ตอนที่ 29 ลงโทษ

เซี่ยงชุนฟางขยับแว่นกันแดดเล็กน้อยแล้วก้าวเดินไปทางสือฮว่า

"เป็นเธอเองสินะที่กำลังสร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลฟง?"

สือฮว่าเงยหน้าขึ้นก็เห็นชุดของเซี่ยงชุนฟาง ความประทับใจแรกคือสิ่งสกปรก

แต่งหน้าหนาเตอะและผ้าพันคอ ริมฝีปากแดงสด เล็บหลากสีรวมถึงหมวกสีขาวบนศีรษะ ดูยังไงก็เหมือนหนังสมัยสิบกว่าปีที่แล้ว

เธอขมวดคิ้วมองลงไปที่สร้อยข้อมือบนข้อมือของเซี่ยงชุนฟางและเดาถึงตัวตนของผู้หญิงคนนี้

"เอาสร้อยข้อมือมาให้ฉันเถอะค่ะ"

เธอยื่นมือออกมาและมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้านิ่ง

เซี่ยงชุนฟางรู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่น ตั้งแต่ครอบครัวเริ่มหาเงินได้ เธอก็ไปซื้อสินค้าฟุ่มเฟือย พนักงานยังต้องยกเธอขึ้นหิ้ง เคยมองเธอแบบนี้ที่ไหนกัน

เธอทำเสียงขึ้นจมูกและยกข้อมือขึ้น "ต้องการอันนี้น่ะเหรอ? ได้สิ ฉันจะให้เธอ"

ดวงตาเธอฉายแววชั่วร้ายและถอดสร้อยข้อมือออก ขณะที่กำลังจะวางมันลงบนฝ่ามือของสือฮว่านั้น เธอก็โยนสร้อยข้อมือนั่นลงไปในน้ำในสระทันที!

"ตายแล้ว ไม่ได้ตั้งใจโยนมันลงไปเลยนะ งั้นเธอลงไปหยิบมันขึ้นมาแล้วกัน!"

พูดไปเธอก็ผลักสือฮว่าไปทางสระว่ายน้ำ

"คุณปล่อยนะ!"

สือฮว่าหน้าซีดเมื่อเข้าใกล้สระว่ายน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ

สระว่ายน้ำลึกอย่างน้อยก็สองเมตร ขาของเธอขยับไม่ได้ ถ้าโดนผลักลงไปต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่!

"ฉันเคยบอกแล้วนี่ว่าเธอเอาชนะฉันไม่ได้ แล้วยังจะเอาสร้อยข้อมืออีก ฉันก็อยากจะรู้ว่าเธอจะเอาชีวิตรอดยังไง!"

เซี่ยงชุนฟางไม่สนเสียงที่ตื่นตระหนกของสือฮว่า วางมือและผลักทั้งเก้าอี้และคนลงไปในน้ำ

"ตูม!"

น้ำกระเซ็นจำนวนมาก สือฮว่าตกลงไปในนั้นแล้ว

เธอตื่นตระหนกและอยากจะคว้าอะไรบางอย่าง แม้กระทั่งพยายามใช้ขา แต่ขาเธอนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้

ยิ่งกลัวมากขึ้นความเจ็บปวดที่เท้าของเธอก็ยิ่งชัดเจน เธอแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำหรือน้ำตากันแน่ที่ปกคลุมตาเธอ

มีเพียงความคิดเดียวในหัวของเธอ หากเธอสามารถมีชีวิตรอด ผู้หญิงคนนั้นจะต้องชดใช้ที่เธอทำไปตลอดชีวิต!

ช่องอกกำลังจะระเบิด ขาดออกซิเจนและหายใจไม่ออก

เธอไม่อยากตาย ไม่อยากอยู่แบบนี้อีกต่อไป

จนกระทั่งมีมือเรียวคู่หนึ่งแหวกน้ำและจับเธอออกจากนรกแห่งความตาย

เธอเพียงแค่หรี่ตามองเขาก่อนจะสลบไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สือฮว่าก็เห็นว่าสถานที่ที่เธออยู่ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นบ้านของตระกูลฮ่อ หมอบอกว่าเธอสำลักน้ำ ไม่มีอะไรร้ายแรง และขาของเธอก็ถูกพันแผลใหม่อีกครั้ง

คุณท่านกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความโกรธ พ่อฟงและเซี่ยงชุงฟางคุกเข่าอยู่บนพื้น ทุกคนกำลังรอให้เธอได้สติ

สือฮว่าไอ ได้ยินคนรับใช้รายงานสถานการณ์ให้เธอฟัง เธอก็ยิ้มจนตาของเธอเปื้อนไปด้วยสีแดงอ่อน

"อาการบาดเจ็บที่หลังของคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เมื่อเห็นว่าแพทย์กำลังเปลี่ยนยาให้ฮ่อฉวนสือ เธอถึงรู้ว่าหลังของเขาบาดเจ็บมาก

อุ้มเธอขึ้นสระว่ายน้ำ หลังของเขาก็เปียกโชกด้วยเช่นกัน

"อืม"

ฮ่อฉวนสือหลับตาลงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

หมอทายาให้เสร็จก็ให้คำแนะนำอีกเล็กน้อยก่อนจากไป

เขาใส่เสื้อคลุม การเคลื่อนไหวของเขาช้าเล็กน้อย

"สร้อยข้อมือในสระว่ายน้ำเป็นของปลอม"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้ววางสร้อยข้อมือไว้ตรงหน้าสือฮว่า

ดวงตาสือฮว่าถักทอไปด้วยความอบอุ่น เขาไม่ลืมที่จะหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมา ชายคนนี้ใส่ใจมาก ถึงรูปลักษณ์เขาจะเย็นชากว่าก็ตาม

สร้อยข้อมือของแม่เป็นของปลอมไปไม่ได้ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ทำได้แค่ต้องลงไปถามผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น

"สา...สา สามี..."

ลิ้นของเธอยังคงพันอยู่ แต่ก็ยังเรียกเต็มๆ

ฮ่อฉวนสือหยุดมือที่ติดกระดุม ราวกับว่ามีตัวอะไรกัดอยู่ในใจ

"มีอะไรงั้นเหรอ?"