ตอนที่ 328 ตราบใดที่คุณรักฉัน ลำบากใจเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหาไร

ฮ่อฉวนสือหยุดมือของเขาและหลับตา "คุณคิดว่าคุณพูดแบบนี้ ในหัวใจผมจะรู้สึกดีขึ้นไหม？สือฮว่า คนที่เจ็บที่สุดนั้นคือผม คุณติดต่อกับฮ่อสือหนาน เผยที่อยู่ของผม พอผมตื่นขึ้นมาก็มีคนมาบอกว่าคุณนอนกับพี่ชายฝาแฝดของผมในห้องแต่งงานของเรา ณเวลานี้คุณก็ไม่สามารถทำให้ท่าทางของคุณอ่อนลงและพูดอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขได้เลยเหรอ?"

สือฮว่ารู้สึกอยากจะร้องไห้ จึงหันหน้าออกไป ไม่มองเขา

ฮ่อฉวนสือลอกเสื้อผ้าชั้นสุดท้ายของเธอออก และเห็นรอยแผลเป็นบนหน้าอกและไหล่ของเธอ คิ้วนั้นก็ขมวดขึ้นทันที "เกิดอะไรขึ้น?"

แผลเป็นแบบนี้มันไม่เปียกน้ำไม่ได้ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่ยอมพูดอะไรตั้งแต่ต้น

เขารีบจับเธอขึ้นมา หยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ด้านข้าง หลีกเลี่ยงสถานที่ที่ได้รับบาดเจ็บแล้วเช็ดหยดน้ำบนร่างกายของเธอให้สะอาด

สือฮว่าเคยชินกับการกอดคอของเขาเป็นประจำ และทั้งคู่ต่างก็นิ่งกับการกระทำดังกล่าว

เธอรีบอยากจะดึงมือออก แต่ฮ่อฉวนสือกลับโอบเอวของเธอ "กอดไว้"

เขาอารมณ์ไม่ดีและไร้เรี่ยวแรง ดังนั้นจึงทำได้เพียงอุ้มคนออกจากห้องน้ำกลับไปที่เตียงด้วยความฝืน แล้วทั้งคู่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่

เขาหลีกเลี่ยงบริเวณที่เธอได้รับบาดเจ็บแล้วนอนลงด้านข้าง "เจ็บแผลไหม？จะทานยาหรือเปล่า？"

"เป็นแผลเป็นไปแล้ว มันไม่เจ็บแล้ว"

"เขาทำร้ายคุณ?"

แน่นอนว่าเขาหมายถึงฮ่อหมิง สือฮว่านั้นส่ายหัว

อาการบาดเจ็บที่ไหล่คือการแสดงละคร เพื่อบังคับตัวตนของฮ่อหมิงออกมา และตำแหน่งของหัวใจนั้นคือการบังคับให้ฮ่อหมิงบอกตำแหน่งของฮ่อฉวนสือ

เธอมีความรู้สึกอย่างหนึ่งกว่าสิ่งที่ฮ่อหมิงรู้นั้นมากกว่าสิ่งที่ฮ่อฉวนสือรู้เยอะมาก

ฮ่อฉวนสือเอื้อมมือออกมาโอบเอวของเธอไว้ "ผมไม่สามารถที่จะไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในวันเหล่านี้แม้แต่นิดได้ ดังนั้นต่อจากนี้คราวหน้า คุณควรเรียนรู้ที่จะทำให้ผมมีความสุข และหยุดพูดตั้งใจพูดจาทำให้ผมโกรธ เข้าใจไหม？"

"คุณไม่รังเกียจฉันเหรอ？"

"สือฮว่า เทียบกับความเจ็บปวดของการสูญเสียคุณไป สิ่งเหล่านี้มันเทียบอะไรไม่ได้เลย ดังนั้นผมจะถือว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะตราบใดที่คุณอยู่เคียงข้างผม ความเจ็บปวดเล็กน้อยเหล่านี้ก็จะหาย ผมเป็นนักธุรกิจและต้องเลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเองมากที่สุด และคุณก็ไม่ต้องถามผมว่าจะคิดมันไหม เป็นผู้ชายมันก็ต้องคิดอยู่แล้ว แต่ผมรู้ดีว่าผมยังต้องการคุณที่เป็นแบบนี้ ดังนั้นคุณก็อย่าคิดที่จะจากไป โอเคไหม？มีสิ่งไหนของคุณที่ผมไม่รู้ แต่ผมจะดูแลคุณให้ดีกว่านี้"

สือฮว่าหันหลังไปและน้ำตาก็ค่อยๆร่วงหล่นลงมา

ฮ่อฉวนสือกอดเธอจากด้านหลังพลางซุกไปที่คอของเธอ "อย่าร้องไห้ ถ้าคุณรู้สึกผิดต่อผม ต่อไปก็ไม่ต้องสงสัยผมอีก ซื่อสัตย์ต่อผมบ้าง สือฮว่า ตราบใดที่คุณรักฉัน ความคับข้องใจเหล่านี้คือก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร คุณเป็นผู้หญิงที่ดูโดดเดี่ยวและสูงส่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก มีแค่เผชิญหน้ากับผม เคยชินกับการปกปิดความสงสัย เธอว่าผมเป็นหนี้เธอเมื่อชาติก่อนหรือเปล่านะ?"

น้ำตาของสือฮว่านั้นไม่สามารถหยุดได้เลย หันกลับมาแล้วซุกเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

หัวของฮ่อฉวนสือนั้นปวดมาก แต่ก็ยังคงเอื้อมมือไปกอดเธอไว้ "มีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะ"