ตอนที่ 225 นี่ยังเป็นคนอยู่ไหม?

หากให้ฮ่อฉวนสือรู้ว่าเธออยู่ในที่เกิดเหตุในคืนนั้น และแม้กระทั่งได้เห็นทุกอย่าง เขาจะเห็น?

สือฮว่าไม่กล้าที่จะคิด ไม่มีความกล้าที่จะสารภาพกับเขา กลัวว่าถ้าพูดออกไป ภาพลวงตาของความสามัคคีทั้งหมดที่ทั้งสองสร้างขึ้นโดยเจตนาจะเจาะ

"สือฮว่า คุณปิดบังอะไรผมกันแน่？"

เสียงของฮ่อฉวนสือได้ผ่านเข้ามาอย่างเยือกเย็นและเบาบาง

สือฮว่าอยากถามกลับว่า "แล้วคุณปิดบังอะไรฉันล่ะ？"

แต่คนสองคนที่เดินเคียงข้างกันก็เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีใกล้กันและประจบกัน

ในที่สุดฮ่อฉวนสือก็ยอมพ้ คลายกรามของเธอไป

ทั้งสองก็หยุดคุยกัน สือฮว่าออกจากห้องนอนของเขาและกลับไปที่ห้องก็พบว่ากระเป๋าเดินทางของเธอถูกหนานสือส่งกลับมาแล้ว

เธอดึงที่มุมปากอย่างเยาะเย้ยพลางเปิดกระเป๋าแล้วหยิบกระเป๋าตังและพาสปอร์ตข้างในออกมา

เงินในกระเป๋าถือเป็นเงินสดก้อนสุดท้ายที่เธอมี เธอหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมานำติดตัวไป แล้วทิ้งกระเป๋าไว้ลิ้นชักบนหัวเตียง

ส่วนนาฬิกาพกที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของคุณยาย เธอไม่กล้าไปมอง ครั้งนี้เธอเลือกที่จะหันหลังกลับ ราวกับว่าทรยศยาย

เธอนั่งอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน จนข้างนอกนั้นมืดแล้ว เธอจึงลุกขึ้นและกำลังจะไปดูหนานจิ่นผิง

แต่ทันทีที่รถเลี้ยวที่ทางแยก เธอก็เห็นชายคนหนึ่งที่เดินเล่นอยู่ข้างนอกพร้อมกับหมาป่าขาวตัวหนึ่ง

เขายังกวักมือให้กับรถของเธอด้วยและตัวนั้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด

มือของสือฮว่าที่จับพวงมาลัยนั้นบีบแน่นและเหยียบคันเร่งอย่างรวดเร็วโดยต้องการออกไปให้เร็วที่สุด

แต่เธอได้ยินเพียงเสียง "ปัง" จากหลังคารถเท่านั้น และจากนั้นก็มีหัวของชายคนหนึ่งโผล่ออกมาที่นอกกระจกหน้ารถ ซึ่งมองหน้าเขาไม่ชัด แต่ดวงตาที่เปิดเผยนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

ใจของสือฮว่าสั่นและหยุดอย่างรวดเร็ว

แต่การเบรกอย่างกะทันหันดังกล่าวไม่ได้ทำให้ชายคนนั้นกระเด็นออกไป เขาใช้ประโยชน์จากแรงผลักนี้ ไม่คิดว่าจะทำให้ตัวเองสะบัดไปรอบหนึ่งและตกลงมาพื้นที่หน้ารถอย่างมั่นคง

นี่ยังเป็นคนอยู่เหรอ?

สือฮว่ารู้สึกว่าการกระทำที่เขาเพิ่งทำเมื่อกี้นั้น เทียบได้กับแชมป์โอลิมทั้งหมดปิกเหล่านั้นได้อย่างสิ้นเชิง

"ตุ๊งตุ๊ง"

ชายคนนั้นเคาะกระจกรถของเธอ ก็ยังถือว่ามีมารยาทอยู่

สือฮว่าไม่สงสัยเลย ถ้าเธอจะเหยียบคันเร่งเพื่อออกไปอีก ก็คาดว่าในวินาทีถัดมาหน้าต่างรถก็คงจะแตกโดยชายผู้นี้

เธอเปิดหน้าต่างรถอย่างรู้สถานการณ์ พร้อมกับสีหน้าจางๆ"มีอะไรหรือเปล่า?"

