ตอนที่ 282 อย่าตกหลุมพรางของชายผู้นั้น

เมื่อฮ่อฉวนสือกลับมาถึงเฉียนสุ่ยวานก็พบว่าสือฮว่ายังไม่ได้นอน และรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นมาตลอด

เขาจับไหล่ไว้ เมื่อเห็นเธอจึงรีบวางมือลง

สือฮว่าสังเกตเห็นผ้าพันแผลบนไหล่ของเขาและลุกขึ้นยืน "ไหล่เป็นอะไร?"

"บาดเจ็บนิดหน่อย"

คำตอบของฮ่อฉวนสือนั้นเรียบง่าย หลังจากนั่งลงบนโซฟาก็กอดเธอไว้ "วันนี้งานเป็นไปด้วยดีไหม？"

สือฮว่าปลดกระดุมของเขาและมองดูตำแหน่งของผ้าพันแผลอย่างจริงจัง "แผลจากกระสุนปืน?"

เธอแค่เดาและจ้องไปที่เขาโดยไม่กระพริบตา

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ "อือ แผลจากกระสุนปืน ตอนแรกแค่อยากให้คุณไปฟื้นฟูสภาพอารมณ์ที่บริษัท แต่จู่ๆกลุ่มคนพวกนั้นก็ตามมา ดังนั้นช่วงนี้คุณห้ามออกไปไหน ฮว่า ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณที่เฉียนสุ่ยวาน"

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยคนๆนี้ก็เต็มใจที่จะพูดออกมาและไม่ได้ปิดบังเธอต่อไป

"มาตามหาฉันเหรอ？"

ฮ่อฉวนสือกอดเธอไว้แล้วหอมไปที่แก้มของเธอ

"อันที่จริงผมก็ไม่รู้ ครั้งที่แล้วที่ผมไปต่างประเทศเพื่อสืบเรื่องของคุณ แต่ร่างกายผมกลับมีปัญหามาตลอด โดยจะเป็นลมอย่างไร้สาเหตุอยู่ตลอด เลยไม่ได้สืบหาอะไรไม่ได้เลย เมื่อนานมาแล้วผมก็เริ่มความรู้สึกว่ามีคนกำลังตามหาคุณ ตอนนั้นคุณเพิ่งแต่งงานเข้ามาในตระกูลฮ่อ"

"เพราะฉันแต่งงานกับคุณหรือเปล่า？"

"ก็ไม่ได้มองข้ามเหตุผลนี้ ประสบการณ์ชีวิตของคุณก็อาจเป็นปัญหาได้เช่นกัน ฮว่า เรื่องเหล่านี้ผมก็ไม่สามารถเข้าใจได้ในตอนนี้ แล้วรวมถึงตระกูลฮ่อ แม้ว่าคุณปู่จะไม่เคยพูดกับผม แต่ผมรู้ดีว่าตระกูลฮ่อมีความลับ ดังนั้นเราจึงทำได้แต่ก้าวไปทีละก้าวแล้วค่อยๆดูกันไปเท่านั้นและผมก็จะอยู่กับคุณ"

สือฮว่ากอดเอวของเขาและหลับตาลง "เพราะคุณไม่รู้ว่ากลุ่มคนพวกนั้นมุ่งมาที่ฉันหรือเพราะฉันที่แต่งงานเข้ามาในตระกูลฮ่อ ดังนั้นช่วงนี้คุณเลยเริ่มติดต่อกับผู้หญิงคนอื่น ต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน ใช่ไหม?"

"ใช่ แต่การปิดบังแบบนี้มันทำได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น ถ้าคุณอยู่ที่เฉียนสุ่ยวานก็จะไม่เป็นไร แต่ผมกังวลถ้าคุณออกไปข้างนอกก็อาจจะถูกลักพาตัวไป คนของผมจะทำงานร่วมกับตำรวจเพื่อตรวจสอบที่อยู่ของคนกลุ่มนี้ ก่อนเหตุการณ์อันตรายนี้จะคลี่คลาย สัญญากับผมว่าจะอยู่แต่ที่นี่และผมก็จะอยู่เป็นเพื่อนคุณ"

สือฮว่าพยักหน้าและในใจก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

ฮ่อฉวนสือรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย อุ้มเธอขึ้นไปชั้นบนและแทบจะเรียกร้องต่อเธอเบาๆ

ใบหน้าของสือฮว่าแดงก่ำและเมื่อเขาจมลง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอโอบคอฮ่อฉวนสือไว้และไม่ต้องการที่จะสนใจ แต่เสียงเรียกเข้านั้นก็ไม่หยุดสักที

ทันทีที่เธอต้องการผลักคนออกเพื่อจะรับโทรศัพท์ ฮ่อฉวนสือก็คว้ามือของเธอไว้และวางบนหัวของเธอ "อย่าไป"

สือฮว่ารู้สึกวิงเวียนจากการจูบของเขา จึงประนีประนอมและเพิกเฉยต่อเสียงเรียกเข้า

สองชั่วโมงต่อมา เธอเหนื่อยมากจนไม่สามารถลืมตาได้และได้ถูกฮ่อฉวนสืออุ้มไปเข้าห้องน้ำ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฮ่อฉวนสือก็วางเธอลงบนเตียงแล้วหอมลงที่แก้มของเธอ "ผมจะไปจัดการอะไรบางอย่างที่ห้องหนังสือ คุณนอนก่อนเลย"

สือฮว่าพยักหน้าอย่างสะลึมสะลือ และเมื่อประตูห้องปิดลง เธอกำลังจะหลับ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอลุกขึ้นแล้วเหลือบมองที่หน้าจอ และพบว่าหมายเลขนั้นมาจากต่างประเทศ

เธอขมวดคิ้วและกดปุ่มรับอย่างอดทน

"คุณสือ ยังจำฉันได้ไหม？"

ในนั้นมีผู้หญิงหัวเราะคนหนึ่งที่มาพร้อมกับเฉยเมย