ตอนที่ 397 หากเธอเสียใจ ฉันนั้นเสียใจกว่าเธอเป็นพันเท่า

สือฮว่าถึงกับกุมขมับ "ฮ่อฉวนสือ คุณเป็นพ่อแบบนี้เหรอ? เด็กพึ่งมาที่นี่ครั้งแรกก็จะปล่อยให้เธอนอนกับฉันอย่างสบายใจไม่ได้เลยเหรอ?"

ฮ่อฉวนสือหลับตาลงด้วยท่าทางผิดหวัง สือฮว่าคิดว่าตัวเองพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเขาหรือเปล่า

มูนหลับตา ขนตานั้นสั่นเล็กน้อย "หนูไม่ถือสาถ้าพ่อจะนอนที่นี่นะ หม่ามี๊ แม่มาอยู่ตรงกลางพวกเราสิ"

เธอไม่ได้ลืมตา และใบหน้าที่ขาวสะอาดก็แดงก่ำ

ทันใดนั้นฮ่อฉวนสือก็รู้สึกว่าให้มูนมาเป็นลูกสาวของเขาก็ไม่เลวนะ

สือฮว่าทำได้เพียงนอนบนเตียงและทันทีที่ด้านหลังศีรษะแตะลงหมอน บนเอวนั้นก็มีมืออีกสองข้างเพิ่มขึ้นมา มือใหญ่มือหนึ่งและมือเล็กอีกมือหนึ่ง

เธอรู้สึกตลกพลางจับเด็กมาเคียงข้างเธอ และไม่มีอารมณ์จะโต้เถียงกับฮ่อฉวนสือต่อไป "นอนเถอะ ฉันง่วงแล้ว"

เช้าตรู่

เมื่อสือฮว่าตื่นนอน ทั้งผู้ใหญ่และเด็กก็ไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะนอนตื่นสาย

หลังจากอาบน้ำแล้วเธอก็ลงไปชั้นล่างและก่อนจะเข้าใกล้ ก็ได้ยินฮ่อฉวนสือพูดกับมูนว่า "ฉันรู้จักเธอนานกว่าที่เธอรู้จักเธอ คราวหน้าต้องยอมให้ฉัน เข้าใจไหม? คืนนี้เธอเป็นคนไปบอกกับหม่ามี๊เอง บอกว่าเธอโตแล้ว ต้องการนอนในห้องนอนรับแขกด้วยตัวเอง"

สีหน้าของมูนไม่เปลี่ยนไป พลางหยิบรีโมทแล้วกดเปลี่ยนเป็นหนังระทึกขวัญ "พ่อ หนูไม่คิดอย่างนั้น"

"มูน เธอยังไม่เกิด ฉันก็รู้จักเธอและ"

มูนเงยหน้าขึ้นและเบิกตากว้าง "ฉันรู้จักแม่ตั้งแต่ฉันเกิด พ่อไม่ใช่ซะหน่อย"

ฮ่อฉวนสือพิจารณาความสัมพันธ์เชิงตรรกะนี้อย่างรอบคอบ แต่กลับไม่สามารถโต้แย้งมันได้

เสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลังพวกเขา สือฮว่าใส่รองเท้าแตะ แล้วบิดเข้าที่เอวของฮ่อฉวนสือ "คุณอย่ารังแกมูนน้อย"

เมื่อถูกเธอจับได้ ใบหน้าของฮ่อฉวนสือก็อายเล็กน้อย

แต่เขาก็ซ่อนอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดี ดังนั้นจึงนั่งลงบนโซฟาอย่างสงบ

ก่อนที่ฉันจะรับประทานอาหารเช้า เสียงกริ่งประตูในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้นทีละตัว ที่แท้ก็เป็นของที่ซื้อให้กับมูน

ตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่างก็เป็นของที่สือฮว่าเลือกเองกับมือทุกอย่างจากในออนไลน์ และขอให้หนานสืออติดต่อกับร้านค้าในพื้นที่ และจัดส่งอย่างรวดเร็ว

คาดว่าคุณแม่ทุกคนคงมีความคิดแบบนี้ หลังจากมีลูกสาวแล้ว ก็แทบรอไม่ไหวที่จะแต่งตัวให้ลูกเป็นเจ้าหญิงและแต่งตัวให้เธอในหลากหลายรูปแบบ

คนใช้ย้ายกล่องหลายกล่องขึ้นไปชั้นบน สือฮว่าเลือกชุดเจ้าหญิงสีชมพูและสวมมันให้กับมูน และยังสวมหมวกสีชมพูอีกด้วย "เป็นยังไง? ชอบไหม?"

ฮ่อฉวนสือคิดว่ามูนจะต้องตอบว่าไม่ชอบอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามเธอเคยบอกว่าสีชมพูมันไม่สมควรมีอยู่ตั้งแต่แรก มันเป็นสีที่เสแสร้งอย่างหนึ่ง

แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ มูนยิ้มให้สือฮว่า "ชอบมากค่ะ หม่ามี๊ตาถึงมาก"

หัวใจของสือฮว่าแทบจะละลาย และหอมแก้มไปที่เธอของเธอ "มูนน้อยคู่ควรกับการเป็นลูกสาวของฉัน น่ารักจริงๆ วันนี้พ่อหนูกับแม่จะพาหนูออกไปช้อปปิ้งดีไหม? ฉันรู้สึกว่าของที่ซื้อให้หนูมันยังไม่พอ และมีของอีกหลายอย่างที่ต้องถามความคิดหนูเอง"

สองมือของมูนคล้องคอเธอ "โอเคค่ะ"

ฮ่อฉวนสือมองฉากนี้ ดวงตานั้นก็อ่อนลง

ก่อนหน้านี้เขากังวลว่าสือฮว่าจะไม่สามารถยอมรับการมีอยู่ของเด็กคนนี้ได้ แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากมูนมาแล้ว เธอก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมากขึ้น

หลายคนรับประทานอาหารเช้า และฮ่อฉวนสือทำหน้าที่เป็นคนขับเป็นเอง

สือฮว่าขึ้นรถแล้วบอกว่าลืมของบางอย่างไป และรีบออกจากรถและขึ้นไปชั้นบนบ้าน

มูนนั่งด้านหลังและยื่นหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง"พ่อ พ่อรักหม่ามี๊มากไหม"

ฮ่อฉวนสือบีบมือที่จับพวงมาลัยครู่หนึ่งและมุมปากก็งอโดยไม่รู้ตัว "อืม"

"หนูรู้ว่าหนูไม่ใช่ลูกสาวของคุณ วันนั้นหนูได้ดูผลตรวจความเป็นพ่อที่หมิ่นชาให้แล้ว แด๊ดดี้โง่มาก ตอนที่โกนผมหนู หนูก็เกิดความสงสัยแล้ว"