ตอนที่ 35 เขาไม่เเม้เเต่จะเห็นใจ

พวกผู้หญิงหลายคนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไหม้เกรียม หน้าที่แต่งมาก็จะเละเป็นผี

เมื่อเทียบกับสือฮว่านั้นแล้ว ท่าทีของพวกเธอช่างน่าสังเวช

ทุกคนกลั้นความโกรธ พอเห็นสือฮว่าที่ถูกเข็นรถมา พวกเขาก็เริ่มตะโกนก่นด่าอย่างหยิ่งผยอง

"เปิดประตูเร็วสิ นี่ไม่ใช่วิลล่าของสือโม่เหรอ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นของสือโม่ มาดูตั้งแต่เช้าแล้วนะ!"

"วิลล่าหลังนี้สวยมากเลยนะ ฉันเห็นรูปถ่ายของสือโม่แล้วใจยังเต้นเลย ไม่คิดเลยว่าเธอจะให้เราเข้ามาดู"

"ฉันได้ยินมาว่าวิลล่านี้ถูกพี่สาวนางยึดไปแล้ว วันนี้เราไม่เพียงมาดูที่นี่เท่านั้น แต่ยังมาเพื่อคืนความยุติธรรมให้กับสือโม่ด้วย!"

"ใช่ๆ!"

แน่นอนว่าผู้หญิงเจ็ดถึงแปดคนยืนอยู่นอกประตูใหญ่ ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง!

"สือฮว่า เป็นเธอใช่ไหมที่แย่งวิลล่าของสือโม่ไปใช่ไหม?! แถมยังให้คนไล่สือโม่ออกไปอีก เธอนี่มันหน้าเงินจริง เป็นพี่สาวเขานะ มีพี่ที่ร้ายกาจแบบนี้ในโลกนี้ได้ยังไงกัน!"

"ใช่แล้ว สมน้ำหน้าที่เป็นง่อย! ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต!"

สือฮว่ามองไปที่หน้าตาน่าเกลียดของคนพวกนั้นก่อนจะเลิกคิ้วและยิ้ม "สือโม่บอกแบบนี้กับพวกเธองั้นเหรอ?"

คนพวกนั้นไม่คิดว่าสือฮว่าจะยังยิ้มออก เลยยิ่งโกรธมากขึ้น

"ยัยบ้า! ให้เราเข้าไปนะ จะได้เห็นดีกัน!"

"สือโม่บอกว่าตอนม. ปลายเธอก็ไปกับผู้ชาย ฉันว่าคงไปนอนด้วยกันแล้วสินะ!"

"ยัยร่าน ไร้ยางอายจริง!"

พวกผู้หญิงทั้งหมดนั่นก็เป็นแค่น้อง ในความคิดของพวกเธอ บ้านตระกูลสือร่ำรวยมากแล้ว และสือโม่เป็นคนใจกว้างดังนั้นพวกเธอเลยนับถือสือโม่ แต่มาตอนนี้ได้ยินว่าสือโม่โดนทำร้ายน้ำใจ ก็เลยจะมาขอความเป็นธรรม

สือโม่มองท่าทางเกินจริงของพวกเธอ ก็ค่อยๆหลับตาลงและพูดเสียงเรียบ "ฉันจำได้ว่าพวกนายเลี้ยงพิตบูลใช่ไหม?"

ที่เธอถามเป็นการถามบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลัง บอดี้การ์ดก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ระดับการรักษาความปลอดภัยในวิลล่าราวกับสวรรค์ มีบอดี้การ์ดหลายคนคอยลาดตระเวนแถมยังเลี้ยงพิทบูลซึ่งเป็นสายพันธุ์สุนัขที่ดุร้ายที่สุดในโลกด้วย

สือฮว่าเม้มริมฝีปาก "พาสุนัขออกไปเดินเล่นกันเถอะ พวกคุณผู้หญิงน่าจะชอบมันมาก"

ผู้หญิงที่ยังคงก่นด่าที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นประตูข้างหน้าเธอเปิดออก สือฮว่าให้พวกเธอเข้าไปได้?

ยัยบ้านี่ หึ! เจอดีแน่!

แต่พอพวกเขาเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว ยังไม่ทันได้ถึงตัวสือฮว่าก็ได้ยินเสียงสุนัขจากรอบด้าน

พิทบูลสามตัววิ่งเข้ามาอย่างดุเดือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย

พิตบูลเป็นสุนัขสายพันธุ์ที่เกิดมาเพื่อต่อสู้ มันไม่มีปลายประสาทใต้ผิวหนัง เมื่อถูกกัดก็จะไม่มีวันปล่อย ร่างกายของมันจะหลั่งฮอร์โมนที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดน้อยมาก พออยู่ในการต่อสู้ พิตบูลเป็นนักฆ่าที่สมบูรณ์

"เห้ย!! พิตบูล!"

ในบรรดาผู้หญิงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่อง และจำสายพันธุ์ของสุนัขได้ในพริบตา จนแทบจะคลานออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ และไม่มีเวลาเอาคืนสือฮว่า

เจ้าพิตบูลไม่ทำให้สือฮว่าผิดหวัง ไล่ไปจนพวกนั้นขึ้นรถก่อนจะกลับมา

รถทั้งสองคันจากไปในไม่ช้าราวกับว่ามีผีตามไล่

สือฮว่าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เธอเคยเห็นพิทบูลรอบๆวิลล่ามาก่อน บอดี้การ์ดน่าจะเลี้ยง แต่มันอยู่ไกลจากบ้านใหญ่ บางทีฮ่อฉวนสืออาจจะไม่ชอบอะไรแบบนี้

บอดี้การ์ดเข็นเธอกลับไปที่บ้านพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นอย่างอารมณ์ดี แต่พอเห็นข่าว รูม่านตาก็หดลงทันที

——ข่าวใหม่! ฮ่อฉวนสือแห่งบ้านตระกูลฮ่อกลายเป็นประธานแห่งตี้เซิ่ง! เฉียนสุ่ยวานก็เป็นทรัพย์สินของเขาเช่นกัน!

สือฮว่ารู้สึกหยุดหายใจ ใครเป็นคนปล่อยข่าว?

วินาทีถัดมาเมื่อเธอรีเฟรช ข้อความก็หายไปราวกับว่าสิ่งที่เธอเห็นคือภาพลวงตา

เธอขมวดคิ้วและรีเฟรชหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่พบข่าว

ตกกลางคืน ฮ่อฉวนสือกลับมาจากทำงานต่างจังหวัด สีหน้าดูไม่ดีนัก

หนานสือที่ตามเขามาก็มีใบหน้าที่จริงจังเช่นกัน

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

สือฮว่าถามอย่างสงสัยและสงสัยว่ามันเกี่ยวข้องกับข่าวที่เห็นในวันนี้หรือเปล่า

"คุณสือ มีคนเปิดเผยตัวตนของท่านประธานออกไป โชคดีที่ทีมของเราจัดการได้ทันท่วงที ไม่อย่างงั้นจิงตูได้ปั่นป่วนแน่ๆครับ"

หนานสือถอนหายใจด้วยใบหน้ายินดี

สือฮว่าพยักหน้า ที่แท้ข่าวที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่ทีมของฮ่อฉวนสือจัดการแล้ว

"คุณสือครับ คุณเคยบอกเรื่องที่คุณพักที่เฉียนสุ่ยวานกับสือโม่และสิงเหมี่ยวหรือเปล่าครับ?"

สือฮว่าส่ายหัว เธอไม่ได้ติดต่อกับบ้านตระกูลสืออยู่แล้ว เว้นแต่ทางนั้นจะโทรมา

"แล้วหนิงหวางชิงล่ะครับ ช่วงนี้ได้ติดต่อกับสือโม่ ก็มีเพียงหนิงหวางชิงคนเดียว"

เธอยังคงส่ายหัว "ฉันไม่ได้บอกใครถึงเรื่องที่นี่เลยค่ะ"

หนานสือไม่ได้พูดอะไรต่อ และหันไปตรวจสอบเรื่องนี้ต่อ

ขณะนั้นฮ่อฉวนสือนั่งอยู่บนโซฟาแล้ว อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าเลยเอื้อมมือไปนวดหัวคิ้ว

สือฮว่าขยับรถเข็นไปข้างๆเขาอย่างช้าๆ "ยุ่งยากใช่ไหม?"