ตอนที่ 362 ผู้ที่เคยแม่น้ำ ทะเล ภูเขา สุดท้ายก็ต้องตื่นนอนในกลางวันและกลางคืนมีคนที่รักและครอบครัว

สือฮว่าถูกเขาจูบจนหายใจไม่ออก และเอื้อมมือออกไปเกี่ยวที่คอของเขาโดยธรรมชาติ

"ฮว่า วันนั้นคุณต้องการบอกอะไรกับผม?"

เมื่อความรักนั้นแรงกล้า เขาจึงหันศีรษะมาถาม คิ้วและตาเต็มไปด้วยความรักใคร่

ในหัวของสือฮว่าทื่อในทันที ก่อนหน้านี้เธออยากจะพูดมาก แต่ทันใดนั้นก็กลับไม่อยากพูดแล้ว "ฉันลืมไปแล้ว"

ฮ่อฉวนสือดูการหลีกเลี่ยงของเธอออก จึงกอดเธอด้วยความรัก "ถ้าอย่างนั้นจำได้แล้วค่อยบอกนะ"

หลังจากเสร็จสิ้น เขาโอบกอดเธอไว้แล้วหลับไปอย่างเงียบๆ

เมื่อสือฮว่าขยับตัวเล็กน้อย แรกของเขาก็กระชับมากยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าเขากลัวการจากไปของเธอมาก

เธอทำได้เพียงหยุดเคลื่อนไหวและอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างสงบ

ตื่นมาในตอนบ่ายสามโมง คนใช้ได้นำอาหารมาจัดวางที่โต๊ะไว้แล้ว รอเพียงพวกเขาลุกเท่านั้น

สือฮว่าและเขาอาบน้ำกันครู่หนึ่ง และเมื่อลงไปข้างล่าง เธอก็พบว่าถางหมิ่งหรูไม่อยู่แล้ว

ด้วยตัวตนอย่างถางเมิ่งหรู ที่อยู่มักจะไม่แน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้คิดที่จะถามเพิ่มเติม

กู่เฉินได้กลับไปอบู่ข้างกายหนานจิ่นผิงนานแล้ว และกลายเป็นดาราอีกครั้ง วิลล่านั้นเงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อเร็วๆมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกินไป เธอคงคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นความฝันจริงๆ

หลังจากฮ่อฉวนสือกลับมา นอกจากจะรับโทรศัพท์เป็นครั้งคราวแล้ว เวลาที่เหลือนั้นก็อยู่บ้านตลอด ดูหนังเป็นเพื่อนเธอ อาบแดดกับเธอทุกวัน ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ

"คุณสือ มีสายของคุณค่ะ"

คนใช้เห็นพวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้อาบแดดและไม่อยากมารบกวนเขาจริงๆ แต่ชายในโทรศัพท์คนนั้นเอ่ยชื่อนามสกุล จะให้สืฮว่ารับโทรศัพท์ให้ได้

สือฮว่าผงะ สายโทรศัพท์ของเธอ? ทำไมไม่โทรเข้ามือถือเธอล่ะ?

เธอสัมผัสด้านข้างของตัวเอง ทันใดนั้นก็จำได้ว่าหลังจากวันนั้นที่ช่วยฮ่อฉินฉินกลับมา โทรศัพท์มือถือของเธอก็หายไปแล้ว และไม่ได้คิดจะเปลี่ยนโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ในตอนนั้น และบวกกับฮ่อฉวนสือกลับมา เธอจึงลืมเรื่องนี้ไปเลย

คาดคนอื่นคงกกำลังตามหาเธอเพราะมีเรื่องรีบร้อน

เธอรีบลุกขึ้นและไปที่โทรศัพท์บ้าน เสียงของสวี่ฉางอันดังมาจากโทรศัพท์ "เสี่ยวฮว่า ผมมีเรื่องสำคัญมากจะบอกคุณ"

น้ำเสียงของสวี่ฉางอันจริงจัง อดทน และเคร่งขรึม

สือฮว่าถอนหายใจ "สวี่ฉางอัน สถานะปัจจุบันของเราไม่เหมาะที่จะเจอหน้ากันจริงๆ"

คราวที่แล้วมันเป็นแค่การทักทาย ก็เจอกับถางจิงหราน และทำให้เกิดปัญหาใหญ่เช่นนี้

เสียงของสวี่ฉางอันเป็นใบ้ในทันที "ผมไม่ได้เห็นแก่ตัว แต่มันเพื่อคุณ เสี่ยวฮว่า ผมต้องพบคุณ"

เมื่อสือฮว่าได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เมื่อกำลังจะพูด ก็รู้สึกถึงความร้อนที่เอว เป็นมือของฮ่อฉวนสือนั้นเข้ามา "ใครโทรมา?"

หลังจากถามประโยคนี้ ริมฝีปากของเขาก็ค่อยๆจูบหูเธอ

ใบหน้าของสือฮว่าเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีและการพูดก็รู้สึกไม่คล่องเล็กน้อย "สวี……สวี่ฉางอัน"

เมื่อสวี่ฉางอันได้ยินเสียงที่สั่นเทาของเธอ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าทางนั้นกำลังทำอะไรอยู่ที่

ไม่นานไมโครโฟนก็มาถึงมือของฮ่อฉวนสือ น้ำเสียงของเขาเย็นชาเล็กน้อย "หาเธอ มีเรื่องอะไร?"

เมื่อสวี่ฉางอันได้ยินเสียงของเขา อารมณ์ก็ระเบิดทันที

"ฮ่อฉวนสือ ไม่ช้าก็เร็วสือฮว่าจะได้รู้ในสิ่งที่นายทำ มันไร้ประโยชน์ที่ตอนนี้นายใช้ความอ่อนโยนมาปลอบโยนเธอ ฉันจะบอกความจริงกับเธอเอง!"

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้ว เหลือบมองสือฮว่าอย่างแผ่วเบา และดันเธอออกให้ไกลออกไป "คุณออกไปข้างนอกผมด้านนอกนะ"

สือฮว่ากังวลเล็กน้อย ฮ่อฉวนสือและสวี่ฉางอันจะคุยอะไรกัน? ทั้งสองไม่มีหัวข้อทั่วไปเลย

ฮ่อฉวนสือรอสือฮว่าเดินออกไปแล้ว ใบหน้าก็เย็นชา "ฉันใส่ใจในอดีตของคุณมาก หากคุณมีคำถามใดๆ ก็สามารถถามฉันได้โดยตรง เธอเป็นภรรยาของฉัน การไม่มารบกวนของคุณ มันเป็นการปกป้องสำหรับเธอ"