ชายคนนั้นจับอยู่ที่หน้าต่างและเปิดประตูรถอย่างเป็นธรรมชาติ

สือฮว่าไม่ขยับ เมื่อเห็นหมาป่าสีขาวตัวนั้นเดินเข้ามานั่งที่เบาะหลังอย่างเชื่อฟัง มือของเธอที่จับพวงมาลัยก็บีบแน่นขึ้นอีกครั้งและฝ่ามือนั้นก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

"รบกวนช่วยส่งฉันไปที่ที่หนึ่งหน่อย"

แม้ว่าในปากเขาจะพูดว่ารบกวน แต่การกระทำเขานั้นไม่มีความหมายของการรบกวนคนอื่นเลยสักนิด

สือฮว่ายอมรับว่าจากฝีมือของชายคนนั้นที่เพิ่งเผยออกมาเธอก็เข้าใจ มันง่ายมากถ้าเขาต้องการชีวิตของเธอ

เธอเหยียบคันเร่งและนำทางไปยังที่อยู่ที่ชายคนนั้นบอก

แต่เมื่อไปได้ครึ่งทาง โทรศัพท์มือถือของชายคนนั้นก็ดังขึ้น ดูเหมือนว่าจะเป็นวิดีโอคอล

"หยุดก่อน"

ชายคนนั้นดูเคร่งขรึมไปทั้งหน้า เมื่อรอรถจอดสนิทแล้ว ถึงจะกดปุ่มรับสาย

" มูด ดึกป่านี้แล้วยังไม่เข้านอนอีกเหรอ?"

เดิมทีสือฮว่าไม่ต้องการฟังว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน แต่ทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันเกินไป นอกจากนี้ชายคนนั้นก็ยังนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับและเธอก็ได้ยินวิดีโอคอลที่เขาคุยกับเด็กหญิงตัวเล็กนั้นด้วย

ใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็กเต็มไปด้วยความเย็นชาและเธอก็กำลังเล่นกับปืนกระบอกเล็กๆอย่างเป็นระบบ

การประกอบ ถอดชิ้นส่วน ทั้งหมดนั้นเกือบจะเสร็จสิ้นในครั้งเดียว

สือฮว่านั้นตกตะลึง แม้ว่าเด็กคนนั้นจะยังดูเด็กมาก แต่ออร่าของเขานั้นดูก็เยือกเย็นยิ่งกว่าภูเขาน้ำแข็ง และฉากหลังของเธอนั้นก็หรูหรามาก คาดว่าน่าจะเป็นลูกของครอบครัวที่ร่ำรวย

" หมิ่นซา จริงไหมที่พวกคุณบอกว่าเจอแม่ฉันที่จิงตู？"

หัวใจของหมิ่นซาสั่นสะท้านและรู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว "เรื่องนี่ มูด เธอก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กที่ถูกเก็บมา ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าพ่อแม่เธอยังอยู่ในโลกนี้หรือไม่ ฉันแนะนำให้เธอล้มเลิกความตั้งใจเถอะ"

มีที่ไหนที่คุยกับเด็กแบบนี้ ซึ่งสือฮว่ากังวลเกี่ยวกับอีคิวของผู้ชายคนนี้จริงๆ

เด็กหญิงตัวเล็กในวิดีโอโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา "สรุปแล้ว พวกคุณล้อเล่นกับฉันอยู่เหรอ？"

เหงื่อเย็นบนหน้าผากของหมิ่นซาไหลออกมา แม้ว่าเด็กคนนั้นจะยังเด็ก แต่ท่าทางอารมณ์นั้นคล้ายกับนายท่าน นอกจากนี้นายท่านยังตามใจเธอ ไม่ว่าเธอก็จะพูดอะไรนายท่านก็จะเชื่อ