ตอนที่ 349 ท่านคิดว่าตอนนี้ฉันจะใจอ่อนไหมล่ะคะ?

กลิ่นหมึกพิมพ์คงไม่ใช่กลิ่นเฉพาะตัวของใคร

มีเพียงหมึกเก่าบางชนิดเท่านั้น เวลาทำก็เพิ่มเติมพิมเสน แผ่นทองคำเปลว และวัสดุล้ำค่าไปอีก ดังนั้นกลิ่นหอมก็จะซึมเข้ากายไม่จางหายไป

ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นปราชญ์แถมไม่ใช่นักปราชญ์ธรรมดาทั่วไป

หมึกชนิดนี้ไม่มีในท้องตลาดแน่นอน เธอรู้สึกคุ้นเคย หรือทั้งสองจะเคยเจอกันมาก่อน?

"เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ?"

มือของซือรั่วเฉินสั่นจนกาแฟไหลออกมาและหยดลงบนหลังมือของเขา

สือฮว่ารีบหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาเช็ดที่หลังมือของเขา "ขอโทษระคะ ฉันแค่คิดว่ากลิ่นมันคุ้นเคยมากน่ะค่ะ"

ซือรั่วเฉินมองใบหน้าอีกคนแล้วละสายตาออกไป "หมึกชนิดนี้ไม่สามารถได้กลิ่นจากที่อื่นได้ บางทีคุณสืออาจเจอฉันในความฝันก็ได้นะครับ"

สือฮว่าคิดว่าเขาพูดเล่น เธอลุกขึ้นหยิบกระเป๋า "ฉันยังมีธุระ งั้นกลับก่อนนะคะ ฉันเลี้ยงกาฟาวันนี้เองค่ะ"

"ได้ครับ ไว้วันหลังผมเลี้ยงคืนนะ"

เสียงของซือรั่วเฉินนิ่ง บรรยากาศโดยรอบก็นิ่งเงียบ

หลังจากที่สือฮว่าจากไป เขานั่งอยู่ที่นี่คนเดียว สายตาก็เฝ้ามองเธอเข้าไปในรถด้านนอก

เขาก้มมองไปที่แหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย เอื้อมมือไปสัมผัสมันโดยไม่พูดอะไร

หลังจากที่เขานั่งไปหนึ่งชั่วโมง ซิ่วหยูก็โทรมาและบอกว่าฮ่อฉวนสือเมาแล้ว

หลังจากที่ซือรั่วเฉินวางสาย เขาก็ลุกขึ้นและขึ้นรถ

สองวันมานี้ฮ่อฉวนสืออยู่กับซิ่วหยูโดยไม่ได้พูดอะไรและดื่มอย่างเงียบๆ

ตอนแรกซิ่วหยูก็ดื่มกับเขาโดยคิดว่าหนึ่งวันก็คงหยุดดื่มแล้ว

แต่ชายคนนี้เหมือนดื่มน้ำ ดื่มไปเยอะขนาดนั้น และยังคงนั่งบนโซฟาโดยไม่พูดอะไร

ไม่นานซือรั่วเฉินก็รีบเข้ามา และเห็นชายสองคนที่ไม่มีความสุขก็นั่งลงแล้วยิ้มนิ่งๆ "พวกนายกำลังทำอะไรอยู่?"

ซิ่วหยูเงยหน้าขึ้นอย่างกังวล เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นแหวนที่ซือรั่วเฉินสวมเอาไว้

แหวนสวมที่นิ้วนางของมือซ้าย นี่ไม่ใช่เรื่องตลก ซือรั่วเฉินเป็นศาสตราจารย์ ยังรู้วิธีสวมแหวนด้วย?

"รั่วเฉิน อย่าบอกฉันนะว่าไปต่างประเทศไปรอบเดียวนายก็แต่งงานซะแล้ว?"

ซือรั่วเฉินไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว ก่อนหน้าความสัมพันธ์ระหว่างทุกคนดีมาก แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันนอกจากทางโทรศัพท์ในวันหยุดบ้าง

เขาและซือรั่วเฉินอยู่หน่วยเดียวกันตอนพวกเขายังเด็ก

ซิ่วหยูคว้ามือซือรั่วเฉินก็เห็นว่าแหวนนี้ยังคงซ่อนความลึกลับ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นแหวนที่ทำเองเหมือนกับลายมือของชายคนนั้น

นี่คือซือรั่วเฉินออกแบบเอง แสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับภรรยาคนนี้

ดวงตาซือรั่วเฉินสั่นสะท้าน แล้วหลบ "แต่งแล้ว แล้วก็หย่าแล้วด้วย"

ดวงตาของซิ่วหยูเบิกกว้างทันที "ทำไมเป็นงั้น?! รั่วเฉิน ฉันนึกว่านิสัยอย่างนาย ชีวิตนี้คงไม่มีวันแต่งงาน นายไม่เคยสนใจผู้หญิงด้วยซ้ำ เอาแต่ศึกษาผลงานกับจิตรกรรมพวกนั้น นายแต่งงานแต่ฉันกลับไม่รู้เนี่ยนะ? ผู้หญิงคนนั้นสวยไหม?"

ท่าทางของซิ่วหยูดูเกินจริง จนเมินฮ่อฉวนสือไปทันที

ซือรั่วเฉินเหลือบมองฮ่อฉวนสือแล้วดันหัวของซิ่วหยู "เธอสวยมาก"