข้างนอกเริ่มมีหิมะตก หิมะตกหนักราวกับจะบอกล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น ใจเธอก็มีร่องรอยถึงความวิตก

นี่คงจะเป็นหิมะสุดท้ายของปีนี้

สือฮว่ามาถึงหน้าต่างก่อนเปิดมันออก มองไปด้านนอกที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความขาวด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

หลังจากนั้นผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เธอก็หยิบซองผงยาออกมาจากกระเป๋า ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วลงไปชั้นล่าง

คืนนี้หนานสือไม่อยู่ ส่วนคนรับใช้คนอื่นในวิลล่าก็เข้านอนเร็ว เธอชงกาแฟ หลังจากดีดดิ้นสักพัก เธอก็เทยาผงลงไป

เธอใช้ช้อนคน เพื่อให้แน่ใจว่าฮ่อฉวนสือจะมองไม่ออก ถึงได้ถือแล้วไปที่ห้องหนังสือชั้นบน

ฮ่อฉวนสือกำลังจัดการเอกสารด้วยใบหน้าที่จริงจัง

"คุณ...คุณสามี เหนื่อยใช่ไหม ดื่มกาแฟหน่อยสิ"

เธอพยายามระงับเสียงสั่นแล้ววางถ้วยกาแฟไว้ข้างมือฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือชะงักมือบนแป้นพิมพ์อย่างไม่ลังเล เงยคอขึ้นเล็กน้อยและดื่มกาแฟเข้าไป

สือฮว่าที่เห็นลูกกระเดือกขึ้นลงของเขา หัวใจก็เต้นแรงขึ้นทันที

"แกร๊ก"

ถ้วยที่ว่างเปล่าวางลงบนโต๊ะอีกครั้ง ใบหน้าเขายังไม่มีอาการใดๆ เห็นเธอที่ยังอยู่ก็เอ่ยปากอย่างสงสัย

"มีอะไรอีกหรือเปล่า?"

สือฮว่าส่ายหัวแล้วถือถ้วนกาแฟก่อนเดินไปทางประตู

แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะลูกบิดประตู เธอก็ได้ยินเสียงของเก้าอี้ที่ถูกดึงจากนั้นก็ไออุ่นจากอ้อมกอดด้านหลัง

"คืนนี้เรานอนด้วยกันไหม?"

ในไม่ช้าเสียงของเขาก็แหบแห้ง สือฮว่าสงบและเหยียดริมฝีปาก "ได้สิ"

นอนด้วยกัน ก็สะดวกที่เธอจะสังเกตสถานการณ์ของเขาได้

ฮ่อฉวนสือหัวเราะ หยิบถ้วยในมือเธอแล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมา

ตอนที่เขาสัมผัสแก้มกาแฟ ใจสือฮว่าก็เหมือนจะกระเด็นออกมา แต่พอเห็นเขาโยนถ้วยทิ้งไปอย่างไม่สนใจแล้วกอดเธอไว้แบบนี้เลยคิดว่าเขาคงไม่รู้แผนของเธอ

เธอถอนหายใจ เพราะในหัวเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้ เลยไม่ตอบสนองจนถึงถูกวางลงบนเตียง

ความตั้งใจของฮ่อฉวนสือชัดเจนมาก เธอกลับไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับตัวเองและเขา

แต่จูบของชายคนนี้แนบแน่น จนสกัดทุกคำพูดของเธอ

ในหัวเธอมึนไปชั่วขณะและหายใจไม่ทั่วท้อง

เธอไม่อยากปฏิเสธ เธอปฏิเสธฮ่อฉวนสือไม่ไหว ปฏิเสธจูบของเขาไม่ได้ และไม่สามารถปฏิเสธความใกล้ชิดของเขาได้เลย

แม้แต่ตอนที่เขาจูบ ก็พาความหวานเข้ามาในใจ ความหวานนี้ช่างน่าละอายเหลือเกิน

เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับอีกคนตรงๆ

เธอได้ยินเขาพูดว่า: "ถือว่านี่เป็นคืนสุดท้าย เราอย่าไปห่วงอะไรเลย สือฮว่า ให้ฉันดูความอบอุ่นของเธอหน่อยนะ"

ในหัวสือฮว่าพังครืนลงทันที ฮ่อฉวนสือก็จงใจพูด ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้

เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนตั้งแต่ฝ่าเท้ามาจนถึงศีรษะ จนในหัวเธอสับสน

เลือดฝนร่างกายเดือดพล่าน ตัวเธอรู้สึกราวจะระเบิด หางตาก็มีน้ำตา

จากเตียงนอนถึงพื้นไปยังขอบหน้าต่าง เธอให้ความร่วมมืออย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกครั้งที่จะได้สติก็โดนเขาลากเข้าไปในสถานการณ์นั้นอีกครั้ง

ใบหน้าเธอแดง เส้นประสาททุกเส้นถูกรัดแน่น

"ฮ่อฉวนสือ คุณมันเจ้าเล่ห์!!"

เธอก่นด่า ใช้ฟันแหลมก็ทิ้งรอยเลือดไว้ที่ริมฝีปากของเขา

ฮ่อฉวนสือหยุด ปลายนิ้วสง่างามเช็ดที่มุมริมฝีปาก เลือดถูกเช็ดออกเป็นรอยกระจายจากมุมปากไปจนถึงแก้ม มองแล้วน่าหลงใหล

สือฮว่าตื่นขึ้นมาเพราะนาฬิกาปลุก เป็นเวลาห้าทุ่ม

พวกเขาใช้เวลานานกว่าสองชั่วโมง เขานี่นะ!

เธอลุกขึ้นและเริ่มแต่งตัวอย่างไม่ลังเล

หลังจากจัดการเก็บข้าวของเสร็จ เธอวางใบหย่าไว้ที่หมอน ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าอีกคนอย่างจริงจัง

ยังไงเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

บางทีมันกำลังจะจากไปความแค้นทั้งหมดก็สงบลงเมื่อเห็นบาดแผลที่ริมฝีปากของเขาเธอก้มลงจูบเขา

"ลาก่อน ฮ่อฉวนสือ"

ข้างนอกยังคงมีหิมะตกอยู่ เธอจึงไปที่ห้องนอนเพื่อเอากล่องออกมา ตรวจดูทุกอย่างอย่างละเอียดและทุกอย่างอยู่ครบ

เธอยิ้มก่อนถือกล่องและออกจากเฉียนสุ่ยวาน