ตอนที่ 322 ฮว่าเอ๋อร์ นี่หมายความว่ายังไงน่ะ?

เธอนั่งตรงข้ามเขา แสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาที่แผดเผาของเขา

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไหล่ของเธอตลอดเวลาและเห็นว่าเลือดมันเปื้อนเสื้อผ้าของเธอ

เหมือนว่าเลือดนั่นไม่ได้ไหลบนตัวเธอ ในใจเขารู้สึกเจ็บปวดกว่าเป็นพันเท่า

เขาทนไม่ได้ที่เธอได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

เมื่อรถมาหยุดที่เฉียนสุ่ยวาน สือฮว่าก็เดินลงไปเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร

ฮ่อหมิงถูกมัดมือและร่างกายส่วนบนก็มัดด้วยเชือก แต่ขาของเขาเป็นอิสระ

หลังจากที่รถหยุด เขาก็กำลังจะลงจากรถ แต่กลับมีบอดี้การ์ดเข้ามาขวางไว้

สือฮว่ายืนอยู่ไม่ไกล มองเขาอย่างเย็นชา

เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้ม "ฮว่าเอ๋อร์ นี่หมายความว่ายังไงน่ะ?"

"เฉียนสุ่ยวานเป็นของฮ่อฉวนสือ คุณคู่ควรเข้าไปหรือไง?"

เธอสามารถพ่นคำที่ทำร้ายจิตใจออกมาได้เสมอเหมือนดาบที่คมกริบตรงเข้าไปในหัวใจของเขา

เขาเจ็บปวด เขาเจ็บปวดขนาดนี้แต่เธอกลับคิดถึงแต่ฮ่อฉวนสือได้ยังไง

"ฮ่อฉวนสือตายไปแล้ว เธอหาเขาไม่เจอหรอก ขี้เถ้าก็ไม่มี เข้าใจไหม?"

เขาทนความรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ทำร้ายเธอเช่นนี้ ไม่ว่าใครยอมแพ้ได้

สือฮว่ารู้สึกในใจนั้นเจ็บกว่าแผลกระสุนปืนบนไหล่เสียอีก เธอยกมือขึ้นกุมไหล่เอาไว้ราวกับว่าสิ่งนี้จะสามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเธอได้

เมื่อฮ่อหมิงเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ ก็กระตุกมุมปาก "ฉันไม่เข้าไปก็ได้ เธอเข้าไปทำแผลเถอะ"

เขาเหมือนจะประนีประนอม หลุบตาต่ำลง ไม่รู้ว่าใจกำลังคิดอะไรอยู่

สือฮว่ารู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่เห็นเขาประนีประนอมแบบนี้ ความเจ็บปวดในใจก็เบาลงอย่างอัศจรรย์

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ความสุขที่ต้องแบ่งปันกับผู้อื่น ความเจ็บปวดเองก็เช่นกัน

"หนานสือ หาคนมาดูเขา เขาเจ้าเล่ห์มาก อย่าปล่อยให้หนีไปได้"

สือฮว่าทิ้งคำพูดเอาไว้แล้วหันหลังเข้าเฉียนสุ่ยวานไป

หนานสือหันไปมองฮ่อหมิงอย่างไม่เชื่อสานตา คนที่อยู่กับเขาในทุกวันนี้คือฮ่อหมิง ไม่ใช่ท่านประธานฮ่อฉวนสือของเขา

แปลกจริงๆ คนนี้ทั้งรู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ถ้าให้ลงมือจริงๆ เขาเองก็ไม่มีความกล้า

ฮ่อหมิงมองไปรอบๆ ที่ตรงนี้ไม่มีแม้แต่ที่นั่ง จะให้เขารออยู่ตรงนี้งั้นเหรอ?

เขาก้าวเท้าจะเข้าเฉียนสุ่ยวาน แต่หนานสือกลับขวางเขาไว้ "ท่าน...ฮ่อหมิง คุณเข้าไปไม่ได้"

เขาเกือบจะเรียกท่านประธานไปแล้ว

แต่ฮ่อหมิงก็ไม่ฟังเขา และหลังจากนั้นไม่นานก็เดินเข้าประตูเฉียนสุ่ยวานไป

มีเก้าอี้หินสองสามตัวอยู่ไม่ไกลจากประตู บ่ายวันนี้ เขาก็นั่งรอเธอกลับมาอยู่ตรงนี้

เขาตั้งหน้าตั้งตารอเธอพาเขาออกไปดูวิวกลางคืน แต่ไม่คิดว่าเธอจะทำร้ายเขาถึงตาย

หนานสือเดินตามหลังเขาด้วยความหงุดหงิด เห็นว่าเขาไม่ได้เดินไปที่วิลล่าก็โล่งใจ

แค่นั่งตรงนี้เฉยๆ และไม่ได้เข้าไปในวิลล่า คุณสือไม่น่าตำหนิหรอกมั้ง?

ไม่รู้ทำไม เจอคนนี้แล้วเขากลับไม่แข็งข้อได้

"ฉันจะอยู่นี่ ไม่ไปไหนหรอก นายไปดูแผลเธอหน่อยว่าตั้งใจทำแผลหรือเปล่า"

นี่ก็ดึกแล้ว แล้วถ้าสือฮว่าไปพักเฉยๆ ไม่คิดรักษาแผลที่ไหล่ล่ะ? มันจะอักเสบได้